Ο Κώστας και η Έλλη είναι ένα νέο ζευγάρι με δύο μωρά. Ο Γιώργος, το πρώτο τους μωρό, δύο ετών και ο μπέμπης 40 ημερών. Στο σπίτι άλλαξαν όλα. Ο Γιώργος πήγε πια στο δικό του δωμάτιο, έχει δικό του μεγάλο κρεβάτι. Στην κούνια, στο δωμάτιο της μαμάς, ο μπέμπης. Όμως τα ματάκια του μικρού Γιώργου βουρκώνουν κάθε φορά που ο μπέμπης είναι στην αγκαλιά της μαμάς ή του μπαμπά. Κοιτάει το μπέμπη με ζήλια, αν και θέλει να βοηθήσει ό ίδιος στην περιποίησή του.
Ο Κώστας θεώρησε σωστό να κάνει μια κουβέντα με τον μεγάλο του γιο και να μοιραστούν ένα μυστικό:
– Άκου Γιώργο, τον μπέμπη δεν τον αγαπάμε. Είναι κλαψιάρης και βρωμιάρης. Εσένα αγαπάμε. Κατάλαβες αγόρι μου;
Ένα συνωμοτικό χαμόγελο χαράχτηκε στην άκρη των χειλιών του μικρού Γιώργου και, για να δείξει τη χαρά του, έτρεχε πέρα δώθε μέσα στο σπίτι. Ο Κώστας νόμισε πως έλυσε το θέμα ζήλιας του Γιώργου και ήταν ήσυχος. Πολύ αργότερα, ένα απόγευμα που ο Κώστας ήταν στο σπίτι και ξεκουραζόταν, πήρε στα χέρια του τον μπέμπη και τον έπαιζε με γέλια και χαρές. Στο σπίτι ήταν όλα ευχάριστα, ώσπου ο Γιώργος πλησίασε τον πατέρα του και με σοβαρότητα του λέει:
– Αφού δεν τον αγαπάς, γιατί τον έχεις αγκαλιά, τον παίζεις και γελάς;
Και, μετά, κρύφτηκε στο δωμάτιό του…
