Ένα από τα πολλά, όσο και ανομολόγητα καλά της καταραμένης μεταπολίτευσης είναι ότι, με την ανατολή της, κατάργησε με δημοψήφισμα την ελέω Θεού βασιλεία. Δεν κατάργησε όμως την ελέω Θεού αρχηγία: Οι αρχηγοί των κομμάτων, αρχής γενομένης από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου, πήραν κάτι από τον βασιλιά που ξήλωσαν: Την αυθεντία.
Η πολιτική διαδρομή της χώρας από το 1974 και εντεύθεν θεμελιώθηκε πάνω στον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε και παίζει στην ιστορία η χαρισματική προσωπικότητα. Μεγάλα και μικρά κόμματα που ιδρύθηκαν μετά την πτώση της χούντας, ξεκίνησαν από τον αρχηγό και με βάση την ακτινοβολία του πορεύτηκαν. Όλα τα κόμματα που ιδρύθηκαν αυτή την περίοδο, άντλησαν τη μαγιά τους από τη μεταμορφωμένη αυτή βασιλική συνθήκη που καταργήθηκε: Το μέλος του κόμματος υπακούει στον αρχηγό με το ίδιο πνεύμα που υπάκουε στον βασιλιά ο υπήκοος.
Για τα αστικά κόμματα που κρεμούν την εικόνα του Χριστού στον τοίχο πάνω από την εικόνα του αρχηγού, δεν είναι αφύσικο, διότι αυτά είναι τ’ αρχέτυπα του αστού, όχι άλλα. Η θρησκευτική πίστη συγκοινωνεί με την πολιτική πίστη και, από κοινού, διαμορφώνουν την πρότυπη ιδέα, εκ της οποίας απορρέει φυσικά η συμπεριφορά. Ότι στη βάση της είναι μια δεσποτική συνθήκη, μοιάζει να μην απασχολεί κανέναν.
Για τα μη αστικά κόμματα όμως – όπως το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠαΣοΚ) και ο ΣΥΡΙΖΑ – η αναγόρευση του αρχηγού σε “πατερούλη” συνιστά παράδοξο, αν όχι εκτροπή από την κοινή λογική. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν (και ο Αλέξης Τσίπρας αντίστοιχα είναι) μια αίρεση, αν όχι ολική ακύρωση της ίδιας της (σοσιαλιστικής) ιδεολογίας που επικαλούνται. Φαίνεται ότι στις μέρες μας δεν γίνονται θρύψαλα μόνο οι πολιτικές ιδεολογίες, αλλά και οι αξίες, με τις οποίες πορεύτηκε ο λαός επί μισό αιώνα.
Αφορμή για τις μαύρες αυτές σκέψεις αποτελεί φυσικά η “επιστροφή” του Αλέξη Τσίπρα, μέσω ενός “απολογητικού” βιβλίου, στο οποίο αφηγείται “την δική του αλήθεια”, όπως διατείνεται. Ο πρώην πρωθυπουργός θέλει κάτι που δεν ομολογεί ευθέως: Να ομογενοποιήσει τον “προοδευτικό χώρο” και, υπό την δική του ηγεμονία βεβαίως, να τον κάνει αξιόμαχο απέναντι στην κραταιά Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Έλα όμως που η ομογενοποίηση της (λεγόμενης ανανεωτικής) αριστεράς και του κέντρου (που προσφυώς έχει βαπτιστεί κεντροαριστερά) πλήττει ευθέως τον πυρήνα της αριστερής κοσμοθεωρίας, η οποία θεμελιώθηκε και ιστορήθηκε πάνω σε ιερές αρχές συλλογικότητας.
Τι σημαίνει όμως συλλογικότητα; Σημαίνει ότι, απλά, η πολιτική πράξη εδράζεται στον πολίτη, όχι στον πολιτικό, δηλαδή το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτό που επιδιώκει ο Τσίπρας. Ο πρώην πρωθυπουργός ξηλώνει τώρα όλες τις ιδρυτικές αξίες της αριστεράς. Κι αυτό δεν οδηγεί μόνο στον ενταφιασμό της, αλλά και στην άνδρωση ενός αστικού κόμματος, ο αρχηγός του οποίου δεν θα διαφέρει από αυτοκράτορα. Πολιτικά μιλώντας, το εγχείρημα του Τσίπρα δεν έχει όμοιό του στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Σε όποιον βαθμό πετύχει, θα ορίσει έναν νέο τύπο κόμματος, όπου ο αξιωματούχος (όχι μόνο το μέλος) δεν θα διαφέρει από τον αυλικό του βασιλιά. Το μόνο που θα μένει τότε για διεκπεραίωση, θα είναι ν’ απονέμει τίτλους ο αρχηγός και σε πανηγυρικές τελετές να χρίζει λόρδους και ιππότες. Δεν απέχουμε απ’ αυτό.
Αν το σύστημα έχει όντως ανάγκη την μετάλλαξη της αριστεράς σε αστικό κόμμα, τότε, ναι, ο Αλέξης Τσίπρας είναι το πολυτιμότερο όργανο του συστήματος που, υποτίθεται, καταγγέλλει. Αν όχι, τότε, ο Αλέξης Τσίπρας κάνει το χειρότερο που θα μπορούσε να κάνει κανείς εναντίον της αριστεράς: Να την καταδικάσει σε διαρκή πλέον ανυποληψία.
