Ο λόγος που είχαμε κάποτε μεγάλα κόμματα, δεν ήταν η ιδεολογία, αλλά, έτσι ωμά, το… συμφέρον. Στα κόμματα εξουσίας εντάσσονταν οι νέοι που ήθελαν διορισμό. Στα κόμματα της αριστεράς εντάσσονταν οι καλλιτέχνες που έψαχναν… κοινό. Τόσο απλά ήταν τα πράγματα, μέχρι που και τα δύο έπαψαν να ισχύουν.

Τώρα, λέει, δεν είναι υγιή τα κόμματα, γιατί απέχει η νεολαία. Λες και ήταν υγιή τότε… που η νεολαία μετείχε! Λες και δεν έπρεπε ν’ αξιολογούμε το κίνητρο συμμετοχής…

Δείξαμε σε προηγούμενο άρθρο, ότι… ευτυχώς που απέχουν οι νέοι. Ευτυχώς, επειδή δεν υπάρχει κίνητρο για να ενεργοποιήσει την ιδιοτέλεια. Ευτυχώς, επειδή είναι καιρός να ιδρυθούν, επιτέλους, “κόμματα αρχών”. Όπου θα συμμετέχουν οι νέοι χωρίς ιδιοτέλεια, μόνο με την ιδέα, συλλογικά, να κάνουν κάτι για τον κόσμο στον οποίο γεννήθηκαν.

“Κόμματα αρχών”, όχι μόνο στην αριστερά ή την κεντροαριστερά, όχι μόνο στη δεξιά ή την κεντροδεξιά, σε όλο το πολιτικό φάσμα. Κόμματα αρχών, ώστε να ΜΗ μετέχουν οι νέοι επειδή θέλουν διορισμό στο Δημόσιο, ούτε οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι που ψάχνουν έτοιμο και πρόθυμο κοινό, αλλά οι νέοι και οι καλλιτέχνες που δεν περιμένουν ΤΙΠΟΤΕ.

Μα, τότε, θα πεις, γιατί να γίνουν μέλη ενός κόμματος;

Επειδή το “κόμμα αρχών” δεν ικανοποιεί την ατομική, αλλά την συλλογική επιδίωξη. Όποιος δεν μπορεί να κάνει αυτήν την διάκριση ανάμεσα στην Πολιτική και τον κομματισμό, βρίσκεται μακράν, είναι εκτός τόπου και χρόνου.

Δεν μας διαφεύγει βεβαίως ότι: “Το κόμμα αρχών”, αριστερό ή δεξιό, κεντρώο (που θα προτιμούσαμε εμείς) ή άλλο, δε μπορεί να είναι πολυάριθμο, δε γίνεται να έχει δυναμικό έρεισμα σε μια κοινωνία που διαπαιδαγωγήθηκε στρεβλά ή ένα λαό που εκλαμβάνει τον κομματισμό ως πολιτική, όπως το 1981 που έλεγαν “τοπική αυτοδιοίκηση” την… κομματική οργάνωση του ΠαΣοΚ. Τα ξεχνάμε αυτά…

Τα ξεχνάμε και γι’ αυτό δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε.

Στο προκείμενο τώρα:

Το “κόμμα αρχών” είναι εξ ορισμού ολιγάριθμο. Βασίζεται δηλαδή σε μικρό αριθμό μελών. Επίλεκτων μελών. Κίνητρο των οποίων δεν είναι ούτε ο διορισμός του πτυχιούχου στο Δημόσιο, ούτε το έτοιμο κοινό του τραγουδιστή, του συνθέτη, του ηθοποιού, του ποιητή, του συγγραφέα, ούτε η πρόσβαση στα στεγανά της μικρής ή της μεγαλύτερης εξουσίας για παράκαμψη της “ουράς” στο γκισέ.

Τα λίγα μέλη του μικρού “κόμματος αρχών” έχουν πολιτική παιδεία και γνώση, είναι δημιουργοί, επιχειρηματίες ή καλλιτέχνες, είναι το ρεύμα που, αλλού, ονομάσαμε “κόμμα δημιουργών”.

Αν θέλεις να φτιάξεις ένα κόμμα που να παίρνει 40% στις εκλογές, τάξε διορισμούς και προνόμια, δώσε αύξηση στις συντάξεις τριών εκατομμυρίων πολιτών και… άντε γεια! Η τάξη των συνταξιούχων φτάνει για ν’ αναδείξει και να κρατήσει ένα κόμμα στην εξουσία.

Το ζήτημα όμως είναι η Πολιτική. Στην ουσία της. Κι αυτό σημαίνει ότι λίγοι, το πολύ μέχρι πέντε χιλιάδες άτομα, μπορούν να κάνουν ένα “κόμμα αρχών” και να συγκινήσουν ένα μέρος του εκλογικού σώματος για να μπουν στη Βουλή. Όπου (στο νέο σκηνικό των συμμαχικών κυβερνήσεων) μπορούν να γίνουν ρυθμιστές. Άρα να προωθήσουν μεταρρυθμίσεις. Και να γράψουν ιστορία.

Πολλά ωραία πράγματα σε τούτον τον κόσμο μπορεί να είναι ουτοπία. Ετούτο όμως που λέμε εδώ, είναι ρεαλιστικό. Τεκμηριωμένο. Εφικτό.

Προηγούμενο άρθροΦωτορεπορτάζ από τη νίκη του Παναιτωλικού επί της Καλλονής
Επόμενο άρθροΑνακοίνωσε Μουνιός ο Παναιτωλικός
Παντολέων Φλωρόπουλος
... γεννήθηκε στη Μυρτιά της Αιτωλίας το 1955. Ζει στο Αγρίνιο από το 1984. Εργάστηκε στο τοπικό ραδιόφωνο (1990 – 1992) και ξανά την περίοδο 1994 - 1996. Ιδρυτής και συντάκτης του σατιρικού “αραμπά” του Αγρινίου (1991 – 1997). Εκδότης και δημοσιογράφος της εβδομαδιαίας τοπικής εφημερίδας “Αναγγελία” (2000) μέχρι τον Ιούλιο του 2017, έκτοτε δε, τακτικός συνεργάτης της. Έχει γράψει ποίηση, 168 παραμύθια και 1.111 χρονογραφήματα, κατέγραψε εκατοντάδες λαϊκούς μύθους και θρύλους, ενώ δημοσίευσε πολλές χιλιάδες πολιτικά και πολιτιστικά άρθρα. Το πρώτο του βιβλίο, “η πολιτεία των λουλουδιών” (παραμύθι) κυκλοφόρησε το 1980. Τα βιβλία του κυκλοφορούν σε συλλεκτικές εκδόσεις λίγων αντιτύπων.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ