Μέσα σε όλα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στο ελληνικό ποδόσφαιρο και έχουν να κάνουν με το μέλλον του πρωταθλήματος της Super League, ήρθε να προστεθεί εσχάτως και η πιθανολογούμενη μείωση των ομάδων. Μία πιθανότητα που αν συντελεστεί, σύμφωνα με τους ειδικούς, θα αναβαθμίσει το προϊόν και θα κάνει πιο ανταγωνιστική την κορυφαία κατηγορία. Αρκεί όμως μόνο το συγκεκριμένο μέτρο για να γίνουν αυτά ή θα καταλήξει ως άλλη μία αποτυχημένη προσπάθεια;

Κατ’ αρχήν αν το δούμε το θέμα με καθαρά οικονομικούς όρους και με δεδομένη την άσχημη οικονομική κατάσταση πολλών ΠΑΕ, τότε ίσως να αποτελεί μία λύση. Αν υποθέσουμε πως θα παραμείνουν στην κατηγορία οι δεκατέσσερις που βρίσκονται σε καλύτερη οικονομική κατάσταση, τότε ίσως να υπάρξει αναβάθμιση και στους όρους αλλά και στον ανταγωνισμό. Όλο αυτό θα φέρει (θεωρητικά πάντα) και περισσότερα έσοδα λόγω του αυξημένου ενδιαφέροντος των φιλάθλων και κατά συνέπεια αυξημένη εμπορική υπεραξία, αλλά και καλύτερο θέαμα λόγω αναβάθμισης του ρόστερ των ομάδων ώστε να είναι πιο ανταγωνιστικές.

Όλο αυτό όμως για να λειτουργήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο και να έχει αποτελεσματικότητα, προϋποθέτει καθαρούς κανόνες θεσμικούς και εμπορικούς και κυρίως ισοτιμία και ίδια μέτρα και σταθμά για όλους. Διαφορετικά θα είναι δύσκολο να επενδύσει κάποιος και να προσδοκά από την επένδυση αυτή, αν αντιμετωπίζεται διαφορετικά από κάποιους άλλους και δεν έχει την ίδια αφετηρία σχετικά με την αντιμετώπιση της επένδυσης , στοιχείο θεμελιώδες και καθοριστικό. Οπότε θα πρέπει να αποκλειστούν τα διαφορετικά μέτρα και σταθμά με τα οποία αντιμετωπίζονται σήμερα οι ΠΑΕ και οι διακρίσεις σε μικρούς και μεγάλους. Διακρίσεις που έχουν να κάνουν με το οικονομικό κομμάτι, αλλά και με τα κέντρα των αποφάσεων και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν αυτά.

Άλλωστε είναι αδύνατον να παραβλεφτεί πως αυτές οι διακρίσεις και τα διαχρονικά «καπελώματα» είναι η αιτία σύμφωνα με την κοινή γνώμη, της κατάντιας που υπάρχει αυτή τη στιγμή στο ποδόσφαιρο. Συνεπώς αν εφαρμοστούν οι ίσοι όροι (πραγματικά όμως) σε όλους τους τομείς, όχι μόνο ένα τέτοιο μοντέλο θα καταστεί πιο ανταγωνιστικό και επιτυχημένο, παρά θα επέλθει και η εξυγίανση που όλοι την επικαλούνται αλλά αποτελεί ερωτηματικό πόσοι πραγματικά την θέλουν.

Άρα η πιθανολογούμενη μείωση των ομάδων και η επιθυμητή αναβάθμιση μέσω αυτής, μόνο μέσα σε ένα καθαρό πεδίο μπορεί να επιτύχει. Διαφορετικά θα γίνει άλλη μία «τρύπα στο νερό» και δεν θα φέρει καμία ωφέλεια ούτε στο ποδόσφαιρο ούτε σε αυτούς που το παρακολουθούν.

Αναφορικά δε με τη θέση του Παναιτωλικού σε μία τέτοια εξέλιξη, μάλλον θετική θα πρέπει να είναι. Όσο η αγρινιώτικη ΠΑΕ διατηρείται στα σημερινά στάνταρ οργάνωσης και οικονομικής υγείας, μάλλον την ωφελεί η συγκεκριμένη προοπτική όσο κι αν θα φέρει μεγαλύτερο ανταγωνισμό και δυσκολότερο αγωνιστικό έργο. Πάντα όμως με την προϋπόθεση να «καθαρίσει» το τοπίο και να μην υπάρχει ο διαχωρισμός «μεγάλοι και μικροί» είτε στον σχεδιασμό είτε στις προϋποθέσεις. Σε καθεστώς ισοτιμίας και ισονομίας, αυτός ο Παναιτωλικός δεν έχει λόγο να φοβάται.

2c - Coffee & Cigarettes

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ