Η άρνηση των κομματαρχών να συνεργαστούν τα αριστερά ή τα δεξιά κόμματά τους στον σχηματισμό κυβέρνησης – και μάλιστα υπό το βάρος άμεσου εθνικού κινδύνου – αποδεικνύει την πολιτική απερισκεψία ΟΛΩΝ. Κορυφαία άρνηση όλων αυτή του κ. Τσίπρα. Όπως είπε ο ίδιος λίγη ώρα μετά την τελευταία και αδιέξοδη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας «ο ΣΥΡΙΖΑ μπλόκαρε τον σχηματισμό κυβέρνησης». Το είπε. Ο άνθρωπος δεν ντράπηκε να το πει.
Η αυθάδεια του κ. Τσίπρα απέναντι στη θέληση του λαού για συνεργασία των κομμάτων μετριάζεται κάπως από το γεγονός ότι διέπραξε μετεκλογικά το ίδιο που προεκλογικά έλεγε ότι ΘΑ διαπράξει ο κ. Σαμαράς. Η στάση του όμως αποτελεί απόδειξη του ισχυρισμού ότι είναι όλοι άσκεφτοι. Σε κάθε περίπτωση είναι δογματικοί. Στη λαϊκή γλώσσα θα τους λέγαμε «αγκούτσες»…
Δεν χρειάζεται ν’ αναλύσουμε τους κομματικούς τακτικισμούς του κ. Τσίπρα ή του κ. Σαμαρά. Ας αναρωτηθούμε για το απλούστατο: Γιατί και πώς ΘΑ συνεργαστούν, ώστε να σχηματιστεί κυβέρνηση τον Ιούνιο, αφού δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να σχηματίσουν κυβέρνηση το Μάιο; Τι δηλαδή θ’ αλλάξει; Θα πάρει ο κ. Τσίπρας 25%; Μήπως 30%; Μήπως θα κάνει αυτοδυναμία με 151 έδρες;
Άντε και κάνει αυτοδυναμία με 151 έδρες! Μπορεί τάχα να κυβερνήσει μόνο με την κοινωνική στήριξη των οικολόγων και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπου – παραβιάζοντας τα συνταγματικά ήθη – προσέτρεξε με την διερευνητική εντολή ανά χείρας;
Αν πρέπει να πιστέψουμε τις αιτιάσεις τους τώρα, θα πρέπει ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα λέγοντας ότι «τα κόμματα αυτά είναι αδύνατο να συνεργαστούν τον Ιούνιο». Και τι θα γίνει με την Ελλάδα, πατριώτες;
Θα γίνει, ό,τι ακριβώς γίνεται με ένα ακυβέρνητο πλοίο στην τρικυμία: Θα βουλιάξει. Ναι, τόσο απλά. Και μαζί με το πλοίο που θα βουλιάξει, θα βρεθούμε στον βυθό του ωκεανού όλοι εμείς. Με τις οικογένειές μας. Με τα παιδιά και τ’ αγγόνια μας…
Οι άνθρωποι είναι ανίκανοι. Όχι μόνο ο κ. Τσίπρας.
Ανίκανος ο κ. Σαμαράς. Αυτός μας έσυρε σε εκλογές που δεν έπρεπε να γίνουν τώρα, αλλά λίγο μετά, όταν ο λαός θα μπορούσε να ψηφίσει με σύνεση, όχι με κοχλάζοντα θυμό. Αυτός ήταν που έλεγε σε όλους τους τόνους ότι θα κάνει εκλογές επί εκλογών μέχρι να πάρει αυτοδυναμία η Νέα Δημοκρατία…
Ανίκανος ο κ. Βενιζέλος. Αυτός έσπευδε να μιλήσει για ανασύσταση της κεντροαριστεράς, την κρίσιμη ώρα που η Ελλάδα έπρεπε ν’ αποχτήσει Εθνική Κυβέρνηση, αυτός έπρεπε ν’ αντιληφθεί πρώτος ότι η ηγεμονία των αριστερών ιδεών έφυγε ήδη από το ΠαΣοΚ, μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ, ότι ο ίδιος και το κόμμα του βρίσκονται πια σε κενό αέρος.
Ανίκανος ο κ. Καμμένος. Για να κρύψει τις πομπές του, κατηγόρησε για προβοκάτσια την Προεδρία της Δημοκρατίας! Αν είναι δυνατόν…
Ανίκανος ο κ. Κουβέλης. Φοβήθηκε το γκεμπελικής εμπνεύσεως τσιτάτο του αδελφού κόμματος ότι «θα γίνει ο Καρατζαφέρης της αριστεράς».
Ανίκανοι όλοι! Με τον κ. Τσίπρα αρχηγό. Που εκμεταλλεύεται τον θυμό των ανέργων για να διπλασιάσει τα ποσοστά του σε ένα μήνα, αδιαφορώντας για την χαριστική βολή π.χ. στον Τουρισμό που θα έδινε μια ανάσα στο Δημόσιο Ταμείο.
Λοιπόν, για να μη λέμε πολλά… Για να μιλήσουμε λογικά, πέραν κάθε κομματικής προτίμησης:
Εδώ που φτάσαμε, τίποτε πια δεν έχει σημασία, τίποτα, εκτός από ένα: Να σχηματιστεί κυβέρνηση την ύστατη ώρα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ – ιδεολογικά και πρακτικά – είναι ανέτοιμος να κυβερνήσει. Αυτοδύναμος ή με ψήφο ανοχής από οποιοδήποτε κόμμα. Θα μπορούσε να είναι έτοιμος, αλλά δεν είναι. Οι πειραματισμοί, στους οποίους αναγκαστικά θα καταφύγει, θα καταστούν άκρως επικίνδυνοι για το παρόν και το μέλλον της χώρας. Η άποψη αυτή δεν έχει να κάνει με το αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με τις ιδέες του. Απλά: Δεν είναι ώρα «να μάθει μπαρμπέρης στου κασίδη το κεφάλι».
Σταθερή κυβέρνηση τον Ιούνιο, όπως την θέλει η κοινωνία, η Αγορά, αλλά και η Ευρώπη, μπορεί να γίνει μόνο με συνεργασία του Κέντρου και της Κεντροδεξιάς. Το λέμε αυτό ευθαρσώς κι ας είναι για μια ολόκληρη ζωή η πολιτική μας θέση διάφορη, έως αντίθετη από την ιδεολογία της κεντροδεξιάς. “Διαβάζουμε” όμως ωμά την πραγματικότητα και βρίσκουμε ότι:
Στο Κέντρο (ανεπίσημα και αδήλωτα, καθώς όμως απορρέει από τα προγράμματά τους) ανήκουν τρία Φιλελεύθερα κόμματα που στις 6 Μαΐου δεν μπήκαν στη Βουλή: Η Δράση του κ. Μάνου, η Δημοκρατική Συμμαχία της κ. Μπακογιάννη και η Δημιουργία Ξανά του κ. Τζήμερου.
Η πιθανή συμμαχία των δύο (που αυτή την ώρα συζητείται) θα τα έβαζε σίγουρα στη Βουλή και μάλιστα με καλό ποσοστό, επειδή – πέραν του δικού τους αθροίσματος – μπορεί να στεγάσει και περιφερόμενες ή περιφερειακές ψήφους. Το φιλελεύθερο αυτό ζευγάρι μπορεί να καταστεί ένας αξιόπιστος κυβερνητικός εταίρος, αν και θα ήθελε πολύ η Νέα Δημοκρατία ν’ απορροφήσει τον έναν ή τον άλλο ή και τους δύο.
Το τρίτο κόμμα της παρέας, η Δημιουργία Ξανά, έχει να υπερβεί ένα θεμελιακό στοιχείο, ότι δηλαδή είναι φορέας που οραματίζεται μια νέα Πολιτική χωρίς (επαγγελματίες) πολιτικούς, ιδρυτικό στοιχείο που την δυσκολεύει να πει προεκλογικό «ναι» στη Μπακογιάννη και το Μάνο, ακόμα και να το ήθελε. Το ιδρυτικό αυτό στοιχείο αποτελεί ταυτόχρονα και το εξυγιαντικό μήνυμα τόσο των εκλογών της 6ης Μαΐου, όσο και των εκλογών της 17ης Ιουνίου. Μπορεί πάντως να ωριμάσει και να πάρει μια άλλη μορφή, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε “μια πιο πολιτική ανάγνωση”, όπως για παράδειγμα: Η συνεργασία της Δημιουργίας Ξανά γίνεται με το ανανεωμένο προσωπικό των άλλων κομμάτων και όχι με τα “χρεωμένα” στελέχη τους.
Είτε όμως συμμαχήσει με το Μάνο και τη Μπακογιάννη ο Τζήμερος, είτε κατέβει αυτόνομα, το 2,15% που πήρε στις εκλογές της 6ης Μαΐου, μπορεί υπό τις παρούσες συνθήκες να διπλασιαστεί και αυτό να δώσει έναν ακόμα αξιόπιστο κυβερνητικό εταίρο.
Πάντως το πολιτικό μέλλον και των τριών αυτών κομμάτων θα κριθεί από την στάση που θα επιδείξει το καθένα εξ αυτών σε μία τόσο κρίσιμη εθνική στιγμή.
Στο κέντρο επίσης θα κατατάξουμε προς το παρόν και το εξουθενωμένο ΠαΣοΚ. Εκτάκτως και υπό αίρεση. Θ’ αποδειχτεί όμως κι αυτό κρίσιμος κυβερνητικός εταίρος σ’ αυτή τη φάση. Ό,τι απέμεινε, ό,τι θ’ απομείνει απ’ αυτό. Πάντως ο λαός οφείλει να του δώσει μια ευκαιρία για επανίδρυση. Το σύστημα χρειάζεται ένα κόμμα στην πολιτική αυτή περιοχή, για να είναι ανάχωμα στην υστερική αριστεροσύνη.
Η ιστορική αναγκαιότητα των παραπάνω συμμαχιών για σχηματισμό κυβέρνησης είναι προφανής: Έχουμε ήδη μπει στον αστερισμό των κυβερνήσεων συνεργασίας. Οριστικά και αμετάκλητα. Οι μονοκομματικές κυβερνήσεις τελείωσαν.
Όχημα όμως μιας σταθερής κυβέρνησης (με ΑΥΤΟΝ τον εκλογικό Νόμο) είναι το πρώτο κόμμα. Και πρώτο κόμμα μπορεί να είναι πλέον μόνο η Νέα Δημοκρατία, υπό τον όρο ότι θα καταφέρει να συσπειρώσει την “κεντροδεξιά πολυκατοικία”. Η συνθήκη αυτή θα οδηγήσει πολλούς να υπερβούν τις επιμέρους κομματικές προτιμήσεις και να ψηφίσουν με γνώμονα την πρωτιά ενός κόμματος που θ’ αποτελέσει αντίπαλο δέος στον Αλέξη Τσίπρα. Ο πολωτικός αυτός στόχος εξαγγέλθηκε ήδη από τον κ. Σαμαρά. Και είναι όντως ιστορική αναγκαιότητα να πάρει την πρωτιά η Νέα Δημοκρατία, επειδή υπάρχει το καθοριστικό bonus των 50 εδρών.
Μένει να δούμε τι θα πετύχουν οι ηγέτες της κεντροδεξιάς μέσα στον ασφυκτικό χρόνο που μεσολαβεί. Θα ήταν εθνικά χρήσιμο να ηγηθεί της κεντροδεξιάς ένας κάποιος διάδοχος του ήδη τραυματισμένου κ. Σαμαρά.
Ο λαός που εκτονώθηκε τώρα, ξέσπασε ο θυμός του, έχει μια τελευταία ευκαιρία: Να σκεφτεί συνετά, ν’ αφήσει κατά μέρος τις κομματικές του αναφορές, να πράξει εθνικά, να δώσει πρωτιά στη Νέα Δημοκρατία και – με τον τρόπο αυτό – να δώσει εντολή για σταθερή και ισχυρή κυβέρνηση τον Ιούνιο.
Κάθε άλλη επιλογή αποτελεί ομαδική, αποτελεί εθνική αυτοκτονία.
