Τι κατάλαβε τώρα ο Σαμαράς; Έσυρε τη χώρα σε εκλογές. Σε μια τόσο ευαίσθητη στιγμή, όπου η χώρα ήταν τόσο ευάλωτη… Ας μας πει τώρα: Τι κατάλαβε; Αλήθεια, έτσι είναι οι μεγάλοι ηγέτες; Έτσι σκέφτονται; Έτσι πράττουν; Έτσι θα οδηγήσουν τη χώρα στην ανάκαμψη;
Δεν έχουμε καμία διάθεση να του ασκήσουμε κριτική αυτή την ώρα. Κάθε άλλο. Σημειώνουμε απλώς ότι έκαμε απανωτά και ολέθρια πολιτικά λάθη.
Τα λάθη του Αντώνη Σαμαρά είναι ισοδύναμα με τα πολιτικά λάθη του Γιώργου Παπανδρέου. Διαφέρουν μόνο στη θεματική. Διότι, με την ίδια ακριβώς λογική τίθεται το ερώτημα:
Τι κατάλαβε τώρα ο Βενιζέλος; Τι κατάλαβε το ΠαΣοΚ; Υπεράσπισε από την πρώτη στιγμή και σθεναρά την ευρύτατη πελατεία του. Όταν δεν μπορούσε να το κάνει φανερά, το έκανε ύπουλα, κουτοπόνηρα. Έσυρε τη χώρα σε δύο μνημόνια που δεν πίστευε, υπέγραψε δανειακές συνθήκες με τους δανειστές, τις οποίες ΔΕΝ εφάρμοζε, με αποτέλεσμα να καθίστανται όλα τα μέτρα αναποτελεσματικά και, κατά συνέπεια, να πηγαίνουν χαμένες οι θυσίες του λαού.
Αυτό το λάθος ήταν χειρότερο από το πρώτο.
Τα λάθη του Αντώνη Σαμαρά και του Γιώργου Παπανδρέου ήταν χειρότερα από τα συσσωρευμένα λάθη της μεταπολιτευτικής εξουσίας και των δύο. Λοιπόν, στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 η μεν Νέα Δημοκρατία έχασε τους αστούς της, το δε ΠαΣοΚ έχασε ολόκληρη την εκλογική του πελατεία που υπεράσπισε. Τα δύο κόμματα απονευρώθηκαν από τα συστατικά τους στοιχεία.
Έμειναν να υπερασπίζουν το ΠαΣοΚ εκείνοι που δεν επωφελήθηκαν ποτέ από την εξουσία του, εκείνοι που το ψήφιζαν χωρίς τόσα χρόνια να εξαργυρώνουν την ψήφο τους. Διότι το ΠαΣοΚ είχε και τέτοιους… Ένα αχαμνό 13%. Μόνο αυτοί έμειναν. Μόνο αυτούς έχει πια… Έμειναν οι αθώοι ν’ απολογούνται για τους ενόχους που λάκισαν…
Μια αληθινή τραγωδία.
Μόνο που η τραγωδία αυτή δεν αφορά ούτε τη Νέα Δημοκρατία, ούτε το ΠαΣοΚ. Αφορά πρωτίστως την Ελλάδα. Και τους Έλληνες.
Άραγε πού πήγαν οι ένοχοι που λάκισαν από το ΠαΣοΚ;
Πήγαν πρωτίστως στον ΣΥΡΙΖΑ.
Κι αυτό είναι μια άλλη τραγωδία.
Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ φούσκωσε από εκλογική περηφάνια. Είναι όμως μια πολιτική αυταπάτη. Στις επόμενες εκλογές θα φουσκώσει πάντως ακόμα περισσότερο, αλλά η σύνθεση των ψηφοφόρων του θα έχει θεμελιακό συστατικό της την ανικανοποίητη ιδιοτέλεια που εκδικήθηκε το ΠαΣοΚ στις εκλογές της 6ης Μαΐου.
Πάνω σ’ αυτή τη (νέα) λαϊκή βάση του νέου ΣΥΡΙΖΑ που πάει να θεμελιωθεί πάνω στην πρώην εκλογική πελατεία του ΠαΣοΚ, είναι ανέφικτο να οικοδομηθεί για το μέλλον ένα κόμμα αρχών. Γεγονός που θα οδηγήσει στην δημιουργία ενός νέου αρχηγικού κόμματος, με όλες τις παθογένειες των παραδοσιακών αρχηγικών κομμάτων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλο το παιχνίδι παίζεται ήδη γύρω από τον νεαρό και γοητευτικό Αλέξη Τσίπρα.
Είναι πια ορατό. Ο Σαμαράς θέλει τώρα την ανασύσταση της κεντροδεξιάς παράταξης. Άργησε, αλλά θα γίνει. Από τον Σαμαρά ή από άλλον. Το κλίμα θα πολωθεί. Θα επιστρέψει το πολωτικό δίλημμα «αριστερά – δεξιά». Με δεδομένο εκφραστή της αριστεράς τον Αλέξη Τσίπρα. Της κεντροδεξιάς, δεν το ξέρουμε ακόμα.
Το ΠαΣοΚ όμως θα συνθλιβεί στις συμπληγάδες. Κάποιος από τους εναπομείναντες αγκιτάτορες του πάλαι ποτέ κραταιού Σοσιαλιστικού Κινήματος θ’ αναφωνήσει: «Διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον». Στις επόμενες εκλογές το ΠαΣοΚ μπορεί και να εξαφανιστεί από τον χάρτη. Αν δεν διαλυθεί μοναχό του για ν’ αφήσει χώρο στην επανίδρυση του Κέντρου, θα εξοντωθεί από την συμπίεση του αριστεροδέξιας πρέσας.
Στην εξοντωτική αυτή πόλωση αριστεράς – δεξιάς που θα βιώσουμε εκ νέου, υπάρχει χώρος μόνο για μια ενωτική πολιτική έκφραση, η οποία θ’ αναλάβει την ιστορική ευθύνη ανασύστασης του αγρίως λεηλατημένου Κεντρώου χώρου.
Το άρθρο αυτό γράφεται ενώ ακόμα βρίσκονται σε εξέλιξη οι διερευνητικές εντολές. Άσχετα από το εάν θα σχηματιστεί ή δεν θα σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας, οι επόμενες εκλογές, όποτε γίνουν, τον Ιούνιο του 2012 ή τον Ιούνιο του 2013, θα υπαχθούν στον ιστορικό ρόλο που θα παίξουν τα πολιτικά κόμματα, τα οποία τούτη εδώ την ώρα έχουν δηλωμένη παρουσία όχι μόνο εντός αλλά και εκτός της Βουλής. Τα μικρά κόμματα που «πήραν θάρρος» με την καταγραφή ενός καλού εκλογικού αποτελέσματος, θα συνθλιβούν στο ακαταμάχητο πλέον δίλημμα των επόμενων εκλογών: Δεξιά ή αριστερή κυβέρνηση; Ευρώ ή δραχμή; Θα εξοντωθούν, επειδή το εκλογικό τους ποσοστό προέκυψε από την λαθεμένη προεκλογική εντύπωση των (ανεκπαίδευτων πολιτικά) ψηφοφόρων, ότι, όπως και να ψηφίσουν στις εκλογές της 6ης Μαΐου (με κάποιο κατεστημένο ή μαγικό τρόπο) ήταν δεδομένη η συγκυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του ΠαΣοΚ.
Να όμως που δεν ήταν…
Και αυτό σημαίνει ότι τα μικρά κόμματα στις επόμενες εκλογές θα εξαφανιστούν, επειδή η ψήφος διαμαρτυρίας των κεντρώων πολιτών εναντίον της κυβέρνησης, θα μετατραπεί άρδην σε ψήφο κυβερνητικής ευθύνης. Ο κατακερματισμός του εκλογικού σώματος που έγινε την 6η Μαΐου, θα μετατραπεί πάραυτα στην παλιά και γνωστή συσπείρωση που πετύχαιναν τα κόμματα εξουσίας. Μόνο που, αυτή τη φορά, κόμματα εξουσίας δεν θα είναι η Νέα Δημοκρατία και το ΠαΣοΚ. Θα είναι Η κεντροδεξιά και η κεντροαριστερά. Το κέντρο (μαζί με το ΠαΣοΚ) θα συντριβεί. Η ψήφος των κεντρώων θα κατευθυνθεί δεξιά, ώστε να ΜΗΝ πάρει πρωτιά ο Αλέξης Τσίπρας. Όλος ο καβγάς θα γίνει πλέον για το bonus των 50 εδρών. Το ερώτημα πλέον είναι: Θα πάρει τις 50 έδρες η κεντροδεξιά ή ο Τσίπρας;
Αν όμως τα μικρά κεντρώα κόμματα κάμουν την υπέρβαση και συνεργαστούν, θα συμβεί πιθανότατα το ίδιο που συνέβη παλιά με την Ένωση Κέντρου: Το 1961 συνενώθηκαν πολλά (και όχι μόνο τρία) κομματίδια, το εκλογικό άθροισμα των οποίων δεν έφτανε 20%. Στις εκλογές εκείνου του χρόνου το 20% μετατράπηκε αμέσως σε 34% και 100 έδρες. Δύο χρόνια αργότερα, το 1963, το ποσοστό ανέβηκε στο 42% και 138 έδρες. Ένα χρόνο μετά, το 1964, το ποσοστό έφτασε θριαμβευτικά στο 53% και τις 171 έδρες!
Η συνένωση είναι μια μορφή συνεργασίας. Υπάρχουν και άλλες τέτοιες μορφές. Για παράδειγμα, υπάρχει η εκλογική συνεργασία, που σημαίνει ότι κανείς δεν αφομοιώνει κανέναν, κανείς δεν αφομοιώνεται από κανέναν.
Η συνεργασία των κομμάτων είναι πάγιο αίτημα του λαού. Πάγιο μεν, ανικανοποίητο δε. Τώρα όμως η χώρα μπήκε ήδη στον αστερισμό των συνεργασιών. Και οι μετεκλογικές συνεργασίες είναι πάντα υποχρεωτικές. Αλλά γι’ αυτό αναποτελεσματικές. Παρακολουθήστε την λογική αλληλουχία: Για να τις κάνει κανείς αποτελεσματικές, πρέπει να τις μετατρέψει σε προαιρετικές. Αλλά προαιρετικές είναι μόνο οι ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΕΣ συνεργασίες… Επομένως αποτελεσματικές συμμαχικές κυβερνήσεις γίνονται μόνο εκείνες που έχουν στο αίμα τους την κουλτούρα των συνεργασιών. Αυτό σημαίνει ότι καλλιεργούν προεκλογικά και όχι μετεκλογικά την συνεργασία των συγγενικών πολιτικών χώρων…
Τα κόμματα που δεν μπορούν να συνεργαστούν προεκλογικά, είναι αδύνατο να συνεργαστούν μετεκλογικά. Εάν το κάνουν τότε υπό το βάρος των τρομοκρατικών πραγμάτων, η συνεργασία τους θα είναι υποκριτική, αλλά και ατελέσφορη. Το αποτέλεσμα μιας καταναγκαστικής και όχι εθελούσιας συνεργασίας θ’ αποτελεί ατύχημα για τη χώρα, μεγαλύτερο απ’ όλα τα ατυχήματα που γνώρισε η Ελλάδα μέχρι σήμερα, επειδή οι βαθιές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για την ανόρθωση της Οικονομίας και της κοινωνίας, είναι αδύνατο να γίνουν χωρίς ψυχική επαφή των ηγητόρων.
