Από τότε που έγινα μάνα έχει αλλάξει η ψυχοσύνθεσή μου κατά πολύ όσον αφορά τα παιδιά! Έχω γίνει πολύ ευαίσθητη σε κάθε είδους βία και αμέλεια ως προς τα παιδάκια που εξαρτώνται από εμάς τους μεγαλύτερους, τους υποτιθέμενους γνώστες, του πως πρέπει να μεγαλώνουν.
Ως ανύπαντρη μητέρα σε μια Ελλάδα του 2012 είμαι κατά κάποιο τρόπο στιγματισμένη. Πάντως όχι για τις δικές μου πεποιθήσεις! Για να πάρεις ένα επίδομα της τάξης των 44 ευρώ το μήνα πρέπει να τρέχεις 10 μέρες να συλλέξεις τα δικαιολογητικά που χρειάζονται και αφού καταθέσεις τα χαρτιά έρχεται κάποια κοινωνική λειτουργός στο σπίτι σου να ελέγξει αν όντως μένεις μόνη με το παιδί και σε ποιες ακριβώς συνθήκες μένεις. Με άλλα λόγια πρέπει να ψωμολυσσάς της πείνας και να ελέγχεσαι για το παιδί που προτίμησες να φέρεις στον κόσμο παρά να πεταχτεί σε κάδο απορριμμάτων σε ένα κρύο χειρουργείο αγνοώντας την ψυχούλα του!
Και σκέφτομαι εγώ μιας και είμαι το μαύρο πρόβατο αυτής της τέλειας κοινωνίας, τι χρειάζεται πραγματικά ένα παιδί για να ‘ναι υγιές; Ένα μεγάλο σπίτι τύπου μεζονέτας, γονείς του δημοσίου και παπούτσια που κοστίζουν τόσο όσο το ένα τρίτο του βασικού μισθού, ή μήπως ένα ζεστό σπιτικό γεμάτο από αγάπη ακόμα κι αν οι γονείς μένουν χώρια;
Βέβαια ένα παιδί δεν μεγαλώνει μόνο με αγάπη, μα ούτε μόνο με υλικά αγαθά! Ανάμεσά μας, δίπλα μας, μεγαλώνουν αγγελούδια, σε φαινομενικά αξιόλογες οικογένειες, που υποφέρει η ψυχούλα τους καθημερινά. Κάθε είδους βία είναι κόλαση κυριολεκτικά για τα παιδάκια μας!
Μεγαλωμένη σε ένα αρκετά βίαιο περιβάλλον με έναν πατέρα εκτός πραγματικότητας, μέθυσο και πολλές φορές βίαιο, νιώθω ευτυχισμένη που είχα μια μάνα στυλοβάτη που μερίμνησε για μένα. Έκανε το σκοτάδι φως μες στην ψυχή μου και μπορώ εγώ αυτή τη στιγμή να μεγαλώσω ένα παιδί σ’ αυτή την σάπια κοινωνία, άξιο και άρτιο.
Δεν χρειάζομαι κανένα επίδομα να με αποδοκιμάσει και φυσικά διαφέρω ως άγαμη μητέρα από τις επίσημα εκλεγμένες. Έκκληση θα ‘κανα στο κράτος όχι να με βοηθήσει να μεγαλώσω το αγοράκι μου, μα να μπει ενεργά στην πράξη και να βγάλει ένα νομοσχέδιο ελέγχου διαβίωσης των παιδιών σε όποια τάξη κι αν ανήκουν, με όποιον τίτλο κι αν διαθέτει η οικογένεια! Μονογονεϊκή και μη.
Δεν χρειαζόμαστε άλλους εγκληματίες σ’ αυτή τη χώρα! Ανθρώπους με οράματα και παιδεία χρειαζόμαστε!
Χρύσα Τριανταφυλλοπούλου
