Δεν το είχαμε ξεκαθαρίσει. Αφήναμε μέσα μας εκκρεμότητες. Δεν καθαριζόμασταν. Δεν είχαμε καθαρές θέσεις. Ήμασταν πάντα αμελείς, παραβλέπαμε. Η «Χρυσή Αυγή» και τα γενικά «νεύρα» της είναι μια νέμεση ενός λαού που δεν αποφάσιζε τι είναι λάθος και τι σωστό. Η θεά Νέμεσις της τιμωρίας των υπερβολών και της παράβασης των καθηκόντων απέναντι σε γονείς, κράτος, προπάτορες. Είναι εδώ.
Η «Χρυσή Αυγή» ήταν εδώ κρυμμένη χρόνια. Ήταν εκεί που πετάγαμε την τσίχλα, στο δημόσιο πεζοδρόμιο. Ναι, σε πολύ μικρά, ασήμαντα πράγματα που λέγαμε ότι δε γίνονταν τίποτα αν τα παραβούμε. Είναι και αυτά μια μορφή βίας συγκαλυμμένη.
Ήταν στο φανάρι που περνάγαμε, στο πεζοδρόμιο που καταλαμβάναμε, στη δυνατή μουσική που τινάζαμε γύρω στους γείτονες όποτε «είχαμε χαρά», στην κομμένη εξάτμιση, στα γραμμένα στα παλιά μας τα παπούτσια θέματα νομιμότητας, καλής γειτονίας και συμβίωσης, στον χαβαλέ.
[box type=tick color=yellow]Περνάς με κόκκινο στον δρόμο, αλλά θες άθικτες τις “κόκκινες γραμμές”[/box]
Πηγαίναμε εκκλησία, κάναμε τον σταυρό μας για λίγο και γυρίζαμε στην ζωή την καθημερινή αμαρτάνοντας κανονικά. Δεν αποφασίσαμε ποτέ ότι ζούμε ασύμβατα με το δόγμα.
Τέχνη εκτιμούσαμε πάντα κατά το δοκούν. Βλέπαμε κανέναν μοντέρνο καλλιτέχνη. Κάναμε θετικά σχόλια αν θέλαμε να μας δουν σαν έξυπνους και προοδευτικούς, ακόμα κι αν δεν το άξιζε ο καλλιτέχνης. Ή κάναμε αρνητικά σχόλια αν θέλαμε να μας δουν σαν λεβέντες απλούς και λαϊκούς. Δεν αναλύσαμε ποτέ τι θέλει να πει η μοντέρνα τέχνη και ο εκάστοτε καλλιτέχνης.
Γκέι γνωρίσαμε όλοι στον στρατό. Γελάγαμε, πειράζαμε, υπέβοσκε σαν κατηγορία στις αντροπαρέες. «Ανέμελα» χρόνια. Δεν καταδικάσαμε ποτέ καθαρά τον ρατσισμό απέναντί τους. Άσε, που να μπλέκεις, μη σου βγει και τ’ όνομα.
Γιατρούς επίορκους γνωρίσαμε. Αστυνομικούς βλήματα. Καθηγητές άσχετους. Αγωνιστές πωρωμένους. Φίλαθλους ηλίθιους. Εμπόρους κλέφτες. Ταξιτζήδες απατεώνες. Επιδοτούμενους που δεν δικαιούνταν επιδόματα. Κυνηγούς λαθροθήρες. Παντρεμένους μυχούς. Πολιτικούς διεφθαρμένους. Ομιλητές σε κινητά φωνακλάδες. Τραγουδιστές μέτριους. Δημοσιογράφους που μας έγλυφαν. Ατέλειωτη η λίστα περιστατικών. Τα προσπεράσαμε. «Καλά να είμαστε».
Μια κοινωνία σε όλα της τα στρώματα ξεχαρβαλωμένη, ανέμελη για υποχρεώσεις, ατιμώρητη, με γνωστούς μεταξύ τους πρωταγωνιστές, με γνωστούς λίγο πολύ όλους.
Τέλειωσαν τα λεφτά που έρχονταν από ένα κράτος που δεν μπορούσε να πείσει ότι αξίζει να υπάρχει παρά μόνο για να φέρνει λεφτά απ’ έξω και να φταίει για όσα δεν φταίγαμε εμείς. Και βγήκε η βία να τιμωρήσει γενικά. Όταν οι ένοχοι διαχέονται όμως, η βία θα τιμωρήσει μόνο αυτούς που θέλει εκείνη και οι εμμονές της.
Αλλά αυτό είναι ακόμα κάτι που το αντιμετωπίζουμε σαν η «Χρυσή Αυγή» να πετάει μια τσίχλα στο πεζοδρόμιο.
