Ενάντια στον Αντώνη Σαμαρά, ο Αλέξης Τσίπρας κάνει σήμερα, το 2015, ό,τι ακριβώς έκανε ο Αντώνης Σαμαράς στον Γιώργο Παπανδρέου το 2011. Ίδια κι απαράλλαχτα! Με την ίδια συνταγή άλωσης της εξουσίας! Μόνο οι διατυπώσεις αλλάζουν. Η ρητορεία δηλαδή. Από την άποψη αυτή η Νέα Δημοκρατία δεν νομιμοποιείται να διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για τις εξαλλοσύνες του Σύριζα. Μία από τα ίδια είναι! “Άμα κατουρήσεις στη θάλασσα, θα το βρεις στο αλάτι”.
Όμως αυτό είναι το ελάχιστο που μπορεί να τεκμηριώσει λογικά τη σχιζοφρένεια της πολιτικής ζωής στη χώρα. Οι αντιφάσεις και οι αλληλοακυρούμενες στάσεις των αιρετών αρχόντων μας, είναι τόσο πολλές που έγιναν αυτονόητες, άρα καθεστώς. Σ’ αυτόν δε το λαβύρινθο, είναι απλώς ανέφικτο να βρει το “μίτο της Αριάδνης” ο πολίτης. Κατά συνέπεια συμβιβάζεται ή ευθυγραμμίζεται με “το τρέχον”. Όπως μπορεί. Όσο μπορεί.
Και “το τρέχον” είναι άσχημο. Ασχημάτιστο δηλαδή. Αδιαμόρφωτο. Ρευστό. Τόσο ρευστό, που μοιάζει με κινούμενη άμμο, έτοιμη να καταπιεί τους πάντες και τα πάντα.
Ας το δούμε λίγο πιο πρακτικά, όπως το λένε πολλοί: “Να τον δοκιμάσουμε κι αυτόν”. Τον Αλέξη Τσίπρα δηλαδή. Κι όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, τόσο περισσότεροι το λένε. Κι όσο περισσότεροι το λένε, τόσο περισσότερο φουσκώνει μια θεωρία των αντιπάλων (Πασόκων και Νεοδημοκρατών) που λέει ότι: “Ναι. Είναι απλό. Θέλουμε κι εμείς να κερδίσει τώρα, να δει πόσα απίδια πιάνει ο σάκος, να εκτεθεί, να ξεφουσκώσει, ν’ απογοητεύσει το λαό, να ξεμπερδεύουμε μια και καλή απ’ αυτόν”.
Έχει διαπιστωθεί ότι είναι πολλοί γύρω μας που στις 25 Ιανουαρίου θα ψηφίσουν Σύριζα γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο! Είναι συμπολίτες που έτσι κι αλλιώς δεν έχουν καμία οργανική σχέση με το κόμμα που ψήφιζαν κάποτε. Άστεγοι δηλαδή. Ούτε περιμένουν τίποτε πλέον από τον βουλευτή τους. Κανείς βουλευτής κανενός κόμματος δε μπορεί να διορίσει κανέναν. Τα ρουσφέτια που κάποτε πρόσφεραν συνεκτικό ιστό στο ένα ή στο άλλο κόμμα εξουσίας, τελείωσαν. Άρα; Γιατί να μην κάνουν τώρα το χαβαλέ τους οι κατατρεγμένοι μισθωτοί και συνταξιούχοι; Στο κάτω – κάτω, “νέος είναι ο Αλέξης, άφθαρτος είναι ο Αλέξης, γιατί να μη δώσει ένα καλό μάθημα σ’ αυτά τα κουμάσια που μας πρόδωσαν;”…
Κι ολοένα μεγαλώνει αυτό το θεώρημα! Μεγαλώνει σε πείσμα κάθε λογικής και κάθε ιδεολογικής αναφοράς. Είναι απίθανο! Έκτακτο! Να βλέπεις μετακίνηση ψηφοφόρων από τη Χρυσή Αυγή και τη Νέα Δημοκρατία στο Σύριζα! Από την ακροδεξιά και τη δεξιά… στην αριστερά! Δεν ξανάγινε!
Το ίδιο φαινόμενο, λίγο παρακάτω, παίρνει άλλη μορφή: Θεωρούν πολλοί (δολίως βέβαια) ότι μία νίκη του Σύριζα, θα σημάνει την απομυθοποίησή των αντιμνημονιακών δυνάμεων. Λένε – και σ’ αυτό έχουν δίκιο – πως “όποιο επιχείρημα και να παραθέσεις σ’ έναν ταπεινωμένο, εξουθενωμένο λαό, δεν τον πείθεις. Όσο δίκιο κι αν έχεις, δε μπορείς να σταθείς όρθιος απέναντι σε μια οργισμένη μάζα, θα σε τσαλαπατήσει”.
Βρίσκουν λοιπόν ότι η καλύτερη μέθοδος για να επανέλθουν στην εξουσία τους οι παραδοσιακοί πολιτικοί, μόνο ένας τρόπος υπάρχει και λέγεται “αριστερή παρένθεση”. Μοιάζει κάπως με το τέχνασμα του Μιλτιάδη στο Μαραθώνα. Αδυνατίζουμε το κέντρο, ενισχύουμε τα άκρα, υποχωρεί το κέντρο από την πίεση του εχθρού, αναπτύσσονται τα άκρα και περικυκλώνουν τον εχθρό που διείσδυσε στο κέντρο. Όταν περικυκλώσουμε τον εχθρό στο κέντρο, θα του δώσουμε να καταλάβει…
Είναι μάλλον ορατό αυτό το σενάριο κι έχει επεξεργαστεί σε άκρως συντηρητικά χαλκεία. Από μεν τους πολίτες υπηρετείται εν αγνοία τους, αλλά ορατά, από δε τους ηγήτορες συνειδητά, στο παρασκήνιο.
Ίσως πρόκειται για τη μεγαλύτερη πεπονόφλουδα που έριξαν στον Σύριζα οι εχθροί του. Διότι βλέπεις ολόγυρα ένα λαό, μεγάλες ομάδες ανθρώπων, να έχουν ανοίξει ένα “χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά” στη σκέψη ότι ο Σύριζα θα γίνει κυβέρνηση για να επαναφέρει τους μισθούς και τις συντάξεις στα πρότερα επίπεδα, θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, θα διορίσει 300.000 νέους, θα επανασυνδέσει το ηλεκτρικό ρεύμα σε χιλιάδες νοικοκυριά που τους το έκοψε η ΔΕΗ…
Ποιος δεν θα ήθελε να γίνουν αυτά;
Είναι όμως άλλο να τάζεις ότι θα τα κάμεις, και άλλο να τα κόβεις, επειδή δε μπορείς να κάνεις αλλιώς…
Το ζήτημα είναι: Τι θα γίνει αν ο Σύριζα απογοητεύσει τους ψηφοφόρους του, όπως απογοήτευσε ο Σαμαράς τους δικούς του πριν από τον Τσίπρα;
Ο λαός έχει εναποθέσει κρυφά ή φανερά τις ελπίδες του στον Σύριζα. Μόνο που δεν πρόκειται για μια απλή ελπίδα. Πρόκειται για την έσχατη ελπίδα! Εάν καταρρεύσει κι αυτή (που θα καταρρεύσει) τότε δε μένει τίποτε άλλο πλην της ομαδικής κατάθλιψης. Ή της εξέγερσης. Στην Ιστορία ο λαός έχει πει πολλές φορές το “γαία πυρί μιχθήτω” ή το “αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων”.
Πέρα απ’ όλους τους συλλογισμούς που συνοδεύουν ή δεν συνοδεύουν τα εκλογικά θέματα της 25ης Ιανουαρίου 2015, η παρατήρησή μας έχει να κάνει με το υπέρτερο και το υπέρτατο: Η Ελλάδα περνάει κρίσιμες και εθνικά επικίνδυνες ώρες. Κανείς απ’ αυτούς που διεκδικούν την ψήφο μας, δεν είναι σε θέση να πάει πέραν της διαχείρισης. Καλός ή κακός διαχειριστής, καλύτερος ή χειρότερος, ελάχιστη σημασία έχει την ώρα που ο πλανήτης συνταράσσεται από γεγονότα που ο απαίδευτος και ανενημέρωτος (αλλά ξερόλας) Ελληνικός λαός αγνοεί. Ο πρωτόγονος τρόπος άσκησης του καθεστώτος που ονομάζουμε Δημοκρατία, είτε τη μετράμε σε επίπεδο πολιτικών, είτε σε επίπεδο πολιτών, απέχει έτη φωτός από το παγκόσμιο ζητούμενο. Η Ελλάδα, με όποια κυβέρνηση, θα είναι σίγουρα στην ουρά των κοσμοϊστορικών γεγονότων που συμβαίνουν αυτή την ώρα γύρω μας, στη γειτονιά μας. Ακόμα κι αν αναγκάσουμε τους δανειστές μας να χαλαρώσουν λίγο τη θηλιά, αυτοί είναι που αποφασίζουν για το μέλλον του πλανήτη, ΟΧΙ εμείς. Αργά ή γρήγορα θα βρεθούμε κάτω από τη μπότα τους. Και μη ρωτήσει κανείς “ποια είναι η λύση”… Η λύση υπάρχει, αλλά τη βρίσκει ο καθένας μοναχός του…
