Η αλλαγή της Ελλάδας και της Ευρώπης δεν θα έχει αριστερό πρόσημο
Ο Τσίπρας “παίζει με τα κουβαδάκια του”. Η “κυβερνώσα αριστερά”, ολοφάνερο, “μαθαίνει μπαρμπέρης στου κασίδη το κεφάλι”… Είναι τρελό αυτό που συμβαίνει! Να πεις ότι δεν αντέχει καν σε κριτική, ότι δε χωράει στο μυαλό… όπως και να το πεις, μέσα είσαι! “Σάμπως οι προηγούμενοι ήταν καλύτεροι;”. Όχι, δεν ήταν! Αλλά τι παναπεί αυτό; Μήπως ότι πρέπει να το βουλώσουμε και ν’ αποδεχτούμε τη μοίρα μας;
Σε άλλη ιστορική συγκυρία μια άπειρη κυβέρνηση θα είχε την άνεση να κάνει όσα λάθη χρειαζόταν για να εκπαιδευτεί στην άσκηση εξουσίας. Οι πάντες θα ήταν ανεκτικοί απέναντί της. Όμως, τώρα, ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου: Έπρεπε ο Σύριζα να είναι έτοιμος να κυβερνήσει από το πρώτο λεπτό. Και δεν ήταν! Υποτίθεται ότι προετοιμαζόταν για τη στιγμή αυτή επί πέντε συναπτά έτη, αποδεικνύεται όμως για μιαν ακόμα φορά ότι “έξω απ’ το χορό πολλά τραγούδια ξέρεις”. Σε καιρούς που έπρεπε να συμμαζέψουμε τα μυαλά μας για να δούμε πού βρισκόμαστε και τι μας φταίει, ο Σύριζα καλλιέργησε μια μεγαλομανία, μια έπαρση, έφτασε να ισχυρίζεται ότι δεν θ’ αλλάξει μόνο την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη ολόκληρη, αρχίζοντας από την Ισπανία! Κι όμως: Πέρασε ολόκληρο δίμηνο χωρίς να φέρει στη Βουλή ούτε ένα νομοθέτημα!
Το τι θα σήμαινε “προοδευτικό πρόσημο” σε μια κυβέρνηση που ονειρευόταν το “Κίνημα” του Παπανδρέου, αλλά και η ευρύτερη κεντροαριστερά που για καιρό επιχειρούσε να συγκροτηθεί ως αντίδοτο στην συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, το είδαμε παρακολουθώντας την “κυβερνώσα αριστερά”: “Μια τρύπα στο νερό”… Ήταν η φαντασίωση μιας παρηκμασμένης αριστεράς που έμεινε προσκολλημένη στο ωραίο κατά τ’ άλλα και απολύτως αποδοτικό συνδικαλιστικό της παρελθόν, ανίκανη ωστόσο να κάνει την ιστορική υπέρβαση με την οποία θ’ ανταποκρινόταν στις ανάγκες διοίκησης ενός καθημαγμένου κράτους.
Είναι επείγον ν’ αλλάξει η Ευρώπη, αφού η ακαταμάχητη πια οικονομική ηγεμονία της Γερμανίας θέτει αν αμφιβόλω το Ευρωπαϊκό Όραμα. Όμως δεν είναι καθόλου αναγκαίο ν’ αλλάξει η Ευρώπη (και η Ελλάδα επίσης) με τον αφιλοσόφητο τρόπο που οραματίζονται κάποια ξεφτίδια του αριστερούλικου λογιοτατισμού.
Με τη λέξη “αλλαγή” δεν εννοούμε τη βελτίωση των συνθηκών, αλλά το αντίθετο: Την επιστροφή στην πολιτική και την οικονομική αυτονομία του εθνικού κράτους. Δεν μας διαφεύγει ότι ο οξύς διάλογος για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης διεξάγεται ήδη προς κάθε κατεύθυνση από επιφανείς οικονομολόγους και θεωρητικούς όλων των πολιτικών χώρων και μάλιστα πολύν καιρό προτού ανακαλύψουν τον ψευδή φιλοευρωπαϊσμό τους οι μονοδιάστατοι αριστεροί του Σύριζα. Είναι γνωστό ότι ο φιλοευρωπαϊσμός του αριστερού χώρου (που τα τελευταία πέντε χρόνια πήρε τη μορφή κόμματος εξουσίας) υιοθετήθηκε εκτάκτως χάριν της ευκαιρίας για ρεσάλτο του Αλέξη στην πρωθυπουργία, όμως ποτέ (σε ευθείες συνθήκες) δεν είχε γίνει συνείδηση της κομμουνιστογενούς αριστεράς. Μία πάγια ιστορική εξίσωση λέει ότι τέτοιες μέγιστες αλλαγές (που σημαδεύουν ανεξίτηλα μία τόσο μεγάλη δέσμη προηγμένων κρατών και λαών) δε μπορεί να είναι ταχείες, πολλώ δε μάλλον απότομες, διάβαζε: βίαιες…
Εν κατακλείδι, η “κυβερνώσα αριστερά” εξανέμισε το πολιτικό κεφάλαιο της χώρας στην Ευρώπη, ξεμείναμε από φίλους και συμμάχους, για να μην πούμε τα χειρότερα, όσα τουλάχιστον άπτονται της οικονομικής αξιοπρέπειας των πολιτών. Δε μπορεί λοιπόν η κυβέρνηση να κρύβεται για πολύ πίσω από τον ισχυρισμό ότι διαθέτει λαϊκή νομιμοποίηση…
