Μα ό,τι κι αν έκαμες στη μεταπολίτευση, τίποτε δεν είναι άξιο επαίνου, Γιάννη μ’! Έγινες δημόσιος υπάλληλος; Είσαι γλύφτης. Αρνήθηκες να γίνεις δημόσιος υπάλληλος κι έγινες ελεύθερος επαγγελματίας; Είσαι λαμόγιο. Δανείστηκες στην Τράπεζα για να πάρεις σπίτι; Φως φανάρι ότι πλούτισες. Δανείστηκες στην Τράπεζα για να κάνεις την επιχείρησή σου; Πέραν πάσης αμφιβολίας «τα πήρες». Ψήφισες ΠαΣοΚ, επειδή πίστεψες στον σοσιαλισμό; Είσαι τρωκτικό. Ψήφισες ΠαΣοΚ επειδή δεν ήθελες να ψηφίσεις άλλο κόμμα; Είσαι ένοχος εσχάτης προδοσίας.
Μα ό,τι κι αν έκαμες στη μεταπολίτευση, τίποτε δεν είναι άξιο επαίνου, Γιάννη μ’! Οι αποτυχίες σου είναι επιλήψιμες. Οι επιτυχίες σου επίσης. Ο έντιμος αγώνας του τάδε εξισώνεται με τον άτιμο αγώνα του δείνα. Ο καταφερτζής δίπλα στον ταλαντούχο. Ένα και το αυτό. Ο μέτριος δίπλα στον άριστο. Ο άχρηστος δίπλα στον χρήσιμο. Ο καινοτόμος δίπλα στον αφελή, ο εξυπνάκιας δίπλα στον ευφυή, ο εφευρέτης δίπλα στο μπούφο.
Τι στο διάολο έγινε δω πέρα, Γιάννη μ’;
Ποιος ή τι μόλυνε τη ζωή αυτού του τόπου; Ποιος ή τι άφησε το κουράδι του πάνω στην τούρτα της γιορτής; Ποιος ή τι δηλητηρίασε τη γιορτή της Δημοκρατίας μετά την κατάρρευση της χούντας;
Η εξήγηση (λένε πολλοί) βρίσκεται στην αναμφίβολη διαπίστωση ότι απέτυχε η Δημοκρατία. Ή ότι δεν απέτυχε αυτή η Δημοκρατία, αλλά γενικώς το σύστημα της Δημοκρατίας είναι μια χαμένη υπόθεση, διότι καλλιεργεί την διαφθορά των πολιτών και την παρακμή των αξιών. Κι αυτό, επειδή κυβερνά με την αργυρώνητη ψήφο της η άβουλη μάζα.
Μπορεί να έχουν δίκιο, Γιάννη μ’, ότι στη Δημοκρατία δεν γίνεται το σωστό εξ ολοκλήρου, γίνεται εν μέρει ή και καθόλου, επειδή, λέει, δεν κυβερνά ο σοφός, αλλά ο ηλίθιος. Αλλά κι αυτοί που ζητούν «Άμεση Δημοκρατία», τι περιμένουν; Να γίνει σώφρων ο λαός και να παίρνει τις σωστές αποφάσεις για τα δύσκολα θέματα του έθνους; Πώς είναι τάχα μια σωστή απόφαση; Τι χρειάζεται για να βγει μια σωστή απόφαση;
Ξέρεις τι λέω, Γιάννη μ’;
Λέω, πως ο καθένας ανοίγει το στόμα του και δεν ξέρει τι λέει. Δεν βασάνισε ποτέ το μυαλό του για τα κοινά. Διεκδικεί όμως το δίκιο του και απαιτεί να γίνει η ατομική σκέψη του σκέψη της Πολιτείας. Γίνεται; Δε γίνεται!
Όμως εκείνοι που έχουν γνώμη για όλα, επιμένουν: Η Δημοκρατία απέτυχε. Ρωτάς: Λοιπόν; Και σου λένε ότι, αφού απέτυχε, πρέπει να γκρεμιστεί. Ξαναρωτάς. Και μετά; Σου λέει: Μετά… θα δούμε…
Λοιπόν, Γιάννη μ’, επειδή είμαστε μεγάλα παιδιά κι έχουν τα μάτια μας δει πολλά, ξέρουμε καλά ότι αυτοί οι πονηροί που θεωρούν εαυτούς έξυπνους και μάλιστα πιο έξυπνους από μας, έχουν κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό τους, το οποίο δεν ομολογούν, για δύο λόγους: Πρώτον, δεν ήρθε ακόμα η ώρα για να πουν αυτό που ξέρουν. Δεύτερον, δεν θεωρούν εμάς άξιους του μυστικού που κατέχουν.
Κι εγώ σου λέω τώρα, ότι: Αφού δεν είναι ώρα να μου πουν τι ακριβώς εννοούν και, επίσης, αφού δεν με θεωρούν άξιο του μυστικού τους, έχω κάθε δικαίωμα να κάνω υποθέσεις. Υποθέτω λοιπόν ότι:
“Αυτοί” απαξίωσαν μακροχρονίως τα πάντα, ώστε να τους αναζητήσουμε και, όταν εμφανιστούν, να τους υποδεχτούμε ως σωτήρες. Θα έρθουν και θα μας πουν: Η Δημοκρατία απέτυχε. Η πατρίδα χρειάζεται άλλο σύστημα. Εμείς ξέρουμε ποιο είναι το σύστημα αυτό. Εσείς ακολουθήστε το.
Ποιο είναι “το σύστημα αυτό”, Γιάννη μ’, δεν ξέρω. Για όποιον όμως δεν θα συμφωνεί απόλυτα με τον μεσσία, ξέρω ότι θα υπάρχουν και οι αγχόνες…
