Ο βασικός ψόγος που διατυπώνεται κατά του Αλέξη Τσίπρα, πολιτικούς αναλυτές, πολιτικά στελέχη, αλλά και πολίτες, μοιάζει με αναμάσημα παλιάς κοπής: Ο πρώην πρωθυπουργός “δεν έκανε ποτέ την αυτοκριτική του”, λέει. Εννοούν ότι ο Τσίπρας δεν είπε ποτέ στο λαό γιατί έκανε όσα λάθη έκανε, γιατί άλλαξε αυθαίρετα το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος το 2015, γιατί έχασε τις εκλογές το 2019, το 2023, γιατί παραιτήθηκε από την αρχηγία του κόμματος που ο ίδιος άνδρωσε, γιατί το ένα, γιατί το άλλο, ποτέ, δεν είπε λέξη, λέει.
Και είν’ αλήθεια. Είναι όμως σωστό αυτό που τόσο εμφατικά λέγεται και τόση επιμονή λένε, με τόση ένταση του καταμαρτυρούν εχθροί και φίλοι, σύντροφοι και πολιτικοί αντίπαλοι ομού; Όχι, δεν είναι σωστό. Μπορούμε να πούμε ότι, αντιθέτως, όλο αυτό το πράμα είναι μέγα λάθος, ένα τραγικό λάθος, ένας μαζικός εθισμός βγαλμένος από τα παλαιολιθικά σοσιαλιστικά αρχέτυπα μιας ξεχασμένης κατά τ’ άλλα κομμουνιστικής αραχνιασμένης αριστεράς, ο αντίλαλος κάποιου αγκυλωμένου δύσκαμπτου παρελθόντος.
Και να γιατί: Στον Αλέξη Τσίπρα ασκήθηκε πλούσια όσο και δριμύτατη κριτική από δημοσιογράφους, Μέσα Ενημέρωσης, διανοούμενους, συγγραφείς, καλλιτέχνες, πολιτικούς, κόμματα και, βεβαίως, από τους ίδιους του τους συντρόφους. Όχι μόνο τον τελευταίο καιρό, αλλά και τότε που ήταν αρχηγός της αντιπολίτευσης και πριν, όταν ήταν πρωθυπουργός, μην πούμε και πριν καν γίνει πρωθυπουργός.
Όταν λοιπόν επιμένουν όλοι αυτοί, πολιτικοί αναλυτές και μη, όλοι όσοι λένε ότι “ο Τσίπρας δεν έκαμε ποτέ αυτοκριτική”, εννοούν άραγε ότι η πλούσια και δριμύτατη κριτική που του άσκησαν τόσοι και τόσοι, όλη αυτή η σκληρή κριτική… δεν είχε καμιάν αξία; Λένε δηλαδή ότι η μόνη κριτική που θα είχε αξία, θα ήταν μόνο η αυτοκριτική του ιδίου; Σοβαρά τώρα;
Του Τσίπρα και του κάθε Τσίπρα δηλαδή… Πόσο πιο καθαρά να πούμε ότι η αυτοκριτική που κάνει, αν κάνει, ο πολιτικός, δε μπορεί να τον εξιλεώσει για τα λάθη, άσε δε για τα εγκλήματα; Πόσο πιο καθαρά να ειπωθεί, να γραφεί κιόλας, ότι για την αξιολόγηση των πολιτικών πράξεων φτάνει και παραφτάνει η κριτική των δημοσιογράφων; Μήπως δεν είναι θεσμός της Δημοκρατίας η δημοσιογραφία; Πότε τάχα έχασε αυτή την ιδιότητα; Ή μήπως ο Τσίπρας – για παράδειγμα – δεν κρίθηκε από το λαό στην κάλπη; Και μάλιστα δύο φορές, όχι μία. Το προσπερνάμε αυτό; Δεν είναι κριτική αυτό; Δε φτάνει αυτή η κριτική;
Όχι, ε; Καλά, εντάξει. Εμείς θέλουμε ν’ ακούσουμε να κάνει αυτοκριτική ο Τσίπρας. Αλλά… σαν καραμέλα ακούγεται αυτό! Σαν σχολικό ποιηματάκι! Μόνο που το λένε κάθε βράδυ στις τηλεοπτικές εκπομπές και κάθε μέρα στις ραδιοφωνικές οι αναλυτές και οι σχολιαστές, το γράφουν στα κοινωνικά δίκτυα οι χρήστες…
Ας τελειώνουμε κάποτε μ’ αυτές τις παραμύθες. Δε μας οδηγούν πουθενά, δεν ωφελούν σε τίποτε. Κι ας υποθέσουμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας βγάζει ένα βιβλίο και κάνει την αυτοκριτική που όλοι του ζητούν, ας υποθέσουμε ότι – εξομολογούμενος στον παπά – παραδέχεται ότι το δημοψήφισμα που οργάνωσε το 2015 ήταν έγκλημα κατά του λαού, ας πούμε ότι παραδέχεται δημόσια ότι το χειρότερο έγκλημά του ήταν η περιφρόνηση του 62% του λαού. Ε, και τι έγινε; Θα τον συγχωρήσουμε και θα εξιλεωθεί; Θα είναι μετά έτοιμος να πάει παρακάτω, εξαγνισμένος και αναβαπτισμένος στην κολυμβήθρα του λαού;
Μην το κουράζουμε. Ότι αυτά δεν είναι κατανοητά ούτε στους “ψαγμένους”, έχει να κάνει με τους εθισμούς και τις μανιέρες, με τις ετικέτες στο κούτελο. Αλλ’ αυτό δεν βοηθάει σε κανένα καινούριο ξεκίνημα. Ούτε του (κάθε) Τσίπρα, ούτε του (κάθε) λαού.