Μένεις και κοιτάς σαν χάνος! Όχι για τα εκλογικά αποτελέσματα. Όχι για τους απερίσκεπτους ψηφοφόρους. Όχι για τους σκοτεινούς εκπροσώπους τους. Αυτά ας πούμε ότι πας να τα χωνέψεις αναλογιζόμενος όσα έγιναν τους τελευταίους μήνες.
Αλλά σε γκάλοπ τοπικού τηλεοπτικού καναλιού για το αν θα έχουμε ακυβερνησία βγαίνει στιγμιαία ένα νεαρός, με μοντέρνα γυαλιά ηλίου, και στην παρέλαση των προσώπων λέει προβληματισμένος την γνώμη του; «Ναι, θα έχουμε ακυβερνησία, το είπε ο Παϊσιος»!
Καταλαβαίνεις λοιπόν το πρόβλημα. Μέσα στο κουβάρι των ημερών λάμπει φωσφορίζουσα μια κλωστή ενσωματωμένη στο ίδιο το νήμα, τοξική, η μοιρολατρία. Το παράλογο κολλημένο στην έλλογη σκέψη, στα πραγματικά προβλήματα.
Εδώ είναι Βαλκάνια.
Ποια κοιτίδα δημοκρατίας; Πως να λειτουργήσει η ίδια μας η εφεύρεση, αυτή για την οποία υπερηφανευόμαστε στον πλανήτη; Μέχρι πρόσφατα έκανε βίντεο άσημη ελληνίδα ηθοποιός για να υπερηφανευτεί για την ελληνική της καταγωγή, και κλάμα το διαδίκτυο. Τι να περιμένει μετά κανείς; Ποια δημοκρατία να υπηρετήσουν άνθρωποι που λένε «ό, τι πει ο Θεός», όχι ο λαός, όχι εγώ με τον δίπλα. Δεν είμαστε ένα σύνολο αλλά μονάδες που λογοδοτούν στον Θεό και τα κάνουν λίμπα τριγύρω, αφού δεν νιώθουν ότι έχουν κάτι να πουν με τον δίπλα.
Είσαι νέος, είσαι δυνατός, μπορείς να μάθεις, είναι όλα στα χέρια σου με ένα κουμπί. Και κάθεσαι και λες ότι η χώρα σου, το ίδιο σου το είναι, δεν θα κυβερνηθεί γιατί το είπε τάχα ένας καλόγερος.
Είμαστε μακριά από την ψυχή μας. Είμαστε κοντά στον φόβο. Τον ενστικτώδη του ζώου. Ψήφισε αυτός και το ένστικτο το ταπεινό της εκδίκησης. Η αμάθεια. Το μονόχρωμο άσπρο ή μαύρο. Ο δικομματισμός χτυπήθηκε, ναι. Αλλά πάνω που υποχρεώθηκε να κάνει τα σωστά!
Ανέμελοι εμείς, δεν το προσέξαμε. Προσέξαμε την κεκτημένη μας ταχύτητα του θυμού. Το «καλά ήμασταν στην χούντα», που υμνούσε και τον Θεό κι είχε τους ιερείς δίπλα. Προσέξαμε τα υπολείμματα του Αντρέα στον Τσίπρα και τον Καμμένο, τον ξεκούραστο πατριωτισμό με υπολοχαγό Νατάσσα την Παναγία. Παραιτημένοι κατά βάθος. Εξαρτημένοι από το άνωθεν, όπως κι αν λέγεται αυτό: Θεός, καλόγερος – συνομιλητής Του, κυβέρνηση που δεν μας φροντίζει. Έτοιμοι να τα κάνουμε πολιτικά λίμπα, ακριβώς όπως θα ρίχναμε μια Χριστοπαναγία σε μια αναποδιά και μετά θα πηγαίναμε εκκλησία για να έχουμε τον Θεό βοήθεια . Έτοιμοι να πιστέψουμε ουτοπίες, όπως επί μικρασιατικής καταστροφής, όπως επί κομμουνισμού, όπως επί Αντρέα, όπως επί Ολυμπιακών αγώνων, όπως επί κατηχητικού. Η νέα μας ουτοπία είναι τώρα. Και την κοιτάμε μέσα από μοντέρνο, εισαγόμενο γυαλί ηλίου.
