Φίλος μου έστειλε την ανάρτηση κάποιου με ιντερνετικό ψευδώνυμο που εκλαμβάνω ως ανωνυμία. Λέει όμως πέντε σωστά πράγματα – διασταυρωμένα (θα πω) με άλλα (δικά μου) διαβάσματα – με τα οποία φωτίζονται οι πτυχές ενός σοβαρού θέματος που πολλοί (μονομερώς) αντιλαμβάνονται ως ασυγχώρητη αμαρτία των Μέσων Ενημέρωσης. Παραθέτω την ανάρτηση:
“ΡΩΤΗΣΑ το ΑΙ γιατί οι άνθρωποι προσελκύονται τόσο πολύ από αρνητικές ειδήσεις και αγνοούν τις θετικές. Η απάντησή του (chatGPT) ήταν: Υπάρχουν αρκετοί και καλά μελετημένοι ψυχολογικοί λόγοι:
1. Αρνητική προκατάληψη (negativity bias).Ο ανθρώπινος εγκέφαλος εξελίχθηκε έτσι ώστε να δίνει μεγαλύτερη προσοχή σε κινδύνους (π.χ. «τι μπορεί να πάει στραβά») γιατί αυτό ήταν ζήτημα επιβίωσης. Έτσι, τα αρνητικά ερεθίσματα ενεργοποιούν δυνατότερα το νευρικό σύστημα από τα θετικά — μάλιστα τα θυμόμαστε και περισσότερο.
2. Η ειδησεογραφία «πουλάει φόβο» γιατί αυτό τραβάει την προσοχή. Τα ΜΜΕ και τα social media ανταγωνίζονται για κλικ + χρόνο προσοχής. Ό,τι προκαλεί φόβο, θυμό ή αγανάκτηση προκαλεί πολύ περισσότερη αλληλεπίδραση, άρα γίνεται προτεραιότητα. Το «κακό» έχει υψηλότερο engagement από το «καλό».
3. Κοινωνική προστασία / έλεγχος απειλής. Στις ανθρώπινες ομάδες, το να συζητάς τα αρνητικά (σχέσεις, πολιτική, σκάνδαλα) είναι τρόπος: να καταλάβεις «ποιον μπορούμε να εμπιστευτούμε», να προβλέψεις κινδύνους, να νιώσεις ότι έχεις έλεγχο σε ένα χαοτικό περιβάλλον.
4. Η δυσφορία είναι κινητήριος δύναμη. Ο θυμός και ο φόβος κινητοποιούν πιο άμεσα από τη χαρά. Αν θέλεις να κάνεις κάποιον να δράσει (χειραγώγηση ή πολιτική) τον εξοργίζεις, δεν τον καθησυχάζεις.
5. Εξελικτική προτεραιότητα. Η χαρά μπορεί να περιμένει. Η απειλή όχι. Γι’ αυτό ο εγκέφαλος δίνει ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ στα αρνητικά, όχι επειδή είμαστε απαισιόδοξοι από φύση, αλλά επειδή έτσι επιβιώσαμε ως είδος”.
Αυτά. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι “το κλου”: “Αν σ’ ενδιαφέρει, μπορώ να σου εξηγήσω και πώς να “χακάρεις” τον εγκέφαλό σου, ώστε να μη σε καταπίνουν τ’ αρνητικά, είτε μιλάμε για ειδήσεις, είτε για σχέσεις. Θες να το πάμε εκεί;”…
Όχι, δε θέλω ρε! Δε θέλω να το πάμε εκεί! Γιατί να το πάμε εκεί; Δεν θέλω να μου εξηγήσεις πώς να “χακάρω” τον εγκέφαλό μου, ώστε να μη με καταπίνουν τ’ αρνητικά, είτε αυτά που “μου τη δίνουν” με τις ειδήσεις, είτε για τις σχέσεις, ερωτικές και φιλικές. Θέλω τις συννεφιές μου, θέλω τις μαυρίλες μου, θέλω τις φούρκες μου, όλα τα θέλω. Να με καταπίνουν, να με καταβροχθίζουν, να με μασάνε και να με φτύνουν. Δε θέλω καμία προστασία από την πραγματικότητα. Αν ήθελα, θα γινόμουν καλόγερος ή θα τό ’ριχνα στη γιόγκα, μπορεί και στη φούντα. Τι, ποιος (ποια) είσαι συ, κυρία Τεχνητή Νοημοσύνη, που θα μου πεις εμένα πώς να χακάρω τον εγκέφαλό μου για να μη με καταπιούν οι μαύρες σκέψεις;
Πέρ’ από την πλάκα, έχω να πω τρία τινά: α΄). Μπροστά στην ακαταμάχητη πια Τεχνητή Νοημοσύνη, η βαριά κατηγορία που ο λαός προσάπτει στα Μέσα Ενημέρωσης (ότι δεν του λένε την αλήθεια) είναι σκέτη αφέλεια. Οι πιο ξεπουλημένοι δημοσιογράφοι θα μοιάζουν αθώες περιστερές μπροστά στους δαίμονες της κόλασης που επελαύνουν. β΄). Από μια ευεξία που (ίσως) μπορεί να μου χαρίσει η Τεχνητή Νοημοσύνη, προτιμώ να διαολίζομαι κάθε μέρα με τον Μητσοτάκη, τον Βελόπουλο ή την Κωνσταντοπούλου. γ΄) Όσο για τ’ άλλα (τα σωστά που λέει) επιτομή όλα μιας επιστημονικής γνώσης που η ανθρωπότητα απέκτησε και η Τεχνητή Νοημοσύνη έκλεψε για να μου τη σερβίρει ως δικιά της, δεν έχω να πω πολλά. Τι να πω άλλωστε; Τι να πω, χωρίς να το “χακάρει”;
