Κυριακή, 14 Ιουλίου, 2024

Το ποιητικό κίνημα που αργεί

Tο αίτημα των νέων για εργασία εξαντλείται σε έναν καλό μισθό από μία (οποιαδήποτε) θέση Γραφείου! Ως εκεί. Κανείς δεν θέλει να ιδρώσει.

Κοινοποίηση

Διάβασα πρόσφατα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την ερήμωση των χωριών και την καθίζηση της αγροτικής παραγωγής. Ο συντάκτης κατέληγε σε ορισμένες προτάσεις – ιδέες που, κατά τη γνώμη του, οφείλει να θέσει σε εφαρμογή η Πολιτεία. Σωστές σε πρώτη ανάγνωση, δεν υπάρχει αμφιβολία. Η Πολιτεία, έγραφε ο αρθρογράφος, πρέπει να λάβει μέτρα για να δώσει ισχυρά κίνητρα, να μη φύγουν από τα χωριά οι λίγοι που απόμειναν ή να επιστρέψουν σε αυτά οι άνεργοι των πόλεων.

Θέμα του ήταν η αναβίωση των χωριών και η αναστήλωση της αγροτικής παραγωγής που – σύμφωνα με τον συντάκτη του άρθρου – επαφίεται αποκλειστικά στο κράτος, συγκεκριμένα δε, στα μέτρα που αυτό πρέπει να πάρει για να έχουν κίνητρα οι νέοι.

Έλα όμως που το κράτος δεν έχει, δεν έδειξε ποτέ μια τέτοια πρόθεση. Το καταδικάζουν όλοι γι’ αυτό. Και τι δεν του σέρνουν… Αλλά – για να λέμε και του στραβού το δίκιο – αν είχε, πάνω σε ποια βάση θα σχεδίαζε τι; Όταν οι ειδικοί γνωρίζουν από έρευνες ότι οι νέοι μέχρι τα 35 τους δεν θέλουν να εργαστούν, εγείρουν όμως απαιτήσεις και δικαιώματα… ποιους νέους τάχα θα ελκύσουν τα μέτρα του κράτους, ακόμα κι αν είναι τα καλύτερα, μωρέ και τα ευφυέστερα;

Λοιπόν, το κράτος δε μπορεί να πάρει μέτρα σε κενό αέρος. Αφετηρία της κρατικής βούλησης δε μπορεί να είναι άλλη από το δεδηλωμένο, το χειροπιαστό αίτημα των νέων για εργασία. Όμως το αίτημα των νέων για εργασία εξαντλείται σε έναν καλό μισθό από μία (οποιαδήποτε) θέση Γραφείου! Ως εκεί. Κανείς δεν θέλει να ιδρώσει. Αυτό είναι πασιφανές.

Άρα το ζήτημα δεν είναι πολιτικό, είναι κοινωνικό. Πολιτισμικό ίσως. Έχει να κάνει με τις αξίες και τα ιδανικά που, ομολογουμένως, δεν είναι στο φόρτε τους. Αντίθετα, στη “λίστα” των νέων βρίσκονται ψηλά, πάνω – πάνω, τα είδωλα, το φαίνεσθαι, η ψευδαίσθηση.

Με άλλα λόγια, η επιστροφή στα χωριά και η αναστήλωση της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής είναι πρωτίστως λόγιο ζήτημα. Όπως ήταν εκείνο το ρεύμα των Πολωνών διανοουμένων της δεκαετίας του ’70 που έβαλαν στο νου ότι κορύφωση της πνευματικής αποστολής τους ήταν να εγκαταλείψουν τις πόλεις, να πάνε στα χωριά, να μεταφέρουν εκεί τον πολιτισμό. Και το έκαμαν. Πήγαν, παντρεύτηκαν χωριατοπούλες, έκαμαν παιδιά, εκεί, στα χωριά, με μοναδικό κίνητρο την ιδέα που είχαν βάλει στο μυαλό τους: Να πάει ο ίδιος ο πολιτισμός να συναντήσει τους ανθρώπους στο φυσικό τους περιβάλλον.

Όλο εκείνο αποτυπώθηκε κινηματογραφικά από τον Πολωνό σκηνοθέτη Άντζεϊ Βίτολντ Βάιντα (1926 – 2016) και συγκίνησε πολλούς στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’80. Εκείνο το κινηματογραφικό ποίημα ήταν η αιτία που γέννησε και την ιδέα της αστικής αποκέντρωσης που πρέσβευε το νεοπαγές τότε ΠαΣοΚ, ξέχασε όμως αργότερα. Και δεν τη θυμήθηκε ποτέ. Δεν τη θυμάται ούτε καν σήμερα που ψάχνει τη χαμένη ταυτότητά του.

Αν είναι να ζωντανέψει η ύπαιθρος, αν είναι να γίνει η Ελλάδα αυτάρκης σε τρόφιμα, αν είναι να βρει την συλλογική αξιοπρέπεια που λείπει, αυτό πρέπει να γίνει αλλιώς: Να γεννηθεί ένα Κίνημα στα μυαλά των φοιτητών και των διανοουμένων, των λογοτεχνών, των ηθοποιών και των μουσικών, στα μυαλά των αστών, όχι των χωριατών, να υψωθεί σε σύγχρονη αξία η φυσικότητα των όντων και των πραγμάτων, να γίνει επιλογή ζωής η αναζήτηση του εαυτού.

Αν γίνει αυτό, θα έρθουν και τα μέτρα της Πολιτείας, η οποία θα βοηθήσει για να μεγαλώσει και ν’ ανδρωθεί αυτό που η ίδια δε μπορεί να γεννήσει.

Παντολέων Φλωρόπουλος
Παντολέων Φλωρόπουλοςhttps://pantoleon.gr
... γεννήθηκε στη Μυρτιά της Αιτωλίας το 1955. Ζει στο Αγρίνιο από το 1984. Εργάστηκε στο τοπικό ραδιόφωνο (1990 – 1992) και ξανά την περίοδο 1994 - 1996. Ιδρυτής και συντάκτης του σατιρικού “αραμπά” του Αγρινίου (1991 – 1997). Εκδότης και δημοσιογράφος της εβδομαδιαίας τοπικής εφημερίδας “Αναγγελία” (2000) μέχρι τον Ιούλιο του 2017, έκτοτε δε, τακτικός συνεργάτης της. Έχει γράψει ποίηση, 168 παραμύθια και 1.111 χρονογραφήματα, κατέγραψε εκατοντάδες λαϊκούς μύθους και θρύλους, ενώ δημοσίευσε πολλές χιλιάδες πολιτικά και πολιτιστικά άρθρα. Το πρώτο του βιβλίο, “η πολιτεία των λουλουδιών” (παραμύθι) κυκλοφόρησε το 1980. Τα βιβλία του κυκλοφορούν σε συλλεκτικές εκδόσεις λίγων αντιτύπων.
spot_img

Διαβάστε επίσης: