Τους θυμάσαι στις σελίδες του ΚΛΙΚ και των άλλων περιοδικών που φόρτωναν τις προθήκες των περιπτέρων σε απίστευτο βαθμό; Τον καιρό της ευμάρειας. Σε μαύρο φόντο του γραφίστα να απλώνεται στις σελίδες η δράση των κοντοκουρεμένων Χρυσαυγητών. Το ήθελαν, το θέλαμε. Μια απειλή, μια σκοτεινή περιοχή. Όπως θέλεις να έχεις απ’ όλα όταν μπορείς να έχεις. Θέλαμε να είμαστε όπως οι ξένοι αλλά μόνο σε ποικιλία εκτόνωσης. Σε περιοχές χαμηλής σκέψης.
Δίπλα στις σέξι στάρλετ, τα αφιερώματα στην σεξουαλική απελευθέρωση, στους διεθνής έλληνες ηθοποιούς, που ήταν απόλυτοι έλληνες θεοί. Στις βραδιές της Μυκόνου, που είναι ανεπανάληπτες κι έκαναν την Ελλάδα κέντρο του κόσμου.
[box type=tick color=yellow]Αν δεν φορολογήσουμε τον πλούτο, ας φορολογήσουμε τον Πλούταρχο[/box]Φάγαμε αυτοεκτίμηση με το κουτάλι κι ήμασταν κορυφή. Είχαμε απ’ όλα, και νεοναζιστές. Που τότε ήταν κάτι σαν λέσχη από χούλιγκανς.
Και κλείσαμε το περιοδικό, και ξαναβαρεθήκαμε, και βάλαμε τηλεόραση κι είδαμε Φώσκολο και Νίκο Μαστοράκη, όπως στην χούντα. Άλλωστε «δεν τέλειωσε το ’73» όπως λέει και το αγανακτισμένο σύνθημα του σήμερα. Άλλο που «στα νάιντιζ» η χούντα ήταν τελειωμένη. Ή έστω λιπόθυμη. Φαίνεται όταν περνάμε καλά λιποθυμάει.
Κάναμε μια τρύπα στο νερό. Τι να το κάνω να περνάς καλά και να μην εξελίσσεσαι; Τι να το κάνω να προελαύνεις στα βάθη της Μικράς Ασίας για να πάρεις την Άγκυρα από τον Τούρκο, με λίγη και τελειωμένη ενίσχυση από τους δυνατούς ξένους και να ανοίγεις τόσα μέτωπα εκτεθειμένα στον εχθρό;
Νάτη πάλι μια δεύτερη μικρασιατική καταστροφή στην οποία φταίνε οι ξένοι. Άλλος δέρνει Ολλανδό επειδή τον πέρασε για Γερμανό. Άλλος θέλει την Χρυσή Αυγή να του καθαρίσει την πόλη από τους παρείσακτους Ασιάτες. Περπατάει στο Μεσολόγγι η Χρυσή Αυγή και τρέμει ο τόπος. Το Μεσολόγγι που ήθελε και διεθνή ακαδημία Ελευθερίας. Η δική του μικρασιατική εκστρατεία.
Αγανακτισμένοι, ποτισμένοι από το ΚΛΙΚ που απέρριπτε τους πολιτικούς, εκτός από μερικούς νέους και φωτογενείς, φουντωμένοι από τον Λαζόπουλο, αρνητές σαν αριστεροί αδικημένοι, εχθρικοί σαν φονικοί τρομοκράτες που κρυφοθαυμάζαμε, βρήκαμε τους χούλιγκαν που χρειαζόμασταν για την βρωμοδουλειά. Σαν υπόκοσμος που βάζει τον Αλβανό να σκοτώσει αυτόν που μας έφαγε χρήματα.
Σαν υπόκοσμος πήγαμε στις εκλογές. Να εκδικηθούμε. Αφού χάσαμε για χρόνια την έννοια της αξιοπρέπειας, που την ψάχνει η αριστερά στην Αργεντινή, πώς να καταλάβουμε ότι η παρουσία της Χρυσής Αυγής στους δρόμους, σε ρόλους τσάτρα-πάτρα οργάνου της τάξης, που δεν λύνει αλλά μπαλώνει, προσβάλει την ίδια την ανθρώπινή μας υπόσταση; Αφού μάθαμε στα μπαλώματα και το «δήθεν», γιατί να μας ενοχλεί που μοιάζουμε διεθνώς με παλιάτσους;
