Πως θα ξεχωρίσουν αυτοί που δεν τους εκφράζουν τα δύο μεγάλα κόμματα, αισθάνονται απέχθεια για όσα έκαναν τόσα χρόνια, αλλά τα ψηφίζουν γιατί δεν εμπιστεύονται τις ανεύθυνες ή παλαιωμένες φωνές που τα κατηγορούν; Να βάζουν έναν αστερίσκο στο ψηφοδέλτιό τους; Μήπως να βγάλουν δύο ειδών ψηφοδέλτια τα κόμματα, ώστε το ένα να είναι για όσους τα αγαπούν με όλο τους το είναι και το άλλο να είναι για τους απελπισμένους από τα αδιέξοδα της πολιτικής σκηνής της χώρας;
Για την ώρα δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Δυστυχώς κατέληξε να θεωρείται ταμπού το να ψηφίζεις ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ. Να αναφέρεις καν όνομα παλιού πολιτικού. Δείγμα ότι κάτι άλλο κυριαρχεί πια στην σκέψη και όχι η ψυχραιμία. Μάλλον λέγεται θυμός. Κάνει τζιζ και πονάει το θέμα. Ένα παιδάκι που έβαλε το χέρι στην πρίζα δεν την ξαναπλησιάζει ούτε για να βάλει το ηλεκτρικό παιχνίδι του. Ο ενήλικας όμως; Η αναλυτική σκέψη;
Αποδεδειγμένα πια η πολιτική σκηνή έχει ελλείψεις. Γεμάτη κατάλοιπα του εμφυλίου παραπαίει ανάμεσα σε καλοζοϊσμένους δικομματικούς και καλογερεμένους αριστερούς. Απ’ την μια η ψεύτρα αναξιοπιστία κι απ’ την άλλη η ονειροπόλα ανευθυνότητα εξέθρεψαν μια κοινωνία πολίτες που δεν αναλύουν τίποτε, δεν θυμούνται, δεν αγαπούν χώρα. Έχοντας την καρέκλα της εξουσίας διαρκώς στα χέρια οι δύο, χρωστάνε πια σε όλους για όσα γίνονται ενώ η αριστερά είναι κανονικά ξεχρέωτη. Στις δημοκρατίες όμως φταίνε όλοι. Άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο.
Καμία χούντα δεν απαγόρευσε στην αριστερά να απαγορεύει. Αυτό όμως είναι εξουσία. Κι όσο η αριστερά απαγόρευε, οι δύο προσαρμόζονταν και καλόπιαναν έναν λαό με βαθιά ιστορία στον διπολισμό, στις ακρότητες, στην φυγοπονία, στο όνειρο για πλούτο.
Σήμερα, στις κρίσιμες ώρες, ο μπέμπης λαός τα έκανε μαντάρα. Αποφάσισε να τιμωρήσει δήθεν τον δικομματισμό και απλά του άλλαξε ρούχα. Στο πανηγύρι των κομμάτων βγήκαν όσες πραμάτειες θα μπορούσαν να τον σαγηνεύσουν. Και τις αγόρασε όλες. Σίγουρος ότι κάνει το σωστό ή απλά για sopping therapy, για εκτόνωση. Σαν ένα γλέντι που σπας πιάτα και πετάς λουλούδια άσκεφτα.
Η έλλειψη ενός μεσαίου χώρου στην ελληνική πολιτική είναι εμφανής, ακόμα κι όταν διακρίνονται θύλακές του σε όλα τα κόμματα. Αλλά σε έναν λαό της υπερβολής πώς να μην μείνουν εκτός Βουλής η ΔΥ.ΣΥ, η Δράση ή «Δημιουργία ξανά»; Θα παλέψουμε πλέον για το μέλλον της χώρας, ζητώντας και Ευρώ-πη και την παλιά καλή ζωή, με τον Μιχαλολιάκο, τον Χαϊκάλη, την Γερασιμίδου, την Κουντουρά, την Κανέλλη, την κόρη του Κωνσταντόπουλου και διάφορους ίδιους των δύο μεγάλων κομμάτων που, ώ του θαύματος, δεν τιμωρήθηκαν! Ίσως γιατί, κατά βάθος, εμπεδώθηκε ότι κουμάντο κάνουν οι Γερμανοί κι εμείς είμαστε ξεχρέωτοι.
