Εισπνοή – εκπνοή. Οι οδηγίες χρήσης ήταν σαφείς και λακωνικές. «Ζωή, πως λειτουργεί». Και μετά; Λευκές σελίδες. Και να τις γεμίσεις με δικά σου κείμενα, χαμένα θα πάνε. Δεν μπορεί να τα αξιοποιήσει άλλος παρά μόνο εσύ. Δεν είναι προβλέψεις αλλά εκ των υστέρων συμπεράσματα. Διαβάζεις αλλουνού και δεν λειτουργεί. Διαβάζει άλλος τα δικά σου, τα ίδια.
Άλλοι δεν γράφουν τίποτα. Το πολύ μια φράση κι ύστερα περιστροφές γύρω της.
Εισπνοή – εκπνοή. Σαν την θάλασσα. Όλοι ζηλεύουν την δροσιά του βουνού, την απομόνωση. Αλλά περνάνε και από θάλασσα. Μια φορά στην ζωή τους τουλάχιστον θα πάνε θάλασσα. Σαν παιδιά θα τα συστήσει ο γονιός μαζί της. Σαν έφηβοι θα γεμίσουν τα μάτια με την έννοια του σώματος. Συντονίζεται αυτή με την αναπνοή. Λέει τα παραμύθια που θέλουμε σαν θηρίο που ησυχάζει και θυμάται τα εγκλήματά του.
Οι ηλικιωμένοι πηγαίνουν για το ιώδιο. Λένε. Ιώδιο μπορεί και να λέγεται κι η ανάμνηση της παιχνιδιάρας νιότης, του αχινού στην πατούσα, η ελαφράδα της άνωσης. Η αίσθηση της αδιατάραχτης ασχολίας όλα τα χρόνια. Ο γυρισμός προς τα πίσω τάχα, όχι προς τα κει που πάει η ζωή.
Εισπνοή – εκπνοή, καλοκαίρι – χειμώνας. Κι αν η ζωή είναι όλη μια παλινδρομική κίνηση; Μια ερωτική πράξη μέχρι να δοθείς στον ύπνο ή να βρεις άλλη ζωή; Κι αν με τις ανάσες μας γεννιέται μια άλλη ζωή κάπου; Αν διαιρείται το ωάριο κάποιας ύπαρξης; Τόσα χρόνια ζωής γιατί να διαφέρουν από τις ώρες ζωής μιας πεταλούδας;
Τσέπες γεμάτες, τσέπες άδειες. Νεύρα, θυμοί, επανάσταση, συνωμοσίες που τις «πιάνουμε» εμείς και δεν τις ξέρουν άλλοι.
Το φως στα μαλλιά αυτής που περνάει.
Η χώρα είναι άδικη, κάναμε την ζωή μας άδικη γιατί ξεχάσαμε τα βασικά. Δεν μας τά’ μαθε κανείς.
Πρέπει να μην πας με το πλήθος. Πρέπει να μην πας ούτε με αυτούς που λένε ότι δεν πάνε με το πλήθος. Είναι πλήθος από δαύτους και τα ξέρουν όλα. Πολλοί είναι τόσο σίγουροι που θέλουν να το επιβάλουν. Νόμος είναι το δίκιο του ξερόλα.
Δίπλα τραβάει κάρο ο άλλος για τον ξερόλα. Του τον δείχνεις. «Και γι’ αυτόν αγωνίζομαι» σου πετάει ο ξερόλας. Μην αγωνίζεσαι άλλο ρε φίλε σε θεωρητικό επίπεδο, πιάσε λίγο το κάρο γιατί θα τον πλακώσει.
Τι στην ευχή, «αδέρφια» δεν είμαστε; Που λένε κι οι τσαούσες θρησκείες.
Εκπνοή στην εκπνοή γέμισε ο αέρας διοξείδιο του άνθρακα και τσιγαρίλα από τον «εξωστρεφή» λαό. Τώρα πλέον τον ρουφάμε.
