Ο λυκίσκος καλλιεργείται για τα άνθη, αλλά κυρίως για τους καρπούς του, και χρησιμοποιείται στη φαρμακευτική, αλλά προπάντων για την παρασκευή μπύρας στην οποία προσδίδει ευχάριστο άρωμα και ιδιάζουσα γεύση.
Μορφολογία. Μπορεί να καρποφορεί για πάνω από 20 έτη και είναι φυτό δίοικο δηλαδή υπάρχουν αρσενικά και θηλυκά άτομα. Τα θηλυκά άνθη συνιστούν στροβιλοειδείς σφαιρικές ή ωοειδείς ταξιανθίες μήκους μέχρι 64 χιλιοστών αναλόγως της ποικιλίας και των καιρικών συνθηκών. Φέρουν παράνθια φύλλα τα οποία είναι αλληλοεπικαλυπτόμενα. Εσωτερικώς και στην βάση των παράνθιων αυτών φύλλων, φύονται τρίχες, οι οποίες φέρουν αδένες και εκκρίνουν αλκαλοειδή ουσία η οποία ονομάζεται λουπουλίνη. Είναι αυτή η ουσία η οποία περιέχει έλαιο το οποίο φέρει και το χαρακτηριστικό άρωμα, καθώς και μή ρητινοειδείς πικραντικές ουσίες, ρητίνες κα. Τα άρρενα άτομα εντός της καλλιέργειας φέρουν άνθη τα οποία παράγουν γύρη που γονιμοποιεί τα θηλυκά άτομα. Ελάχιστα αρσενικά άτομα ανά στρέμμα είναι ικανά να γονιμοποιήσουν τα υπόλοιπα θηλυκα.
Ποικιλίες λυκίσκου. Υπάρχουν πολλές ποικιλίες λυκίσκου που κατατάσσονται κυρίως σε δύο ομάδες, τις αρωματικές ποικιλίες που περιέχουν υψηλό ποσοστό αρωματικών ουσιών αλλά λιγότερες πικράντικες ουσίες και τις πικρές ποικιλίες που έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε ά-οξέα αλλά υστερούν σε άρωμα.
Πολλαπλασιασμός. Ο λυκίσκος πολλαπλασιάζεται με σπόρο αλλά και με παραφυάδες. Ο πολλαπλασιασμός με σπόρο οδηγεί σε παραγόμενα φυτά τα οποία δεν είναι ομοιόμορφα. Συνήθως σπέρνονται στο σπορείο την άνοιξη και μεταφυτεύονται την ερχόμενη άνοιξη. Από την άλλη μεριά, ο πολλαπλασιασμός με παραφυάδες οδηγεί σε φυτά ομοιόμορφα και κυρίως θηλυκά που επιθυμούμε. Οι παραφυάδες παραλαμβάνονται απο την βάση του μητρικού φυτού. Αυτά κόβονται σε μήκος 15-25 εκατοστά και φυτεύονται είτε σε φυτώριο είτε επι τόπου.
Τεχνική της καλλιέργειας του λυκίσκου. Ευδοκιμεί σε αρίστης ποιότητας εδάφη. Κατόπιν τούτου, ο αγρός ο οποίος μέλλει να καλλιεργηθεί ο λυκίσκος θα πρέπει να επιλέγεται με μεγάλη προσοχή. Έτσι θα πρέπει να έχει έδαφος βαθύ, πλούσιο σε οργανική ουσία και άριστη μηχανική σύσταση. Πρίν την φύτευση επιβάλλεται η βαθιά αναστροφή του εδάφους ειδικότερα κατά τους θερινούς μήνες προς απαλλαγή του αγρού από πάσης φύσεως ζιζάνια. Μετά ακολουθούν αρόσεις. Ο ψιλοχωματισμός του εδάφους δεν επιδιώκεται διότι σε ορισμένες περιπτώσεις αυτό μπορεί να επιφέρει και ζημιές. Η καλλιέργεια του λυκίσκου είναι ιδιαίτερα απαιτητική σε νερό και θρεπτικά συστατικά. Σύνισταται η ενσωμάτωση κοπριάς κατά την βασική κατεργασία και εν συνεχεία η συμπληρωματική λίπανση με Ν, Ρ, Κ η οποία προστίθεται επιφανειακά. Η φύτευση γίνεται τον Απρίλιο με Μάρτιο και σπέρνεται ή φυτεύεται ανάλογα με τον τρόπο πολλαπλασιασμού που έχουμε επιλέξει. Την πρώτη χρονιά που έχουμε το μικρό φυτό του λυκίσκου, τον σκαλίζουμε για 2 με 3 φορές, ενώ την επόμενη χρονιά μειώνεται ο αριθμός των σκαλισμάτων. Επίσης θα πρέπει να τοποθετήσουμε σε κάθε φυτό λυκίσκου, ένα στύλο 1 με 2 μέτρα ύψους προκειμένου το φυτό να αναρριχηθεί επάνω του. Οσον αφορά τις απαιτήσεις σε ποτίσματα, 2 με 3 ποτίσματα το καλοκαίρι θεωρούνται ικανοποιητικά. Ικανοποιητική παραγωγή δίνει από τον 3ο χρόνο.
Συγκομιδή. Γίνεται το φθινόπωρο. Για να τρυγήσουμε τον καρπό, κόβουμε τον λυκίσκο λίγο πάνω από το έδαφος και απλώνουμε το φυτό στην γη μαζί με τον στύλο. Τρυγούμε τον καρπό και τον φέρνουμε στην αποθήκη προκειμένου να ξεραθεί. Σε χωράφι δυνατό που καλλιεργείται καλά, μπορεί ο λυκίσκος να διατηρηθεί και να δίνει καρπό 20 με 25 έτη.
