Να κατανοήσουμε επιτέλους το κοσμοπολίτικο και πανανθρώπινο Ελληνικό όραμα
Κάνοντας λόγο για την απελευθέρωση των Ελλήνων που δεν συνέβη ακόμα, τίθεται και το επόμενο ζήτημα: Μπορεί τάχα να υπάρξει ένα σύγχρονο Κίνημα για την απελευθέρωση των Ελλήνων από τους βαρβάρους; Μπορεί ή πρέπει να υπάρξει ένα πολιτικό κόμμα ή Κίνημα; Μπορεί ίσως ο σύγχρονος Φιλελληνισμός, ζωντανός ολοφάνερα σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, διακριτός κιόλας στις ισχυρότερες χώρες του πλανήτη, μπορεί να πάρει τη μορφή του ποθούμενου απελευθερωτικού Κινήματος;
Οι Έλληνες είναι μειονότητα στη σημερινή Ελλάδα, ανεξάρτητα εάν μιλούν (τα νέα) Ελληνικά δέκα εκατομμύρια εντός και άλλα τόσα εκτός της χώρας. Ως μειονότητα δεν εννοούμε εκείνους που έλκουν την καταγωγή τους από τους αρχαίους ημών προγόνους, αλλά τους συνειδητοποιημένους εκείνους που στην ατομική και την οικογενειακή τους ζωή διαβιούν σύμφωνα με το πνεύμα των 147 Δελφικών Παραγγελμάτων αντί των 10 εντολών του Μωυσή. Σύμφωνα με το πνεύμα της Ελληνικής αρετής, για να το κάνουμε πιο λιανά. Αυτό δηλαδή που σημαίνει κυριολεκτικά και μαρτυράει μεταφορικά η λέξη “Έλλην”.
Ναι, οι Έλληνες είναι μειονότητα στην πατρίδα τους. Ίσως είναι αυθαίρετο, αλλά, κρίνοντας από τον τρόπο ζωής γύρω μας, θα τολμούσαμε να πούμε ότι περιορίζονται σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδων. Συνέβη μοιραία στο πέρασμα του καιρού και της Ιστορίας.
Σε αντίθεση με τους Έλληνες, η καταγωγή, κυρίως όμως η κουλτούρα, των συμπολιτών τους των Ρωμιών είναι άγνωστη και απροσδιόριστη, μπορεί να πει κανείς γενικά ότι είναι αυτό που λέμε “κάθε καρυδιάς καρύδι”, απόγονοι μισθοφόρων του Βυζαντινού στρατού π.χ. ή και απόγονοι αναρίθμητων φυλετικών ομάδων που σε σκοτεινούς καιρούς εγκαταστάθηκαν στις αφύλακτες γωνιές της Ελληνικής γης.
Στην πραγματικότητα οι (κατά κυριολεξίαν) Έλληνες δεν μειώθηκαν ποτέ. Ήταν πάντα λίγοι. Όχι μόνο στην εποχή μας, αλλά και στην… εποχή τους, την αρχαία Ελλάδα δηλαδή. Κι ακόμη παλιότερα. Αυτοί που (λόγω σφαγών, διώξεων, πολέμων και κακουχιών) όντως μειώθηκαν, ήταν οι Ελληνόφωνοι, όχι μόνο στη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή, τη Μικρά Ασία, τον Ελλήσποντο, την Ιταλία και όλα τα παράλια της Νότιας Ευρώπης, αλλά και εντός του ιστορικού μητροπολιτικού χώρου. Και ήταν όλοι τους κάθε φυλής άνθρωποι που ασπάστηκαν τον Ελληνισμό κατά την περίοδο της ακμής του ή υιοθετήθηκαν από αυτόν, τότε κι αργότερα.
Ότι δεν μειώθηκαν οι Έλληνες, μπορείς να το πεις εξ ενός και μόνου λόγου: Δε μειώθηκε ποτέ η λατρεία των ανθρώπων γι’ αυτούς. Οι Έλληνες μοιάζουν με τον αόρατο αέρα που τον καταλαβαίνεις από το πέρασμά του στα τρεμάμενα φύλλα των δέντρων. Δεν θα υπήρχε αυτή η λατρεία, αν οι Έλληνες ήταν απόντες, εδώ, παντού, πάντα κι ανέκαθεν. Δεν θα ήταν αρκετό το αρχαίο κλέος για να συντηρήσει αυτή τη λατρεία ανά τους αιώνες…
Η ανάσταση της Ελλάδας είναι οντολογικό θέμα της ανθρωπότητας και όχι του λαού που καπηλεύεται το όνομα των Ελλήνων. Γίνεται ξανά επίκαιρη η σκέψη των διαφωτιστών, όπως αποτυπώθηκε στα έργα του Κοραή. Ναι, μπορεί και πρέπει να υπάρξει απελευθερωτικό κίνημα! Με πρωταγωνιστές τους σύγχρονους Φιλέλληνες. Οι οποίοι δεν χρειάζεται να πάρουν τα όπλα εναντίον των βαρβάρων που διοικούν το ψευδοκράτος, το αυτοπροσδιοριζόμενο ως Ελλάς. Φτάνει να διαβάσουν την αρχαία Ελληνική Γραμματεία για να νοιώσουν σε βάθος την Ελληνική ψυχή. Τότε θα μάθουν τι πρέπει να κάνει ο καθείς εξ αυτών και ποιος είναι ο ρόλος του στον αγώνα για να συμβεί η ποθούμενη απελευθέρωση των Ελλήνων. Και δεν πρέπει να γίνει, επειδή αξίζει στους αγνώμονες Ρωμιούς τέτοια τιμή… Όχι. Όλα τα καλά θα γίνουν για χάρη της ανθρωπότητας. Και της ΖΩΗΣ. Κοσμοπολίτικα.
