Να συνοψίσουμε την πολιτική της συγκυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου στη δήλωση του Γιάννη Μηλιού: «H Ευρώπη θ’ αποφύγει μία ρήξη με την Ελλάδα, γιατί αυτό θα σημάνει και τη διάλυση της ευρωζώνης».
Είναι βέβαιος ο κ. Μηλιός…
Κι αφού είναι βέβαιος, ας ξεκινήσουμε έναν πρακτικό συλλογισμό με βάση αυτή την καθησυχαστική άποψη του διακεκριμένου στελέχους του Σύριζα…
Έχουμε και λέμε:
Η Ελλάδα πάει στην διαπραγμάτευση με απαίτηση να δεχτούν οι δανειστές της το “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης”, για το οποίο οι βουλευτές του Σύριζα “δεν κάνουν πίσω”, καθώς λένε ή, όπως λέει ο κ. Στρατούλης “γκρεμίσαμε τα γεφύρια πίσω μας, δεν έχουμε άλλη επιλογή”.
Σωστά. Και δεκτά όλα αυτά.
Και ας υποθέσουμε τώρα ότι έχει απόλυτο δίκιο ο κ. Μηλιός, άρα οι Ευρωπαίοι, για ν’ αποσοβήσουν την διάλυση της Ευρωζώνης, θα κάνουν δεκτό το “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης” του Σύριζα.
Έλα όμως που… δεν θα τη γλιτώσουν τη διάλυση, ΑΝ το κάνουν δεκτό! Δεν θα τη γλιτώσουν τη διάλυση της ευρωζώνης, επειδή εντός του 2015 θα φουσκώσουν τα μυαλά και θα σαρώσουν στην Ισπανία οι “Ποδέμος”. Μπορεί να μην είναι γνωστό, αλλά η Ισπανία εφαρμόζει όλους τους μνημονιακούς νόμους ΧΩΡΙΣ μνημόνιο. Ίδια γεύση μ’ εμάς δηλαδή… Έπονται μετά και μια σειρά χώρες που θα διατυπώσουν ανάλογες απαιτήσεις, αφού εντός του 2015 έχουμε οκτώ (!) εκλογικές διαδικασίες στην Ευρώπη… Η διάλυση της Ευρωζώνης είναι, κατά συνέπεια, δεδομένη!
Με αυτό ως δεδομένο, η Ευρωζώνη ούτως ή άλλως απειλείται με διάλυση. Είτε πει “ναι” στην συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, είτε πει “όχι”… Οι Ευρωπαίοι απειλούνται από τον ίδιο ακριβώς κίνδυνο…
Συνεπώς ο ισχυρισμός του κ. Μηλιού (και του Σύριζα) δεν ευσταθεί. Και δεν ευσταθεί, επειδή το “όχι” των Ευρωπαίων στους Έλληνες, καταδικάζει μεν την Ελλάδα και το λαό της στην πενία, σώζει όμως την Ισπανία και τις άλλες χώρες που ακολουθούν την Ισπανία. Και δεν είναι ευκαταφρόνητες αυτές οι χώρες… Μιλάμε για την Ιταλία και τη Γαλλία!..
Αυτό σημαίνει ότι θα εισπράξουμε, δυστυχώς, ένα μεγαλοπρεπές “όχι”. Δίκαιο ή άδικο, δυστυχώς και πάλι, “θα το φάμε στη μάπα”, επειδή οι δανειστές μας θα εφαρμόσουν “το μη χείρον, βέλτιστον”, θα επιχειρήσουν να περισώσουν ό,τι μπορούν θυσιάζοντας την Ελλάδα…
Ας υποθέσουμε τώρα ότι η Ευρωζώνη διαλύεται, είτε εξ αιτίας ημών σήμερα, όπως λέει ο κ. Μηλιός, είτε εξ αιτίας της Ισπανίας και της Ιταλίας αύριο ή της Γαλλίας που θ’ αναδείξει τη Λεπέν στην εξουσία το 2016. Το ερώτημα είναι: Ποια θα είναι η θέση της Γερμανίας και ποια η θέση της Ελλάδας σε μια διαλυμένη Ευρώπη;
Απάντηση: Η μεν Γερμανία θα συνεχίσει να είναι ισχυρή, όπως είναι σήμερα (έχουν κι εκεί ένα λαϊκό κίνημα που ζητά επιστροφή στο μάρκο) η δε Ελλάδα θα μείνει “έρημη σαν καλαμιά στον κάμπο” με τη δραχμούλα της… Εμείς θα επιστρέψουμε στην δεκαετία του ’50…
Ο Σύριζα πολιτεύεται με τη λογική του Σαμψών, αφού λέει “αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων”. Αλλά για να.. αποθανέτω οι αλλόφυλοι… πρέπει εσύ, κ. Μηλιέ, εμείς δηλαδή, να είμαστε… Σαμψών, να είμαστε τόσο χειροδύναμοι που να ρίξουμε τις κολόνες του ναού για να πέσει το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα πάνω τους και να τους τσακίσει τ’ αγύριστα κεφάλια…
Αν όμως πιστεύουμε ότι όντως η δύναμή μας είναι σαν του Σαμψών, γιατί δεν τη χρησιμοποιούμε στην ανάπτυξη της χώρας, αλλά την επιδεικνύουμε στην Ευρώπη ζητώντας (κι άλλα) δανεικά;
Λογικές ακροβασίες θα πεις… Εντάξει! Στο “δια ταύτα” λοιπόν: Η πιο λογική εξέλιξη αυτής της ιστορίας είναι (στη θέση του αντιαμερικανισμού) να βάλουμε τον αντιευρωπαϊσμό που κατά περίπτωση θα μετατρέπεται σε αντιγερμανισμό.
Τίποτα καλό δηλαδή, ούτως ή άλλως…
Μια ζωή, μια Ελλάδα, που της φταίνε οι άλλοι… Αν δεν “φταίξουμε” κι εμείς μια φορά, ΔΕΝ θα ενταχθούμε ποτέ στον πολιτισμένο κόσμο. Αν, αντί της ευαισθησίας, συνεχίσουμε να επιλέγουμε την χωριάτικη ευθιξία ως στάση της συλλογικής μας ζωής, δεν έχουμε καμία ελπίδα να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του κόσμου…
