ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ λόγος για να είναι κάποιος ενθουσιασμένος, ούτε καν ευχαριστημένος, ακόμα και αν συντρέχει το καλύτερο στην πολιτική ζωή της χώρας.
ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ πολλές φορές στην Ιστορία ότι ο ενθουσιασμός του λαού, βασισμένος σε προσδοκίες, κατέληγε γρήγορα σε απογοήτευση. Τι θα ήταν άραγε ικανό ν’ ανατρέψει αυτόν τον ιστορικό κανόνα σήμερα;
Ο ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΣ πολίτης επιλέγει μεν το κόμμα που θέλει να τον κυβερνήσει, αρνείται όμως να ενταχθεί οργανικά σε αυτό, επειδή πάντα θέλει κάτι περισσότερο από την απλή διαχείριση των κοινών.
ΑΛΛΑ σε τι συνίσταται αυτό το “περισσότερο”; Από τη φύση της η έννοια του κόμματος έχει εφήμερα ή περιοδικά χαρακτηριστικά, ποτέ μόνιμα ή διαρκή.
ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΙΣΙΟ συλλογικό έργο που χρειάζεται η κοινωνία, δεν ανήκει στο κόμμα ή την Πολιτική, παρά μόνο στο βαθμό που η Δημοκρατία αποτελεί συνθήκη για να το ασκήσουν η εμπειρία, η πείρα, η φιλοσοφία, οι Τέχνες, ο Πολιτισμός.
ΟΙ ΡΟΛΟΙ των πολιτικών, όσο και να είναι διάφοροι των δημοσιογράφων και των δημιουργών (στο χώρο της Τέχνης) μπορεί να είναι ανάπηροι ως προς την ακεραιότητα που θα πρόσφερε η φιλοσοφική τους διάσταση, δε μπορεί όμως να είναι αξιοκατάκριτοι όπως συμβαίνει στην εποχή μας.
ΕΙΝΑΙ, συνεπώς, λάθος ο αφορισμός της Πολιτικής. Δεν αποδεικνύει παρά μόνο τον μονοδιάστατο άνθρωπο για τον οποίο είχε προειδοποιήσει ο Μαρκούζε.
