Ίσως ή Μοίρα να παίζει μόνιμα εδώ, από τα αρχαία χρόνια. Ίσως εδώ να είναι η αυλή της. Ή να την έχουν παγιδεύσει μαγνητικά πεδία, αρχαίοι ποιητές που την ήθελαν κοντά τους για μούσα, ή προσευχές αιώνων, εκπορευόμενες από μαρμάρινους ναούς μέχρι τσίγκινα εικονοστάσια.
Μια πατάτα ας πούμε, μια απλή πατάτα, που σε άλλους τόπους, το πολύ να γίνει κομμάτι πίνακα του Βαν Γκογκ, τότε που ήθελε να περιγράψει την φτώχεια στα σκοτεινά αγροτόσπιτα. Εδώ, όχι. Μπορεί η γη μας να κρύβει θησαυρούς, λαμπρά αγάλματα, περίτεχνες λιθοδομίες, επιγραφές με γλώσσες ανερμήνευτες ακόμα. Αλλά η πατάτα της γης είναι το θέμα. Είναι ένας παράγοντας τόσο καίριος για την παραγωγή και ιδεολογιών, και κοινωνικών συμπεριφορών, και συμβόλων, και συγκρούσεων και συμπερασμάτων για το «είναι» μας, για το «έχειν» μας.
Από μια φάρσα της Μοίρας (ανάμεσα στις πολλές), το διαλυμένο κράτος που παρέλαβε ο Καποδίστριας έμαθε την πατάτα κλέβοντάς την από τις αρχές, ή ,τέλος πάντων, έτσι νόμιζε. Αφού τότε ο ηγέτης ήξερε να το χειρίζεται. Ή, τέλος πάντων, έτσι νόμιζε, μέχρι να του την μπουμπουνίσουν (από μια άλλη φάρσα της Μοίρας, μετά την θεία λειτουργία. Μετά την επίκληση δηλαδή της βοήθειας του προστάτη Θεού του κράτους).
Σήμερα, πάλι σε ένα διαλυμένο σε δομές, νομιμότητα, οργάνωση, ελέγχους κράτος, έρχεται η πατάτα ξανά να αναδείξει και το πρόβλημα των κυβερνώντων και την αλλοπρόσαλλη κοινωνία. Παράγουμε πατάτες στο Νευροκόπι και μένουν απούλητες. Γιατί; Δεν μας απασχολεί. Αναλαμβάνει μια ομάδα να τις πουλήσει μέσω ιντερνέτ. Πέφτουν σαν στραβοί οι νεοέλληνες, που πάντα ζήλευαν τις ευκαιρίες, πάντα στριμώχνονταν γύρω από δωρεάν λαγάνες στα κατά τόπους δημόσια κούλουμα. Παίρνουν πάνω από 3 τσουβάλια. Με απόδοση φόρων στο κράτος; Δεν μας απασχολεί. Όχλος σχεδόν, σαν αυτόν που μούτζωνε, αφού ήταν τζάμπα.
Τα κανάλια – μοιρολογίστρες σπεύδουν στοργικά ν’ αγκαλιάσουν το γεγονός. Οραματίζονται να πουλιούνται τα πάντα έτσι, καθώς η υπερβολή είναι στοιχείο της τηλεόρασης αλλά και στοιχείο του νεοέλληνα.
Εδώ, μπαίνει κι η υπερβολή των αριστερών στην Ελλάδα. Αφού δεν τους ενδιαφέρει να επιβιώσει το κράτος όπως είναι, στο οικονομικό σύστημα που είναι, δεν καταγγέλουν τις ελλείψεις της καινούριας διαδικασίας αλλά όλη την διαδικασία. Κανάλια και όχλος γελάνε με το ΚΚΕ. Τρέχει το ΚΚΕ να διορθώσει, καταγγέλλοντας αιώνια ότι διώκεται. Οι διάλογοι αγωνιστών συντρόφων, που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους για τους αγώνες τους για τον φτωχό, με τηλεπαρουσαστές που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους για τους αγώνες τους για αντικειμενική ενημέρωση, είναι αποκαλυπτικοί για την ποιότητα του δημόσιου λόγου, και τα ποσοστά κοινής λογικής της χώρας.
Το δράμα κλείνει με την πατάτα να αναδεικνύεται σε δάσκαλο του Γένους και κρατικό σύμβολο. Στους τίτλους τέλους ο Νταλάρας γιαουρτωμένος να τραγουδάει στην πατάτα «τι κάθεσαι εδώ πέρα και σαπίζεις» με την νέα έννοια που παίρνουν πια οι στίχοι. Αυτός που γέμιζε με πλήθη και δονούσε το φρεσκοφτιαγμένο Ολυμπιακό στάδιο την δεκαετία του ’80.
