Μια μικρή απόδραση έκαναν τον Αύγουστο ο Νίκος με τη γυναίκα του την Ελπίδα στη Λυγιά της Λευκάδας. Εγκαταστάθηκαν στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο και κατέβηκαν στο Mini Market να πάρουν μερικά πράγματα για φαγητό, για την ταβέρνα ούτε λόγος…
Έξω από το μαγαζί ήταν ένα μικρό χαριτωμένο σκυλάκι που κουνούσε φιλικά την ουρά του και αποζητούσε τα χάδια του καθενός. Ήταν όμορφο και φουντωτό. Ο Νίκος έμεινε έξω να περιμένει τη γυναίκα του και χάζευε το μικρό σκυλάκι που όποιος ερχόταν του έκανε χαρές και νάζια. Κάποια στιγμή πέρασε στο πεζοδρόμιο ένας τουρίστας μαύρος, το σκυλάκι εκεί που καθόταν ήσυχο, αγρίεψε ξαφνικά και γαύγιζε πίσω του, ακολουθώντας τον για λίγο.
Ο Νίκος παραξενεύτηκε για την αντίδρασή του.
Αμέσως μετά το σκυλάκι έγινε πάλι φιλικό με τους περαστικούς και τους πελάτες του μαγαζιού. Όταν όμως ξαναπέρασε ο μαύρος από μπροστά, άρχισε πάλι να γαυγίζει και να τον ακολουθεί νευριασμένο.
Ένας κύριος που κοιτούσε κι αυτός με απορία την αντίδραση του σκυλιού, σχολίασε:
– Δεν μπορεί… το σκυλί είναι ρατσιστής…
Γέλασε ο Νίκος, γέλασε ο κύριος, γέλασαν όλοι όσοι ήταν στο Mini Market.
