Πολιτική κοσμογονία και ανατροπές δεδομένων
Οι «προδομένοι» ψηφοφόροι του ΠαΣοΚ μετακόμισαν κατά κύριο λόγο στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο οποίος ετοιμάζεται να ομογενοποιήσει αυτή την αλλοτριωμένη πλημμυρίδα που τον κατέκλυσε και να χτίσει, λέει, μια νέα μεγάλη αριστερή παράταξη! Ξεχνά ότι οι ψήφοι που τον εξακόντισαν στο θαυμαστό 27% στις 17 Ιουνίου 2012, δεν είναι ούτε αριστερές, ούτε μόνιμες. Ο όγκος αυτός θα αλλοιώσει τη νέα παράταξη του Αλέξη Τσίπρα. Το μόνο κέρδος θα είναι του Αλέξη. Ο οποίος μπορεί τώρα να γίνει πρωθυπουργός.
Στην πραγματικότητα ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει πρόβλημα να ομογενοποιήσει την εκλογική του πελατεία. Πρόβλημα θα έχει αν επιχειρήσει να την εκπαιδεύσει αριστερά. Μπορεί να προέρχονται από το ΠαΣοΚ οι άνθρωποι αυτοί, αλλά ήταν κεντροαριστεροί κατ’ επίφαση. Ο τρόπος με τον οποίο διορίστηκαν, εγκαταστάθηκαν και εργάστηκαν στο Δημόσιο, τους καταγράφει στην τάξη των παραδοσιακών συντηρητικών πολιτών. Ο Αλέξης θα έχει μονάχα μία λύση: Να μετακινηθεί αυτός προς τον μέσο όρο των αντιλήψεών τους. Θα χρειαστεί να περιμένουμε κάμποσο για να διαπιστώσουμε αν αυτό θα προκαλέσει ρήγμα στις συνιστώσες του ή αν – με το δέλεαρ της εξουσίας – ακολουθήσουν κι αυτές τον «κατήφορο», όπως θα έλεγε και η Αλέκα.
Το 12% που πήρε το ΠαΣοΚ τον Ιούνιο του 2012, αποτελείται από ψηφοφόρους της «δημοκρατικής παράταξης» που δεν είχαν ευνοηθεί, γι’ αυτό και δεν αισθάνονται «απατημένοι», είναι απλώς αμήχανοι. Είναι κατά τεκμήριο οι αβόλευτοι, αυτοί που ασκούσαν κριτική στο κόμμα και την κυβέρνηση του ΠαΣοΚ, αλλά δεν έτρεχαν να βρουν στέγη δεξιά του ή αριστερά του, επειδή τα προβλήματα που εντόπιζαν στο κόμμα τους, τα έβλεπαν παράλληλα σε όλο το φάσμα της πολιτικής. Και γι’ αυτό επέλεγαν «το μη χείρον», έμεναν στο ΠαΣοΚ ως φίλοι και ψηφοφόροι, όχι όμως ως πελάτες ή μέλη.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος στηρίζεται θεωρητικά σε αυτούς για να προχωρήσει στην επείγουσα ανασυγκρότηση του κόμματος. Λέει ότι αυτοί οι πολίτες θ’ αποτελέσουν τον πυρήνα της νέας κεντροαριστερής παράταξης που θα γεννηθεί, αφού τόσο ήταν και το ποσοστό του Κινήματος το 1974, στο ξεκίνημά του.
Τίθεται όμως το ερώτημα: Γιατί άραγε να δεχτούν αυτοί οι αβόλευτοι και απείρως δημοκρατικοί πολίτες να στελεχώσουν την αμαρτωλή παράταξη, αφού πριν απ’ όλα θα χρειαστεί να απολογηθούν για τον Άκη Τσοχατζόπουλο, το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, την αλαζονεία της εξουσίας, για όλα αυτά τελοσπάντων που χρεώθηκε η μακρόχρονη εξουσία του ΠαΣοΚ, αλλά δεν αφορούν τους ίδιους, ούτε ως πολιτικά όντα, ούτε ως άτομα; Αυτοί… γιατί να το κάνουν; Να υπερασπίσουν τι;
Ε, δεν θα το κάμουν! Επειδή θα είναι αδύνατο να προσπεράσουν αυτή την απολογία, ώστε να καταθέσουν την δική τους θετική πρόταση για το μέλλον. Όποιος το κάνει, θα είναι πολιτικά αδαής. Όποια ανασυγκρότηση και να γίνει στο ΠαΣοΚ, ακόμα και αν εκλεγεί στην ηγεσία του τριαντάρης, αυτή η παγίδα θα είναι εκεί και θα χάσκει. Ό,τι και να κάμουν, στις επόμενες εκλογές το ΠαΣοΚ θα πάρει 3,1% και στις μεθεπόμενες θα εκλείψει. ΠαΣοΚ και Δημ.Αρ. μαζί εκφράζουν μόλις το 8 – 9% των ψηφοφόρων κάτω των 55 ετών! Τι μέλλον υπάρχει σ’ αυτό; Μηδέν!
Τα πράγματα μιλούν, δηλαδή φωνάζουν: Αν δεν γίνει ένα μεγάλο κεντρώο κόμμα (και δη «από τα κάτω») για να εξωθήσει στα δεξιά και στ’ αριστερά τους ιδεολόγους δεξιούς και τους ιδεολόγους αριστερούς αντίστοιχα, η χώρα θα κυβερνηθεί από μια αλλοτριωμένη, νόθα, εκφυλισμένη αριστερά. Όμως αυτό θα είναι χειρότερο κι από μια σκατοκέφαλη δικτατορία.
