Τώρα που έμαθαν όλοι τα καθέκαστα
Τι έμεινε; Ο κουρνιαχτός και η αντάρα! Οι «δίδυμοι πύργοι» κατέρρευσαν. Και σηκώθηκαν σύννεφα σκόνης που μας πνίγουν. Δε μπορούμε ν’ ανασάνουμε. Τώρα, εδώ, ο πολίτης ήρθε σε απόγνωση, ταμπουρώνεται σ’ ένα μετερίζι και πυροβολεί ό,τι περπατάει και ό,τι πετάει. Δεν κάνει διακρίσεις. Τίποτα καλό δεν θυμάται από κανέναν. Ό,τι καλό κι αν έκαμες στη ζωή σου, όποιον αγώνα κι αν έδωσες, όποια θυσία, χάθηκε μέσα στη σκόνη και τη βουή. Ακόμα και τα επιτεύγματά σου λυγίζουν υπό το βάρος των γεγονότων.
Να συστήσεις ψυχραιμία, είναι μάταιο. Να συστήσεις και σύνεση, επίσης. Ο άλλος ανοίγει το στόμα του και αφήνει τη γλώσσα του ν’ αφηνιάζει. Κοιτάς ψηλά και βλέπεις όλα «τα άλαλα και τα πάλαλα» που βγήκαν στο σεργιάνι ζητώντας ψήφο από το λαό για να σώσουν την Ελλάδα, λέει. Κι ο λαός που βογκάει στην ανεργία και την κατάθλιψη, δεν μπορεί να σκεφτεί πια ούτε το στοιχειώδες. Σημάδια ότι «δεν πάμε καλά». Ό,τι κι αν γίνει στις εκλογές που έρχονται, η ζημιά έχει γίνει. Η πρόοδος φαντάζει όνειρο μακρινό και άπιαστο. Ο λαός δεν χρειάζεται ηγεσίες ν’ απολογούνται για τα πεπραγμένα τους, χρειάζεται ηγεσία να τον οδηγήσει με όραμα στο αύριο.
Είναι μεγάλη διαφορά. Στην πραγματικότητα που βιώνουμε, αποκαλύπτεται η αποχύμωση της μεταπολίτευσης. Τώρα φαίνεται πόσο μεγάλο κακό ήταν όλα αυτά τα χρόνια να περιθωριοποιούνται από τα κόμματα τα ανυπόταχτα μυαλά. Η γήρανση του πολιτικού προσωπικού, η εκπαίδευση των νεολαιών με τις συνταγές του βολέματος και όχι της αμφισβήτησης, προβάλλουν ως Ερινύες του λαϊκού κινήματος που ονομάστηκε «προοδευτικό», ου μην αλλά και Δημοκρατικό, σε αντιδιαστολή με τη συντήρηση… Τώρα. Διότι αυτή τη δύσκολη ώρα χρειαζόταν η διάδοχη πολιτική γενιά και διάδοχη πολιτική γενιά δεν υπάρχει.
Δεν προλαβαίνουμε να την ψάξουμε. Δεν προλαβαίνουμε να τη δημιουργήσουμε, να την ετοιμάσουμε, να της αναθέσουμε τα ηνία. Τώρα που κατανοήσαμε την έλλειψή της, είναι αργά. Είμαστε αναγκασμένοι να εμπιστευτούμε τις τύχες του κράτους σ’ εκείνους που ασελγούσαν πάνω στο πτώμα της Δημοκρατίας επί δεκαετίες. Ας επιλέξουμε ανάμεσά τους τον πιο ταπεινό, ας αποκλείσουμε τον πιο επηρμένο. Δεν είναι κακό να φοβηθούμε από τους αδέκαστους εκείνους υπερπατριώτες που θα μας σώσουν έναντι μιας απλής ψήφου στις εκλογές της 17ης Ιουνίου…
