Να γίνει νέο κόμμα, γιατί να μη γίνει; Του Τσίπρα; Του Σαμαρά; Της Καρυστιανού; Να γίνει ρε παιδί μου. Και βέβαια να γίνουν ένα, δύο, γιατί όχι, τρία νέα κόμματα. Ποιος έχει αντίρρηση σε αυτό που (και οι τρεις) διαλαλούν ότι τα παλιά κόμματα χρεοκόπησαν; Καιρός να γίνει ένα νέο κόμμα για να βάλει τα πράματα στη θέση τους.
Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι και τα τρία νέα κόμματα οραματίζονται κάτι που δεν είναι καθόλου νέο. Ο Σαμαράς ενοχλείται από την πασοκοποίηση της Νέας Δημοκρατίας και απαιτεί στροφή στα παλιά καλά Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη. Θέλει μια καθαρή παράταξη χωρίς σοσιαλμανίες που έλεγαν κάποιοι παλιότεροι ομοϊδεάτες του.
Η έκπληξη έρχεται από τον Τσίπρα. Που ανέβασε την αριστερά στην εξουσία, την έχασε, χάθηκε ο ίδιος ένα φεγγάρι, επανέρχεται όμως με… άλλη σημαία: Τον δημοκρατικό καπιταλισμό, λέει. Αυτός που ολόκληρη ζωή αφόριζε τον καπιταλισμό, θέλει τώρα να τον εφαρμόσει.
Εδώ που τα λέμε, αυτό που λέει τώρα, είναι ίδιο μ’ εκείνο που έκαμε το 2015: Εκλέχτηκε πρωθυπουργός για να σκίσει το μνημόνιο, αντί όμως να το σκίσει, υπέγραψε νέο. Το ίδιο κάνει τώρα: Αντί να σκίσει τον καπιταλισμό, υπογράφει την υποταγή του σε αυτόν.
Αν τα καταφέρει και γίνει πρωθυπουργός, θα είναι ο μόνος πολιτικός εν Ελλάδι που υπηρέτησε το λαό τη μία ως αριστερός πρωθυπουργός και την άλλη ως δεξιός. Καλά νά ’ναι το παλικάρι, δεν θα λείψει από κανέναν η διασκέδαση. Θά ’χουμε να λέμε. Όπως λέμε τώρα για το βιβλίο του. Για την “Ιθάκη”. Που δεν καταλάβαμε: Τον πόνο του ήθελε να πει ο καημένος ή τις αρχές του νέου κόμματος που θα ιδρύσει;
Τελοσπάντων, αφού καταλαβαίνουν οι “41” επιστημονικοί Σύμβουλοι του Ινστιτούτου Τσίπρα, για μας είναι αρκετό. Δε χρειάζεται να τα καταλαβαίνουμε και όλα. Όποιος από μας δεν είναι πουλημένος στον Μητσοτάκη, μπορεί να έχει τυφλή εμπιστοσύνη στον λαοπρόβλητο ηγέτη. Αφού καταλαβαίνει αυτός, φτάνει και περισσεύει σ’ εμάς.
Είναι όμως και η Καρυστιανού. Που πήγε να την χειραγωγήσει η Κωνσταντοπούλου, εκείνη όμως δεν βολευόταν με ρόλο νεροκουβαλητή της Ζωής. Όλοι της έλεγαν ν’ αναλάβει η ίδια την ευθύνη της απέναντι στην Ιστορία. Ο Καραχάλιος (πρώην Σύμβουλος του Καραμανλή) που κάλεσε για να στήσει το τζέρτζελο, ήταν αποκαλυπτικός. Έλα όμως που όλο αυτό χάλαγε τη σούπα όλων, όχι μόνο του Μητσοτάκη.
Πρώτα χάλασε η σούπα της Κωνσταντοπούλου που έσπευσε ν’ αναδείξει νέο ήρωα, τον Ρούτσι. Δεν πήγε και πολύ καλά αυτό. Αλλά δεν έχει σημασία. Μετά χάλασε η σούπα του ενός και του άλλου αριστερού ηγετίσκου – μηδέ εξαιρουμένου του Τσίπρα – ιδίως όταν ανακάλυψαν όλοι ότι το πολιτικό παρελθόν της κυρίας Καρυστιανού δεν ήταν… αριστερό, αλλά δεξιό… Σα να λέμε “πιάστηκαν κορόιδα” που είχαν επενδύσει στη δημοφιλία της.
Υποτίθεται ότι έρχεται ο Τσίπρας με την “Ιθάκη” του για να ξεμπερδέψει το κουβάρι, να γίνει ο καταλύτης. Απ’ ό,τι φαίνεται όμως το κουβάρι μπερδεύεται ακόμα περισσότερο. Διότι μετά τις “αποκαλύψεις”, εκεί στην αριστερά (και την κεντροαριστερά) είναι όλοι εναντίον όλων.
Τον προηγούμενο καιρό διαλαλούσαν από τα κανάλια την ανάγκη για εκλογική συνεργασία των κομμάτων της αριστεράς και της κεντροαριστεράς. Στον ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο) ετοιμάζονταν για το κάλεσμα που θα τους απευθύνει ο Τσίπρας. Ανάλογο σχέδιο μ’ εκείνο της Απλής αναλογικής, αν θυμάστε. Που αποδείχτηκε όμως τζίφος. Αντί λοιπόν “να βρουν τον πάτο του Μητσοτάκη” στις επικείμενες εκλογές, βλέπουν να χάσκει μπροστά τους ο δικός τους πάτος. Ο νέος και μεγαλοπρεπής τζίφος τους είναι ήδη εδώ.
