Τά ’μαθες τα νέα, Γιάννη μ’; Κατεβαίνω υποψήφιος;
Με κοίταξε πλάγια και γέλασε ειρωνικά σα να ήθελε να πει κάτι για την «κουτσή Μαρία». Ήταν δύσπιστος. Του έδωσα το προεκλογικό μου φυλλάδιο και άρχισε να διαβάζει φωναχτά την ανοιχτή επιστολή μου προς τους ψηφοφόρους:
– Αγαπητέ πατριώτη… Σε παρακαλώ μην έρθεις στο γραφείο μου για να ζητήσεις διορισμό. Θα σου κόψω την «καλημέρα». Μην έρθεις να μου ζητήσει οποιοδήποτε ρουσφέτι. Σου το λέω καθαρά: «Θα γίνουμε από δεκαοχτώ χωριά». Αν θέλεις να με ψηφίσεις, να το κάνεις χωρίς να ζητήσεις τίποτε για τον εαυτό σου. Έλα στο γραφείο μου, κάτσε στην καρέκλα, και πες μου: Τι πιστεύεις για το λαό μας; Τι νομίζεις ότι είναι καλύτερο γι’ αυτόν; Τι αισθάνεσαι για τους Έλληνες; Τι ονειρεύεσαι για την Ελλάδα; Πώς νομίζεις ότι θ’ αντιμετωπίσουμε την ανεργία; Πώς θα καταπολεμήσουμε τη φτώχεια;
Έλα και μίλα μου. Βγάλε μου λόγο. Χρειάζομαι τις σκέψεις σου. Έχω ανάγκη τα αισθήματά σου. Εγώ, ως υποψήφιος, δεν θα βγάλω λόγο. Θέλω ν’ ακούσω τον δικό σου. Εγώ θα σωπαίνω κι εσύ θα μιλάς. Δεν θέλω να με ψηφίσεις για όσα θα σου πω εγώ, αλλά για όσα θα μου πεις εσύ. Εγώ θα σου πω καθαρά και ξάστερα ποια απ’ αυτά που λες είναι σωστά και ποια είναι (κατά τη γνώμη μου) λάθος. Θέλω την ψήφο σου για να υποστηρίξω στη Βουλή εκείνα επί των οποίων θα συμφωνήσουμε…
Διάβαζε το φυλλάδιο και φούντωνε.
– Πλάκα μου κάνεις…
Είπε.
– Όχι, Γιάννη μ’… Μιλάω σοβαρά. Κατεβαίνω υποψήφιος βουλευτής με ένα νέο κόμμα, οι αρχές του οποίου είναι αυτές που διάβασες στο φυλλάδιό μου. Δεν θέλω να με ψηφίσει ούτε η μάνα μου, κι ας βρεθεί στην κάλπη μονάχα ο δικός μου σταυρός, αλλ’ αυτό που θέλω να κάμω, είναι το καλύτερο που μπορώ σε τέτοιους καιρούς…
– Θα σε κράξουν…
– Ποιοι; Αυτοί που βρίζουν τους πολιτικούς για το πελατειακό κράτος; Αυτοί που θέλουν να κρεμάσουν τους 300 βουλευτές στο Σύνταγμα για τα ρουσφέτια που έκαναν; Ποιοι θα με κράξουν γι’ αυτά τα προεκλογικά λόγια;
– Θα γίνεις γραφικός σου λέω…
Ήταν επίμονος. Άρχισα να το σκέφτομαι.
– Μπορεί να έχεις δίκιο, Γιάννη μ’… Αυτό… δεν το είχα σκεφτεί. Θα σου πω ευθέως ότι αυτό που μόλις είπες, με τρομοκρατεί. Δε με νοιάζει να με πει κάποιος ακόμη κι απατεώνα, όσο άδικο και αν είναι, δε με νοιάζει να με πει λαμόγιο, αν έτσι πιστεύει, με νοιάζει όμως πολύ να με πει γραφικό. Είναι ο χειρότερος ψόγος. Είναι η μέθοδος με την οποία πολλάκις απαξιώθηκαν κι εξουδετερώθηκαν τα πιο φωτεινά μυαλά αυτής της χώρας, οι εντιμότεροι και οι ευφυέστεροι πολίτες αυτού του κράτους. Το έχω δει να συμβαίνει, δεν θέλω να συμβεί και σε μένα…
– Κυκλοφόρησε το φυλλάδιό σου;
– Όχι. Μόλις έρχομαι από το τυπογραφείο.
– Τότε φτιάξε άλλο! Εν ανάγκη, μη φτιάχνεις κανένα φυλλάδιο! Θα έλεγα δε «να κάτσεις στ’ αυγά σου». Δεν είναι για μας η πολιτική…
Άκουσα τον φίλο μου. Πήρα το πακέτο με τα προεκλογικά φυλλάδια και τα πέταξα στον πρώτο κάδο απορριμμάτων. Όχι στον κάδο ανακύκλωσης… μην τυχόν και διασωθεί κάποιο απ’ αυτά. Μετά τηλεφώνησα στην εκλογική επιτροπή του νέου κόμματος, όπου έγινα μέλος.
– Παιδιά, βρείτε άλλον στη θέση μου. Αποσύρω την υποψηφιότητά μου.
Έτσι δεν κατέβηκα σ’ αυτές τις εκλογές. Αν όμως κατεβώ στις επόμενες, θα τυπώσω το ίδιο προεκλογικό φυλλάδιο…
