Εκλογές 6ης Μαΐου 2012:
Νάμαστε! Μπροστά στην κάλπη. Για ν’ ασκήσουμε το δικαίωμα που τόσο πολύ περιμέναμε. Είναι η ώρα του λαού, λέει. Για το αν είναι όντως «ώρα του λαού», είναι ένα θέμα. Πάντως, σε όποιο βαθμό η απόφαση του λαού δια της κάλπης διαμορφώνει ουσιαστικές και όχι μόνο διαχειριστικού τύπου εξελίξεις, είναι καλό να θυμόμαστε ότι: Στην διαχρονική πολιτική διαδικασία η ψήφος είναι ένα απλό επεισόδιο. Μπορεί ν’ αλλάξει κυβέρνηση, μπορεί ν’ αλλάζουν τα πρόσωπα της κυβέρνησης και της Βουλής ολόκληρης, αλλά το πολιτικό σύστημα μένει ατόφιο.
Οι περισσότεροι πολίτες νομίζουν ότι με την ψήφο τους τιμωρούν τους πολιτικούς που τους απογοήτευσαν ή τους πρόδωσαν. Ή ότι επιβραβεύουν τους πολιτικούς που τους δικαίωσαν. Στην πραγματικότητα όμως το πολιτικό σύστημα αλλάζει βραδέως και για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Αλλάζει, επειδή επικράτησε στην κοινωνία μία νέα τάση, μια άλλη κοινή αντίληψη, καλλιεργημένη από την λογοτεχνία παλιότερα, από τη μουσική και τον κινηματογράφο αργότερα, από την τηλεόραση και το διαδίκτυο σήμερα. Σ’ αυτή την αλλαγή καμία πολιτική δύναμη, κανένα κόμμα, κανένας ηγέτης κόμματος δε μπορεί ν’ αντισταθεί. Η ψήφος λοιπόν στο άλφα ή το δείνα κόμμα ή πρόσωπο δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση ότι αλλάζουμε την κατάσταση που δε μας αρέσει.
Γίνεται πολύς ντόρος για την ψήφο των πολιτών στις εκλογές. Και είναι παράδοξο ότι η θεοποίηση της ψήφου έγινε από το κομμουνιστικό κόμμα, το οποίο κάθε άλλο παρά την εκλογική διαδικασία θεωρεί μέσο ανάδειξής του στην εξουσία! Έχει αυτό το χάρισμα η αριστερά! Να θέτει ζητήματα και να διαχέονται δευτερογενώς στους άλλους πολιτικούς χώρους, επειδή έχουν μια υλιστική δύναμη που έρχεται να καλύψει το κενό άλλων πολιτικών αθροισμάτων. Οι συνδικαλιστές της Νέας Δημοκρατίας π.χ. εφαρμόζουν στην πράξη ατόφια τη συνδικαλιστική πρακτική της αριστεράς…
Με την ψήφο στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 θ’ αλλάξει η κυβέρνηση, θ’ ανανεωθεί η Βουλή, μπορεί να γίνει ακόμα και δεκακομματική, θα έχουμε ή δεν θα έχουμε κυβερνητική σταθερότητα. Κάποια πράγματα όμως δεν θ’ αλλάξουν ποτέ, θα παραμείνουν ατόφια. Οι διεθνείς υποχρεώσεις και οι συμφωνίες της χώρας δεν θ’ αλλάξουν. Τα προβλήματα του λαού θα μείνουν ίδια. Ας το καταλάβουμε κάποτε: ΕΜΕΙΣ θ’ αλλάξουμε την Ελλάδα όχι αμέσως, αλλά σιγά – σιγά και δη με την καθημερινότητά μας. Το πανηγύρι των εκλογών είναι μια απλή επίφαση Δημοκρατίας…
Συμπαθής δεν είναι στην Ελλάδα. Οι περιστάσεις όμως ενδέχεται να τον αδικούν, διότι ο Υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε “έπιασε” την ουσία του Ελληνικού προβλήματος: «Στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να κυβερνήσει και ο Ελληνικός λαός δεν θέλει να κυβερνηθεί». Αυτό είπε σε Έλληνα συνομιλητή του. Και κανείς δε μπορεί να του αντιτείνει.
Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε – για να είμαστε δίκαιοι – έχει απόλυτο δίκιο! Τόσο για το πολιτικό σύστημα, όσο και για το λαό. Με τη διαφορά ότι το πολιτικό σύστημα είναι αδικαιολόγητο στην αδυναμία του αυτή, ο δε λαός έχει όλα τα δίκια να ΜΗ θέλει να κυβερνηθεί από ΑΥΤΟ το πολιτικό σύστημα. Ποιος όμως ή τι γεννάει το άλλο, δεν είναι της ώρας. Τώρα προέχουν άλλα. Διότι με τα «μνημόνια» και τις δανειακές συμβάσεις ΔΕΝ σωθήκαμε. Το κεφάλι μας είναι ακόμα σκυμμένο στη λαιμητόμο. Θα είναι δε για πολύ…
Ποιος έχει αντίρρηση; ΠαΣοΚ και Νέα Δημοκρατία πρέπει να τιμωρηθούν σκληρά για την άθλια κυβερνητική εξουσία που άσκησαν από το 1974 και εντεύθεν. Αλλ’ ας αφήσουμε προς στιγμήν τις πολιτικές ευθύνες που έχει στο σύνολό του το πολιτικό σύστημα, και ο λαός βέβαια. Ας κοιτάξουμε τώρα, εδώ, να κάνουμε κάτι πολύ συγκεκριμένο και χειροπιαστό, ας εστιάσουμε στον διπλό στόχο: Να τιμωρηθούν όσοι μας έφεραν εδώ, να προχωρήσει όμως και η χώρα μπροστά. Επειδή με την περίσκεψη και την ψυχραιμία θ’ αποφύγουμε εκείνο το θρυλικό «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».
Χρειαζόμαστε χρόνο. Για ν’ αποφασίσουμε όσο γίνεται ευφυέστερα. Απαιτείται ησυχία. Το λένε «πολιτική σταθερότητα». Ώστε να στοχαστούμε, να ζυμωθούμε, ν’ αναδιοργανωθούμε, να επανιδρύσουμε αυτό το άθλιο κράτος, κυρίως να ξαναστήσουμε όρθια αυτή την ξεχαρβαλωμένη κοινωνία, της οποίας είμαστε μέλη. Η μετριοπάθεια που προτείνουμε, δεν είναι η ευτυχέστερη λύση, αλλά είναι η ασφαλέστερη, διότι σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα του έθνους μονάχα έτσι θ’ ακουστούν οι νουνεχείς και θ’ απομονωθούν οι δημαγωγοί. Στο κάτω – κάτω, τίποτε απ’ όσα είχαμε και απολαμβάναμε πριν το 2010 δεν ήταν λογικό. Ήταν όλα παράλογα. Από τον τρόπο που ασκούσε διοίκηση το πολιτικό σύστημα, μέχρι την αντίληψη ότι μπορούσε να έχει το ιδιωτικό του αυτοκίνητο κάθε μέλος της οικογένειας μετά την ενηλικίωσή του.
Λοιπόν, τι επιλογές έχουμε;
Επιλογή πρώτη: Να στηρίξουμε τις «αντιμνημονιακές» δυνάμεις, όπως μας παραγγέλνει ο Μίκης Θεοδωράκης. Να ψηφίσουμε όποια δύναμη απ’ αυτές ταιριάζει στις στερεοποιημένες πολιτικές μας εμμονές. Αν ήμασταν πριν από την κρίση αριστεροί, να στηρίξουμε «αριστερό αντιμνημόνιο». Αν ήμασταν πριν από την κρίση δεξιοί, να στηρίξουμε «δεξιό αντιμνημόνιο». Να μην ξεβολευτούμε κιόλας από τις έξεις μας…
Οι «αντιμνημονιακές» δυνάμεις (αριστερές ή δεξιές) έχουν δίκιο σε πολλά, μπορεί σε όλα, δε μας λένε όμως τι θα κάνουν ή τι θα κάνουμε την «επόμενη μέρα». Ή, μάλλον, αυτό που μας λένε γενικώς και αορίστως ότι θα κάμουν (ή θα κάνουμε) είναι – λόγω της αοριστίας του – άκρως επικίνδυνο έως καταστροφικό για τη χώρα, για εμάς, για τα παιδιά μας, για την επόμενη γενιά. Ερώτηση: Ποια «αντιμνημονιακή» δύναμη, μόνη της ή σε συνεργασία με άλλες (και ποιες) θα υλοποιήσει τη λαϊκή εντολή για ησυχία και προκοπή;
Επιλογή δεύτερη: Ν’ αναζητήσουμε και να ψηφίσουμε την νέα πολιτική δύναμη που θα κάνει και τα δύο: Από τη μια θα τιμωρήσει τους ενόχους, από την άλλη θα βάλει τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης και προόδου. Το δικαιούμαστε όλοι. Ποια είναι όμως αυτή η ΝΕΑ πολιτική δύναμη που θα εκφράσει τη συσσωρευμένη οργή του λαού, αλλά ταυτόχρονα θα υλοποιήσει και τον διακαή πόθο του για ασφάλεια κι ευημερία; Ακόμα και τα νέα κόμματα που ιδρύθηκαν, εργάζονται με παλιές και χρεοκοπημένες συνταγές. Το καθένα απ’ αυτά θέλει να γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Μήπως πρέπει να κερδίσουμε χρόνο για να γεννηθεί αυτή η δύναμη;
Επιλογή Τρίτη, είναι η πιο αηδιαστική: Να στηρίξουμε τις «μνημονιακές δυνάμεις», οι οποίες τυχαίνει να είναι οι ίδιες που (από αφέλεια ή δόλο) μας έσπρωξαν στην άβυσσο, είναι όμως ταυτόχρονα οι μοναδικές πολιτικές δυνάμεις αυτή τη στιγμή που αναγνωρίζονται ως συνομιλητές από τους εταίρους. Στη σκέψη ότι είμαστε υποχρεωμένοι να ψηφίσουμε όλους αυτούς που ευθύνονται πρωτίστως για το χάλι μας, σιχαίνεται η ψυχή σου, αλλά… τι καλύτερο μπορεί να σκεφτεί ο πολίτης που του έχουν βάλει το πιστόλι στον κρόταφο;
Μακάρι να είχε ήδη γεννηθεί και να “κατέβαινε” στις εκλογές μία πολιτική δύναμη που θα μπορούσε με την ψήφο του λαού ν’ ανανεώσει πλήρως το πολιτικό προσωπικό της χώρας, να διαχειριστεί με γνώση το πρόβλημα, χωρίς να προκαλέσει ανησυχίες και φοβίες στους εταίρους, όχι γιατί πρέπει να σεβαστεί τη δύναμη των εταίρων, δεν είναι αυτό πρώτιστο, αλλά γιατί πρέπει να σεβαστεί την αδυναμία τη δική μας, να τη λάβει σοβαρά και υπεύθυνα υπ’ όψιν, αυτό είναι το ευφυέστερο… Δεν γεννήθηκε όμως. Δε μπόρεσε να γεννηθεί, επειδή επικράτησαν οι κραυγές και οι θρήνοι. Οι «αντιμνημονιακές» δυνάμεις, χωρίς καμία περίσκεψη, άρπαξαν την “ευκαιρία” και βρήκαν ένα «πάτημα» για να προωθήσει η καθεμιά από την πλευρά της το παλιό της ποίημα, βγήκαν στην πιάτσα οι δημαγωγοί…
Θα έλεγε κανείς ότι: Αν αυτές οι δυνάμεις ήταν ενωμένες απέναντι στα «μνημόνια» και δεν προέτασσε η καθεμιά την επιβίωση του μαγαζιού της, ο λαός όφειλε να δώσει ανάλογη ψήφο εμπιστοσύνης για να τιμωρηθούν σκληρά, σκληρότατα, το ΠαΣοΚ και η Νέα Δημοκρατία, επειδή τα δύο αυτά κόμματα εξουσίας έχουν επί 38ετία το 60% και το 40% αντίστοιχα της κυβερνητικής ευθύνης. Όμως, δυστυχώς, δεν συντρέχει κάτι τέτοιο…
Και φτάνουμε σ’ αυτό που λέει ο Σόιμπλε: «Στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να κυβερνήσει και ο Ελληνικός λαός δεν θέλει να κυβερνηθεί».
Το μέγα ερώτημα που θέτει πια στον εαυτό του ο κάθε πολίτης που θέλει να κυβερνηθεί, το θέτει στην οικογένειά του, στους φίλους του, στους γνωστούς του, στην παρέα, σε κάθε συνάντηση, είναι ένα: «Τι να ψηφίσω που να πάρει ο διάολος;».
Κι απάντηση δεν παίρνει! Πώς να πάρει; Η απάντηση σ’ αυτό τον γρίφο της Λογικής δεν είναι απλή. Καμία απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα δεν είναι ευχάριστη. Διότι σε όλες τις περιπτώσεις προκρίνεται η ωμή πραγματικότητα, η οποία λέει ότι: Οι εκλογές αυτές είναι η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ μας ΕΥΚΑΙΡΙΑ. Σε περίπτωση επικράτησης των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων, η Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας θα διακοπεί ανώμαλα. Θα μείνουμε μόνοι στη μέση του ωκεανού. Όσες φορές το κάναμε αυτό στο παρελθόν, βιώσαμε εθνικές τραγωδίες, μερικές δε από αυτές θα ήταν εθνικά θανατηφόρες, αν δεν επενέβαιναν τελευταία στιγμή οι ξένοι. Το έκαμαν, επειδή, έχουν ένα σημείο ιερής αναφοράς σ’ αυτόν τον τόπο, θεωρούν μητέρα του πολιτισμού τους την Ελλάδα. Γι’ αυτό το έκαμαν…
Επομένως, τα κόμματα που μπορούν να είναι συνομιλητές των Ευρωπαίων, εάν δεν μπορέσουν να σχηματίσουν βιώσιμη κυβέρνηση στις 7 Μαΐου 2012, θ’ αρχίσει το ξήλωμα και η βίαιη ισοπέδωση αυτού του κράτους. Οι εταίροι έχουν κουραστεί μαζί μας, δε μπορούν να ανεχτούν περισσότερα, έχουν και μεγαλύτερα προβλήματα να λύσουν απ’ αυτό της Ελλάδας, επειδή η οικονομική κρίση δεν είναι Ελληνικό φαινόμενο, αλλά παγκόσμιο. Είναι η Ισπανία, η Ιταλία, και όχι μόνο… Θα μας αφήσουν κατ’ ανάγκη στο έλεος. Κι έχουμε αποδείξει στη νεότερη ιστορία μας ότι ΔΕΝ μπορούμε μόνοι μας, όπως κάναμε στην αρχαιότητα. Χωρίς τη βοήθειά τους θα πάθουμε ό,τι πάθαμε το 1922. Με τη βοήθειά τους θα κρατηθούμε στη ζωή, όπως έγινε το 1897. Κι αμέσως μετά (το 1912) διπλασιάσαμε την τότε Ελλάδα. Έτσι είναι αυτά…
Η ψήφος των Ελλήνων στις εκλογές της 6ης Μαΐου ισοδυναμεί με αποφάσεις που πάρθηκαν λίγο πριν από το 1922 και λίγο μετά το 1897.
Εάν βεβαίως ο Ελληνικός λαός θέλει να εκδικηθεί ντε και καλά το πολιτικό σύστημα, τώρα και όχι αύριο, χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες της εκδίκησής του σε ακατάλληλη ώρα, κανείς δεν έχει δικαίωμα να του πάει κόντρα. Όλοι μαζί θα υποστούμε τις συνέπειες της συλλογικής αυτής απόφασης. Εμείς τουλάχιστον θα το κάνουμε αγόγγυστα. Διότι σεβόμασταν πάντα τη γνώμη της πλειοψηφίας, ακόμα και τότε που είχαμε οξύτατη διαφωνία μαζί της. Εάν ο λαός αποφασίσει δια της ψήφου να πέσουμε στο Ζάλογγο, θα πέσουμε μαζί του…
Θα θέσουμε όμως ένα τελευταίο ερώτημα: Μήπως δεν αξίζει ρε παιδιά να πέσουμε στο Ζάλογγο αυτή τη φορά; Μήπως δεν μας αξίζει να γίνουμε Συρία ή Αίγυπτος; Μήπως δεν αξίζει σ’ αυτό τον τόπο να γίνουν κάτοικοί του οι Αφγανοί και οι Πακιστανοί; Ποιος δεν ξέρει ότι η στρατιά των μουσουλμάνων λαθρομεταναστών είναι διπλάσια από εκείνη του Ξέρξη; Και είναι ήδη εδώ… Ή μήπως δεν είναι γνωστές οι δηλώσεις πρώην Τούρκου πρωθυπουργού ότι η Ελλάδα μπορεί να κατακτηθεί όχι με όπλα, αλλά με την προώθηση λαθρομεταναστών, τους οποίους όντως προωθεί η Τουρκία σε εφαρμογή εκείνου του δόγματος;
Μήπως λοιπόν, υπάρχει κίνδυνος για κάτι χειρότερο, μήπως η εκλογική εκδίκηση που θα πάρει ο λαός τιμωρώντας τους πολιτικούς, στραφεί εναντίον του και μάλιστα υπέρ αγνώστων τρίτων; Ή μήπως υπάρχουν καλύτεροι και πιο ασφαλείς τρόποι να επανιδρύσουμε το κράτος που δεν ιδρύθηκε ποτέ; Μήπως πρέπει επιτέλους να διαλύσουμε στο κεφάλι μας τα ιδεοληπτικά στερεότυπα, με τα οποία σκεφτόμαστε κι ενεργούμε; Ποιος έχει δικαίωμα να μένει ακόμα στη μακαριότητά του;
Αυτή την ώρα κανείς δεν έχει δικαίωμα να ταμπουρωθεί στα κομματικά ή τα φιλοσοφικά ή τα άλλα ιδεολογικά του μετερίζια. Είναι κρίμα που άνθρωποι του πνεύματος πρωτοστατούν σ’ αυτή τη θυμωμένη και απολίτικη ρητορεία. Σπουδαίοι άνθρωποι όπως ο σεβαστός Μίκης Θεοδωράκης, ο σεβάσμιος Χρήστος Γιανναράς, ο αγαπημένος Χάρυ Κλυνν, επιχειρηματολογούν γλαφυρά υπέρ της άσκεφτης ανυπακοής… Χωρίς να μας λένε τι θα κάνουμε μετά απ’ αυτήν…
Και το κακό είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια, παράλληλα με την διόγκωση της απερισκεψίας, καλλιεργήθηκε η περιφρόνηση του μέτρου, υπονομεύτηκε ο κοινή λογική, δεν μπορείς να την επικαλεστείς πια…
Υφίσταται υπέρτατη ανάγκη να ενεργήσουμε μετριοπαθώς. Τουλάχιστον αυτή τη φορά. Μέχρι να περάσει η μπόρα. Είναι δυσάρεστο. Αλλά, τουλάχιστον, εδώ, εμείς, δίνοντας πάντα λογαριασμό στη συλλογική συνείδηση, θεωρούμε υποχρέωσή μας να τονίσουμε αυτή την ενοχλητική αλήθεια: Το «αντιμνημονιακό» μέτωπο, διασπασμένο ή μη, θα εξελιχτεί σε εθνική παγίδα, επειδή θεμελιώθηκε στην άρνηση, επειδή δεν αναζήτησε καμιά θετική ιδέα να καταθέσει. Όλα τα αριστερά και δεξιά χαρακτηριστικά του «αντιμνημονιακού» λόγου προδιαγράφουν τη μετεκλογική αμηχανία στην περίπτωση που επικρατήσουν οι αρνητές… Τα δεινά βέβαια δεν θα προκύψουν από την κακοπροαίρετη λογική αυτού του αντιλόγου. Όχι. Δεν είναι κακοπροαίρετοι οι επαναστατημένοι που φωνασκούν. Αλίμονο! Υπηρετούν απλώς μία ανιστόρητη θεώρηση. Από άγνοια. Επειδή δεν ασχολήθηκαν ποτέ με τα βαθύτερα αίτια της κατάντιας μας, δεν υποψιάστηκαν ποτέ ότι μπορεί να συμβαίνει κάτι πέραν της ηλίθιας πολιτικής που άσκησαν τα δύο κόμματα…
Οι εκλογές από μόνες τους δεν θα φέρουν τη λύση. Η ψήφος είναι απλά ένα επεισόδιο. Μία συνθήκη. Αυτό που θα φέρει τη λύση του προβλήματος είναι η πολλή δουλειά. Η δουλειά όλων. Επειδή μάλιστα μπορεί ακόμα κι αυτή να πάει στο βρόντο, χρειάζεται επιπροσθέτως η καρτερία. Τα νταηλίκια, με τα οποία έχουμε χορτάσει πια, είναι (αν μη τι άλλο) γραφικά… Θυμίζουν κάτι ψευτόμαγκες του προϊστορικού Ψυρρή…
