Κοιτάξτε γύρω σας. Μ’ αυτό το υλικό δεν πάμε πουθενά. Συμφωνείτε, είναι βέβαιο. Κοιτάξτε τώρα εντός σας. Είστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό σας; Ειλικρινά μιλήστε! Είστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό σας; Δεν είστε. Γι’ αυτό… μ’ αυτό το υλικό, που έχουμε γύρω μας και εντός μας, δεν μπορούμε να πάμε πουθενά… Ας αφήσουμε τώρα το «τις πταίει;». Ας το αφήσουμε για μία φορά, όση τουλάχιστο χρειάζεται για να δούμε και μια δεύτερη εκδοχή των πραγμάτων, πέραν εκείνης που βασιλεύει στο περιβάλλον μας και λέει ότι «έτσι μας κατάντησαν» ή ότι «αυτοί φταίνε» ή ότι «όλα ήταν στημένα».
Ας δούμε το εξής: Πού πάμε μ’ αυτό το υλικό που διαπιστώνουμε γύρω μας και μέσα μας; Κι ας απαντήσουμε ευθαρσώς ότι: Δεν έχουμε καμία ελπίδα επιβίωσης ως κράτος ή ως έθνος. Εκτός και αν γίνει κάνα θάμα…
Επειδή όμως δεν γίνονται θαύματα ή, αν γίνονται, δεν αφορούν τα κράτη, ας απαντήσουμε στο ερώτημα όσοι έχουμε μία κάποια επαφή με την αίσθηση και τις διδαχές της Ιστορίας: Γίνεται να πείσεις αυτή τη μάζα να πράξει το σωστό;
Η απάντηση είναι σαφής και κατηγορηματική: Όχι, δεν γίνεται! Δια της πειθούς… δεν γίνεται! Κι έχουμε πει ότι, πλέον, ισχύει σίγουρα η παροιμία ότι «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος».
Το πολιτικό συμπέρασμα κινείται στο επίπεδο του λαϊκού αποφθέγματος «βλέποντας και κάνοντας». Σημαίνει πρακτικά ότι αφήνουμε τις νομοτέλειες να εμφανιστούν ανεμπόδιστα. Τουλάχιστον να περάσουμε όσο πιο ήσυχα μπορούμε τις τελευταίες μας μέρες…
Εντάξει. Το πλήθος λιθοβόλησε τους προφήτες του σε όλες τις εποχές, τι τάχα θα έφερνε μία κάποια διαφορά συμπεριφοράς της μάζας στην εποχή μας; Τίποτε! Άρα… προς τι η απορία και η αναζήτηση; Προς τι ο κόπος να γίνουν κόμματα που θα πείσουν το λαό να ψηφίσει για το καλό του, για το καλό του κράτους, για το καλό της πατρίδας και του έθνους; Υπάρχει άραγε περίπτωση να εγκριθεί από το λαό ένα κυβερνητικό πρόγραμμα που «θα σπάει αυγά για να κάνει ομελέτα»; Ούτε μία στο εκατομμύριο!
Συμπέρασμα: Όλα τα νέα κόμματα που θα κινηθούν στο πολιτικό πλαίσιο της διεφθαρμένης αυτής κατάστασης που λέγεται μάλιστα και «Δημοκρατία», όλα, χωρίς εξαίρεση, θ’ αφομοιωθούν από την γενική πλέμπα, θα σαπίσουν, όπως σάπισαν και τα προηγούμενα, θ’ ανακυκλώσουν απλώς ιδέες και οράματα, θα τα μασήσουν και θα τα φτύσουν.
Λένε ότι στην διάρκεια της προϊστορίας κατέβηκαν οι θεοί και δίδαξαν το Νόμο και τη Γεωργία στους πρωτόγονους, τους μετέτρεψαν από πιθηκοειδή σε ανθρώπους, τους έδωσαν γλώσσα και πολιτισμό.
Είναι ή δεν είναι έτσι, σίγουρο είναι ότι μια κατάσταση τέλματος και στασιμότητας δεν ανατρέπεται παρά μόνο άνωθεν ή έξωθεν. Δεν θέλουμε να πούμε μ’ αυτό ότι μοναδική λύση που απομένει είναι… η επιστροφή των θεών και η νέα επέμβασή τους, όχι, κάθε άλλο μάλιστα. Θέλουμε να παραστήσουμε κάπως εμφαντικά, ότι η ανατροπή της βαρβαρότητας που βασιλεύει γύρω μας και μέσα μας, μπορεί να γίνει μόνο άνωθεν ή έξωθεν, μπορεί να γίνει δηλαδή μόνο με την ανάληψη δυναμικής πρωτοβουλίας παρεμβατικού τύπου από την ηγεσία ή από τις εφεδρείες της κοινωνίας.
Το πρόβλημα είναι ότι οι δυνάμεις αυτές ήταν και είναι πάντοτε ολιγάριθμες. Πρόκειται για οργανωμένες (ενίοτε και μυημένες σε κάποιο δόγμα) μειοψηφίες. Οπότε στην εποχή μας, με τα σημερινά χαρακτηριστικά, μπορούν να συμβούν δύο τινά:
Το πρώτον: Η ολιγάριθμη ομάδα που θέλει να επέμβει για να εξασφαλίσει τη Ζωή, μεταχειρίζεται διαφημιστικούς κώδικες επικοινωνίας με τους οποίους αποσπά την ψήφο της μάζας και γίνεται εξουσία. Μόνο που η διαδικασία αυτή απαιτεί εξαγορά των ελεγχόμενων από επενδυτές Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Η εξαγορά αυτή μπορεί να γίνει με ακριβοπληρωμένα διαφημιστικά μηνύματα και επίσης ακριβοπληρωμένη προβολή παντός τύπου. Απαιτείται δηλαδή ένα τεράστιο ποσό, το οποίο δεν διαθέτει κανείς για λογαριασμό του λαού. Αν βρεθεί κάποιος πλούσιος να το διαθέσει, θα το κάνει πρώτα για τον εαυτό του, θα το κάνει με πολλαπλάσια ανταλλάγματα. Τότε η ολιγάριθμη ομάδα (που θέλει το καλό του ανθρώπου) θα κληθεί από την ανάγκη να υπογράψει έναν κλασσικό συμβιβασμό. Εάν όμως αυτό μαθευτεί, τα στελέχη που διέπραξαν αυτόν τον συμβιβασμό για χάρη του λαού, θα υποστούν την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και, αν δεν τουφεκιστούν, θα πάνε φυλακή για την υπόλοιπη ζωή τους. Το ενδεχόμενο αυτό ανεβάζει το ρίσκο ακόμα και για τον πιο φλογερό πατριώτη, οπότε ο συμβιβασμός δεν γίνεται μόνο προς όφελος του χρηματοδότη, αλλά – για λόγους ασφαλείας – και προς όφελος του χρηματοδοτούμενου. Είναι πολλοί εκείνοι που ισχυρίζονται, ότι… αξίζει τον κόπο αυτός ο συμβιβασμός, διότι θα γίνει για το καλό του λαού, άρα πρέπει να δεχτούμε ότι ο χρηματοδότης, όπως και ο χρηματοδοτούμενος, είναι δίκαιο ν’ αμειφθεί για τις πολύτιμες υπηρεσίες του προς το έθνος.
Το δεύτερον: Η ολιγάριθμη ομάδα που θέλει να επέμβει για να εξασφαλίσει τη Ζωή και τη δικαιοσύνη στο κράτος της, απορρίπτει την κλασσική λύση του συμβιβασμού με χρηματοδοτικά κέντρα και αποφασίζει να κινηθεί στα όρια της αγνότητας και της αυθεντίας. Έχει να επιτελέσει το δύσκολο έργο της πειθούς. Πρέπει να πείσει τη μάζα για την αξία του πολιτικού της λόγου. Για να την πείσει όμως, θα πρέπει να φιλοξενηθεί από τα ελεγχόμενα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Και αυτό δεν γίνεται. Ή, αν γίνεται, παίρνει γραφική διάσταση. Τα Μέσα έχουν τον τρόπο να ευτελίσουν ακόμα και την πιο σοβαρή είδηση. Το έχουν κάνει κραυγαλέα με τις ειδήσεις που αφορούν τη ζωή στο Σύμπαν. Αφού εξαντλήσει όλες τις περιπτώσεις όλων των σεναρίων, η οργανωμένη ομάδα επέμβασης αποφασίζει να προχωρήσει σε ένα μυστικό σχέδιο, όπως ακριβώς έγινε με τη Φιλική Εταιρεία που έστησε την Επανάσταση του ’21. Τότε πέτυχε. Ίσως έτσι να πέτυχαν κι άλλες επαναστάσεις. Δεν το γνωρίζουμε. Εκεί άλλωστε κινούνται και άλλες μυστικές ή μυστικοπαθείς λέσχες, οπότε το πέπλο γύρω από τους σκοπούς της Ομάδας γίνεται θολό έως αποκρουστικό.
Καμία από τις δύο αυτές λύσεις δεν θα ήταν δημοφιλής. Τρίτη λύση όμως δεν υπάρχει. Ή, μάλλον, υπάρχει. Είναι αυτή που ακολουθούμε τώρα: Να μην κάνουμε τίποτα! Και ν’ αφήνουμε τη Ζωή στην τύχη της. Όποια κι αν είναι.
Αλλά, εδώ που φτάσαμε τους συλλογισμούς, δεν μπορούμε παρά να πούμε και το τελευταίο: Είναι άσοφο να γινόμαστε μέρος του προβλήματος, είναι λάθος να στενοχωριόμαστε τόσο με τις στριφνές καταστάσεις γύρω μας. Χρειαζόμαστε απλώς ένα μονοπάτι για να περπατάμε στη ζούγκλα, προσηλωμένοι στον στόχο και στην αποστολή που έχει αναλάβει ο καθένας μας εδώ στη γη.
Πάντως, ως υπεύθυνοι πολίτες, ρεαλιστές, πραγματιστές, ώριμοι, έχουμε την διάθεση να επιλέξουμε ανάμεσα στις τρεις αυτές μοναδικές λύσεις. Εξετάζοντας την περίπτωση μήπως υπάρχει κάπου μία τέταρτη, επιστρέφουμε στο συμβολαιογραφείο και υπογράφουμε φαρδιά πλατιά ότι εμείς ανήκουμε στην πρώτη και την καλύτερη, εκείνη δηλαδή που ξέρουμε ότι ένα κόμμα πρέπει να χρηματοδοτηθεί αμαρτωλά από κάποιο κέντρο, τις επιθυμίες του οποίου υπηρετεί χωρίς να ομολογεί. Οι πολίτες κάνουμε ότι δεν το καταλαβαίνουμε αυτό, είναι το ένοχο μυστικό μας, άρα δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να ψηφίζουμε το ένα ή το άλλο κόμμα, όποιο μας φαίνεται πιο κοντά στις ιδέες μας.
Να το κάνουμε λοιπόν έτσι… Διότι, αν δεν το κάνουμε, ή θα πρέπει να καταφύγουμε στις άλλες και χειρότερες λύσεις ή θα πρέπει λογικά να καταφύγουμε στην εξωφρενική εκείνη τέταρτη λύση, σύμφωνα με την οποία, όπως λέει ο Καβάφης:
“…θα μπλέκουμε τα πράγματα, ως να βρεθούμε
στην άκρα σύγχυσι. Και τότε θα σταθούμε.
Θα ην’ η ώρα οι θεοί να εργασθούνε.
Έρχονται πάντοτ’ οι θεοί. Θα καταιβούνε
από τες μηχανές των, και τους μεν θα σώσουν,
τους δε βίαια, ξαφνικά θα τους σηκώσουν
από την μέση۬ και σαν φέρουνε μια τάξι
θ’ αποσυρθούν…”.
