Εκατόν πενήντα χρόνια βαυκαλισμού φτάνουν και περισσεύουν…
Κάτι δεν πάει καλά! Μ’ εμάς, τους λεγόμενους Έλληνες, κάτι δεν πάει καλά! Ακόμα κι αν είχαμε τον ευφυέστερο πρωθυπουργό, ακόμα κι αν είχαμε το ιδανικότερο πολιτικό κόμμα στην εξουσία, πάλι, θα ήμασταν στην ίδια μίζερη κατάσταση! Ίδια κι απαράλλαχτη. Συμπέρασμα: Κάτι δεν πάει καλά μ’ εμάς! Κι αυτό θεραπεύεται – λέμε ευθέως τη γνώμη μας – μόνο με μια καινούρια ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ. Με μια καινούρια Εθνική ΠΟΛΙΤΙΚΗ ιδεολογία.
Με τι πορευόμαστε άραγε, με ποια ιδεολογία πορευτήκαμε από το 1821 μέχρι σήμερα και με ποια ιδεολογία υπολογίζουμε ότι θα πάμε στο μέλλον;
Κάναμε την επανάσταση εναντίον των Τούρκων στο όνομα του Χριστού και της Παναγίας. Στη μνήμη των Ρωμιών ήταν η Πόλη και η Αγιασοφιά, όχι όμως ο Παρθενώνας. Μετά ήρθαν ο Ζαμπέλιος και ο Παπαρρηγόπουλος και διατύπωσαν την παγαπόντικη θεωρία του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, με την οποία εκπαιδεύτηκαν γενιές και γενιές παιδιών στο σχολείο επί εκατόν πενήντα συναπτά έτη! Δεν είναι λίγος τόσος καιρός σχιζοφρενικής (άρα ψυχικά διχαστικής) προπαγάνδας!
Για το πόσο μεγάλη σημασία έχει η θεωρία διδασκαλίας των παιδιών στο σχολείο, για το πόσο επηρεάζει την ατομική και τη δημόσια ζωή ενός έθνους, για να καταλάβουμε πρωτογενώς τι μας συνέβη, θα παραθέσουμε εδώ μια μικρή ιστορία:
Ο Φίλιππος ανέθεσε στον Αριστοτέλη την διαπαιδαγώγηση του γιου του Αλέξανδρου, καθώς και μιας ομάδας από επίλεκτους γόνους της Μακεδονικής ελίτ. Μετά από καιρό, ο Φίλιππος ρωτάει μια μέρα τον Αριστοτέλη: “Πώς πάνε τα μαθήματα;”. Κι εκείνος απάντησε: “Πολύ καλά”. Δηλαδή, του λέει ο Φίλιππος “έχετε ξεκινήσει αριθμητική, γεωμετρία, φιλοσοφία κ.λ.π.;”. Ο δάσκαλος απάντησε: “ Όχι ακόμα, Φίλιππε, θα το κάνουμε σύντομα”. Πέρασε πάλι καιρός, οπότε μια μέρα ο Φίλιππος έκαμε την ίδια ερώτηση στον Αριστοτέλη, αλλά πήρε την ίδια απάντηση. Εκνευρισμένος τότε, φώναξε στο δάσκαλο: “Και τι τους μαθαίνεις τόσο καιρό;”. Και ο φιλόσοφος είπε ήσυχα: “Τους μαθαίνω να σκέπτονται σωστά”.
Λοιπόν, γενιές Ελλήνων, από ιδρύσεως του Ελληνικού Σχολείου, ΔΕΝ έμαθαν ποτέ να σκέφτονται σωστά. Τα τελευταία δε σαράντα χρόνια έμαθαν μόνο να παπαγαλίζουν, να κυνηγάνε καλούς βαθμούς, να συσσωρεύουν πτυχία, με όνειρο ζωής να εξαργυρώσουν τα προσόντα τους με μία θέση στον στενό ή τον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα. Τα παιδιά που εκπαιδεύτηκαν έτσι, έγιναν γονείς και οι γονείς αυτοί έγιναν πολίτες, οι οποίοι αποφασίζουν για το παρόν και το μέλλον του έθνους.
Ενδεικτικό της αθεράπευτης παθογένειας του νεοελληνικού κράτους είναι ένα στοιχείο που ανθολογούμε από τα πολλά: Μετά το 1981 έως σήμερα, μόνον το 36% της κοινοτικής νομοθεσίας είναι μέρος της εσωτερικής εννόμου τάξεως, την ώρα που το αντίστοιχο ποσοστό στην Σλοβακία, 11 χρόνια μετά την ένταξή της, είναι 80%!
Αυτό μόνο το στοιχείο φτάνει για ν’ αξιολογήσουμε ως ευτελέστατη την αξία της μνημονιακής ή της αντιμνημονιακής ρητορείας που ασκήθηκε την περίοδο 2010 – 2015.
Άντε κι ένα ακόμη στοιχείο, ποσοτικό αυτή τη φορά: Σύμφωνα με δημοσίευμα του “Βήματος”, η πρώτη ύλη για το εθνικό μας φαγητό, τα… σουβλάκια, προέρχεται από τρεις βασικούς παραγωγούς με έδρα τη Δανία, την Ολλανδία και τη Γερμανία… Συγκεκριμένα, κάθε χρόνο στην Ελλάδα καταναλώνουμε περίπου 300.000 τόνους χοιρινό, από τους οποίους οι 190.000 είναι εισαγόμενοι!
Γι’ αυτό λέμε: Κάτι δεν πάει καλά! Η εθνική μας ιδεολογία απέτυχε. Χρειαζόμαστε νέα.
