Οι διεργασίες για την πολιτική ζωή της χώρας προσκρούουν σε τοίχο
Οφείλει ο σκεπτόμενος πολίτης να προσδιορίσει μία πολιτική στάση για το άτομό του στην περίπτωση κατά την οποία καταστεί ανέφικτη τελικά η ίδρυση ενός κεντρώου κόμματος που θ’ αναλάμβανε την εξισορρόπηση και την εξυγίανση του πολιτικού τοπίου. Οφείλει να στοιχειοθετήσει ένα “plan b” σύμφωνα με το οποίο θα τοποθετεί τον εαυτό του στο υπό διαμόρφωση πολιτικό σκηνικό.
Τότε που θα διαπιστωθεί ότι το δέον είναι ανέφικτο, ότι δηλαδή η ίδρυση νέου μεγάλου κόμματος εξουσίας είναι αδύνατη, τότε που θα γίνει αντιληπτό ότι μάλλον είναι ουτοπία η ιδέα για ομαλή διευθέτηση του Ελληνικού προβλήματος, ότι είναι ακατόρθωτο να υπάρξει δημοκρατικό αντίδοτο στην παρακμή, τότε θα γίνει το επόμενο βήμα της Ιστορίας. Το οποίο θα έχει δύο εκδοχές. Η μία θα είναι παθητική και θα μιλάει για το αναπόφευκτο, για την φυσική απόληξη μιας μαραζωμένης και αποχαυνωμένης κοινωνίας. Η άλλη θα είναι δυναμική και θα καταφύγει στον εθνικισμό. Με τη σειρά του όμως ο εθνικισμός θα έχει επίσης δύο εκδοχές. Η μία θα επικαλεστεί τον Θεό της νέας περιόδου, η άλλη θα επικαλεστεί τον Θεό της αρχαίας περιόδου του Ελληνισμού. Υπάρχει και μία τρίτη εκδοχή, δοκιμάστηκε το 1967, αυτή που πάντρεψε και τις δύο αντίθετες εκδοχές του Θεού των Ελλήνων.
Το 1967 δεν υπήρχε λαϊκή προεργασία του εθνικισμού για την ανάληψη της εξουσίας. Οργανώθηκε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα. Τώρα όμως τα πράγματα είναι αλλιώς. Στο νέο (και μεγαλύτερο) αδιέξοδο που οδήγησε τη χώρα η πολιτική, ο εθνικισμός δεν χρειάζεται να έρθει με στρατιωτικό πραξικόπημα, αφού η Χρυσή Αυγή έδειξε ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει τους κανόνες μιας ξεπεσμένης Δημοκρατίας για να μπει στη Βουλή. Αφού έκαμε αυτό (και μάλιστα δύο φορές, όχι μία) σημαίνει ότι μπορεί να βάλει νέους και πολύ μεγαλύτερους στόχους.
Ο ανεκπαίδευτος στην πολιτική σκέψη λαός είναι αδύνατο να συνηγορήσει στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, τις οποίες θα του υποβάλλει προς έγκριση η έκθετη πια πολιτική του ηγεσία. Η δε τροφαντή αριστερά δεν θέλει ούτε ν’ ακούει, αφού επί δεκαετίες εκπαιδεύτηκε να διεκδικεί μερίδιο από «τα έτοιμα», έγινε «καλοπερασάκιας». Λέει ότι υπάρχει πλούτος που πρέπει να διανεμηθεί. Και κινητοποιεί συνδικαλιστικά το σύνολο σχεδόν του «κοσμάκη». Άρα στην Ελλάδα τίποτα δεν μπορεί να γίνει δια της πειθούς. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει με τη «συναίνεση του λαού». Οι πολιτικοί λοιπόν αποφασίζουν να προχωρήσουν ερήμην του. Δεν έχουν άλλη επιλογή. Τότε ο κακομαθημένος λαός θυμώνει άγρια. Με την ψήφο του εκδικείται. Και τιμωρεί τους προδότες ψηφίζοντας ανάποδα. Η Χρυσή Αυγή, ο ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα του Καμμένου ψηφίστηκαν το 2012 εκρηκτικά. Ο εθνικισμός είναι τώρα εδώ, ζυμώνει και ζυμώνεται. Αν ο Νίκος Μιχαλολιάκος (ή ο εξελιγμένος διάδοχός του) αποδείξει ότι δεν είναι απλά ένας διαμαρτυρόμενος Έλληνας και ότι έχει φιλοσοφημένη γνώση της Ιστορίας, μπορεί να γίνει ο πρώτος δικτάτορας, εκλεγμένος μάλιστα από τον Ελληνικό λαό.
Η αλυσίδα των μελλοντικών γεγονότων περνάει πάντως από τον Αλέξη Τσίπρα, επειδή είναι ο μόνος που μπορεί να νικήσει πια τον Σαμαρά. Όσοι αμύητοι στην Πολιτική Σκέψη γοητεύονται από τον Αλέξη, δεν έχουν ιδέα τι έπεται. Εμείς θα το καταθέσουμε πάντως για να είναι γραμμένο: Από την αριστερή του διακυβέρνηση θα έρθει γρήγορα η οικτρή απογοήτευση του λαού. Τότε ο θρεμμένος θυμός, ο φυλακισμένος ατμός του καζανιού, θα έχει μόνο έναν τρόπο να εκδικηθεί τους πολιτικούς: Να ψηφίσει και να κάνει αυτοδύναμη κυβέρνηση τη Χρυσή Αυγή…
Αν ανατριχιάσατε, ξανασκεφτείτε το…
