Είμαστε όλοι Κασιδιάρηδες. Ένας λαός κασιδιάρης που στο κεφάλι του μάθαν όλοι πώς να φαίνονται ισχυροί, ενώ ο ίδιος δεν κατάφερε να διακρίνει ούτε τα βασικά της κοινωνικής συμπεριφοράς, της κοινωνικής συγκρότησης.
Στον παφλασμό που δημιούργησαν οι γροθιές του νέου βουλευτή η κοινή γνώμη της χώρας κατάφερε να μοιραστεί πάλι, δείγμα της ήττας που έχει υποστεί η χώρα σε πνευματικό επίπεδο. Κρίμα τόσοι επιδοτούμενοι καλλιτέχνες. Όπως οι αγρότες τα χωράφια, έτσι κι οι πνευματικοί ταγοί άφησαν την κοινή γνώμη ακαλλιέργητη.
«Πολύ άσχημο αυτό που έκανε, φρικτό αλλά…» Αυτή είναι η μόνιμη επωδός των σχολιαστών. Αλλά. Στην συνέχεια δηλαδή των «ξέρω απαγορεύεται το κάπνισμα αλλά…», «εντάξει, πέρασα με κόκκινο, αλλά…», «Έχτισα παράνομα αλλά…». Ένας λαός που έχει συνέχεια δίκιο και δεν μπορεί να το βρει. Ένας λαός που παραπονιέται, που χορεύει με τραγούδια παραπονεμένα, που πιστεύει ότι είναι χάλια ακόμα κι όταν είναι καλά. Που μπορεί να βγει από την Ευρωζώνη αλλά…
Εδώ και χρόνια κασιδιαρίζει, δέχεται και χρησιμοποιεί την βία κατά του διπλανού, φωνάζει στα μούτρα του, φωνάζει στα παιδιά του, ακόμα και όταν μεγαλώσουν. Ο Έλληνας καταπίνει βία και ξερνάει βία. Η τηλεόραση δεν μπορεί παρά να τον αντιπροσωπεύει. Είναι ο καθρέφτης του όπως και το κοινοβούλιο.
Η Κανέλλη αναδείχτηκε σ’ αυτό το κοινωνικό και τηλεοπτικό τοπίο, όταν άφησε την γλυκιά της παρουσία στα πλατό του «Ομιλείτε ελληνικά». Στην Ελλάδα αρκεί να μπορείς να μιλήσεις νευρικά. Ο διεκδικητικός λόγος της αριστεράς ήρθε κι έδεσε με τα παραπονεμένα λόγια του κλαψιάρη λαού. Η Κανέλλη μπορούσε να σταυροκοπιέται στα στούντιο και ταυτόχρονα να πολεμάει την εξουσία για το καλό του λαού, που μόνο αυτή το ήξερε, κυκλοφορόντας σαν λεκτικός αλητάμπουρας.
Σε άλλες εποχές η γροθιά που έφαγε θα ήταν αιτία επανάστασης. Σήμερα όμως η αριστερά δεν είναι πια οι κομμουνιστές. Σήμερα είναι αυτό το «ό, τι μας συμφέρει» των συνδικάτων και του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και ακραίοι σκοτεινοί τύποι. Η αριστερά την έχει φάει την γροθιά καιρό πριν, τόσο γλυκά που δεν κατάλαβε τι έγινε. Από τον κόσμο που βαρέθηκε την βία της, τους κλειστούς δρόμους, τις διαπραγματεύσεις για να περάσεις στην εθνική οδό, να κατέβεις απ’ το πλοίο. Η αριστερά κράτησε απ’ το ΠΑΣΟΚ το μόνο που μπορούσε να την κρατήσει στην ζωή, την βία στο όνομα του κυρίαρχου λαού ενώ συνέχισε να προσεύχεται αυτιστικά στην Οκτωβριανή επανάσταση και στον εμφύλιο όπως αποδείχτηκε από την αντίδραση των Δούρου και Κανέλλη μετά την ταραχή τους από το επεισόδιο. Και μόνο η παρουσία της Χρυσής Αυγής στο κοινοβούλιο είναι ήττα της αριστεράς, την στιγμή που κυριαρχούσε σε πανεπιστήμια, καλλιτεχνικούς χώρους, εργασιακούς.
Έμεινε κι ο άμοιρος λαός να κοιτάει στην τηλεόρασή του δύο αυτιστικούς χώρους να κοπανιούνται με τις εμμονές τους, ανήμπορος πια να δει ότι το θύμα ήταν μια 60άρα, αγύμναστη, αδύναμη για μποξ, γυναίκα. Και ο ίδιος.
