Οι καταλήψεις στα σχολεία εδώ και χρόνια έχουν γίνει θεσμός. Ήταν μια χρονιά που υπήρξε κίνδυνος να χαθεί το σχολικό έτος, επειδή τα σχολεία ήταν κλειστά πάνω από δυο μήνες. Μια νεαρή καθηγήτρια, νεοδιορισμένη, έπινε στο κατάστημα της φίλης της το καφεδάκι, αφού τα παιδιά διαδήλωναν στους δρόμους για τα δικαιώματά τους, κρατούσαν γερά και στην κατάληψη, δεν άφηναν κανέναν να μπει στις αίθουσες.
Καφεδάκι, κουβεντούλα και σχέδια για το μέλλον.
Μέσα στους σχεδιασμούς της νεαρής και νιόπαντρης καθηγήτριας ήταν και η γέννηση ενός παιδιού.
Αλλά, όπως είπε στη φίλη της, δεν θα το έκανε όπως το ονειρευόταν και το είχε σχεδιάσει. Δεν θα το έκανε δηλαδή τώρα, που – λόγω καταλήψεων – ήταν αραχτή, αφού δεν πήγαινε σχολείο. Σχεδόν είχε φύγει η μισή χρονιά. Πότε να πάρει άδεια; Θα το έκανε την επόμενη σχολική χρονιά… Όταν θα μπορούσε να κάνει χρήση των αδειών που δικαιούται ως μέλλουσα μητέρα…
Πού να ξέρεις εσύ τώρα τι γνώσεις είχε αυτή η καθηγήτρια για να μεταδώσει τις πολύτιμες αυτές γνώσεις στα παιδιά, στα ξένα και το δικό της! Πώς να ξέρεις;
Σίγουρα όμως ξέρεις ετούτο δω:
Η ίδια ή, μάλλον, ο άντρας της, ή και οι δύο παρέα, ήξεραν καλό σημάδι…
