Η καχυποψία. Η εποχή που όλοι ήμαστε ύποπτοι, έχουμε σκοτεινά συμφέροντα, από κάπου «τρώμε». Απορούν μερικοί γιατί δεν βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους με τουφέκια.
Κατά ποίου όμως; Ποιος είναι ο απολύτως ένοχος; Εκτός από την ησυχία, την ειρήνη, μήπως ο κόσμος νιώθει ότι τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα; Μήπως νιώθει ότι όλοι δεν είμαστε και οι καλύτεροι τύποι; Η κρίση έφερε στην επιφάνεια την ανικανότητά μας να δούμε στον καθρέφτη. «Ραγιάς είναι όποιος δεν μπορεί να καταδικάσει τον εαυτό του» έχει ειπωθεί. Εξωγενείς πάντα οι ένοχοι. Ποτέ ενδογενείς. Υπήκοοί τους εμείς, τα θύματα.
[box type=tick color=yellow]Αν η Μέρκελ ερχόταν σε στικάκι, δεν θα την έβλεπε κανείς.[/box]
Μόλις ενοχοποιήσεις την Μέρκελ για την δυστυχία, της αναγνωρίζεις την εξουσία πάνω σου. Την ίδια στιγμή. Στην άκρη του μυαλού σου θέλεις κάποτε να σε λυπηθεί, ως αρχόντισσα – βασίλισσα – τουρκάλα μάνα του πασά. Ή να καταλάβει το λάθος της. Εκεί ξυπνάει η παραμυθία: μια νεράιδα μπορεί να φανεί στον ύπνο της, σε όραμα η παναγία, ένας γενναίος πολεμιστής σαν τον Τράγκα, τον Τσίπρα ή τον Καμμένο και να της «βάλει μυαλό». Ένας πλούσιος θείος από την Αμερική, οι ομογενείς με 600 δισεκατομύρια, όπως στις ελληνικές ταινίες, που μας τάισαν ψυχαγωγία από την εποχή του ’50 και του ’60, σε τηλεοράσεις που αναζητούσαν μόνο το φτηνό πρόγραμμα, και συνεχίζουν να το κάνουν τώρα στην γειτονική Τουρκία.
Ύποπτα τα κανάλια κι η διαπλοκή τους. Ο Χατζηνικολάου κυνήγησε τον Μεϊμαράκη και μετά σώπασε. Ο Τριανταφυλλόπουλος δεν αγωνίζεται άλλο. Εμείς όμως τα βλέπουμε.
Ύποπτος ο δίπλα. Πως έβγαλε χρήματα; Ύποπτος ο εξουσιαστής δήμος Αγρινίου. Τι θέλει στο πάρκο; Ύποπτος ο δημοσιογράφος, από πού «τα παίρνει;». Από τον καιρό που έκρυβες την εφημερίδα να μην σε καταγγείλουν για το ένα και το άλλο κόμμα. Και αργότερα, όσο οι υπήκοοι των δύο μεγάλων αλληλοκρύβονταν στρατηγικά, το τρίτο κόμμα διαφήμιζε την εφημερίδα ΤΟΥ, κάνοντας το ίδιο κακό, απ’ την ανάποδη. Στρατευμένοι δημοσιογράφοι.Και μετά δεν άργησε και το «αλήτες – ρουφιάνοι – δημοσιογράφοι». Απλά, το θέμα ήταν να το πει πρώτα η αριστερά, ως αλάθητη. Τότε καθιερώνεται κάτι. Αν ένας «δεξιός» ή «πασόκος» έλεγε αλήτες – ρουφιάνους – δημοσιογράφους τους εργαζόμενους στον «Ριζοσπάστη» θα ήταν κατάπτυστος. Ακόμα κι αν γράφουν ανεδαφικές ελπίδες.
Μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Ύποπτες οι αλλαγές στο πάρκο της πόλης, ύποπτη η ξαφνική φροντίδα. Ύποπτη τότε κι η αντίδραση, ύποπτη κι η διάθεση να μην αλλάξει, ύποπτη κι η διάθεση να περάσει σε χέρια εργολάβων, ύποπτη κι η διάθεση να περάσει στα χέρια γκρουπούσκουλων. Όλα είναι ύποπτα. Κι όλα μένουν τίποτα. Το μόνο που μένει αγνό.
