Οι υποκριτές είναι πάντα εδώ και κρύβουν το σκουπίδι κάτω από το χαλί
Προς τι άραγε οι ολοφυρμοί για το πρωτοσέλιδο θέμα της «Ελευθεροτυπίας»; Η εφημερίδα ξεσήκωσε θύελλα, επειδή αποκαλύπτει εύρημα δημοσκόπησης σύμφωνα με το οποίο το 30% των πολιτών πιστεύει ότι στη δικτατορία (1967 – 1974) ήταν καλύτερα τα πράγματα. Προς τι οι ολολυγμοί; Θα έπρεπε μήπως ν’ αποκρύψει το στοιχείο αυτή η εφημερίδα για να μην επωφεληθεί η Χρυσή Αυγή; Αυτό λένε! Όπως λένε πάντα εκείνοι που έμαθαν να κρύβουν το σκουπίδι κάτω από το χαλί.
Η δημοσκόπηση λέει την αλήθεια. Και η εφημερίδα που την δημοσιεύει, επίσης. Ουδείς δικαιούται ν’ αμφισβητήσει το δικαίωμα ή την ηθική αυτής της δημοσίευσης. Οι ολοφυρμοί και οι ολολυγμοί που ακούστηκαν, είναι απλά υποκρισίες.
Αυτό που πιστεύει το 30% των πολιτών είναι ένα γεγονός και η εφημερίδα έχει την υποχρέωση να το δημοσιοποιήσει. Η δημοσίευσή του όμως δεν σημαίνει ότι το 30% των πολιτών θυμούνται τα σωστά πράγματα. Εμείς εδώ τώρα δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς ποσοστό αντιπροσωπεύουν οι νέοι κάτω των 40 ετών που πιστεύουν ότι επί δικτατορίας περνούσαμε «ζωή και κότα». Σίγουρα όμως είναι μεγάλο ποσοστό. Και το πιστεύουν διότι, απλά, σε τέτοιους καιρούς τους αρέσει να πιάνονται από τα πιο ακραία ακούσματα. Αλλά και οι άνω των 40 και των 50 ετών αρέσκονται κραυγαλέα στη μυθοποίηση του καιρού τους. Το φίλτρο του χρόνου ωραιοποιεί το παρελθόν, διότι απαλλάσσει τον άνθρωπο από τις δυσάρεστες μνήμες, είναι μια φυσική διεργασία και απαιτείται προχωρημένη γνώση για να μην πέφτει κανείς στην παγίδα, όταν μιλάει από μνήμης για την Ιστορία ή όταν την βασίζει στις προσωπικές (καθόλου όμως στις συλλογικές) εμπειρίες.
Ψιλά γράμματα! Εντούτοις καθοριστικά για την ερμηνεία των φαινομένων.
Για το αν όμως ήταν καλύτερα τότε τα πράγματα ή χειρότερα, είναι λάθος ερώτηση. Και, φυσικά, παίρνει λάθος απάντηση. Εν όψει της επετείου της 21ης Απριλίου 1967 οι πολίτες κλήθηκαν ν’ απαντήσουν στο ερώτημα: «Σε λίγες μέρες θα έχουμε 21η Απριλίου. Ορισμένοι λένε ότι στη δικτατορία ήταν καλύτερα τα πράγματα από ότι σήμερα. Εσείς προσωπικά συμφωνείτε ή διαφωνείτε με την άποψη αυτή;».
Τι περίμεναν οι δημοσκόποι να βρουν; Σε ένα τέτοιο ερώτημα απαντάς επιθετικά «ναι» μόνο και μόνο για «να τη σπάσεις» στους ηλίθιους. Βεβαίως είναι θέμα ότι οι ίδιοι που απαντούν έτσι, ψηφίζουν κιόλας, άλλωστε το απέδειξαν στις εκλογές εξακοντίζοντας την Χρυσή Αυγή και τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σε καμία περίπτωση αυτό δεν αποτελεί ακροδεξιά ή ακροαριστερή ιδεολογία που εγκαταστάθηκε ξαφνικά στα μυαλά των πολιτών.
Ναι, βεβαίως, μπορεί να γίνει αύριο. Και θα γίνει, αν δεν γίνει κάτι δραστικό, όχι στην κορυφή, αλλά στη βάση. Υπάρχουν πάντως πρωτοβουλίες πολιτών που εκδηλώνονται η μία μετά την άλλη. Εκτιμούμε ότι κάθε μία από αυτές και όλες μαζί αποτελούν το σμήνος εκείνο των δράσεων που θ’ ανατρέψουν την εφιαλτική αυτή εξέλιξη. Από πάνω, από τους πολιτικούς, δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα. «Έχουν χάσει τ’ αυγά και τα καλάθια». Εδώ κάτω πάντως, αν ο λαός πάρει την κατάσταση στα χέρια του, η απόκλιση δεν θα γίνει. Και, όταν λέμε «να πάρει ο λαός την κατάσταση στα χέρια του», δεν εννοούμε να κάνει νέο κόμμα ή ν’ ασκήσει πολιτική, όπως το ακούει ο καθένας. Είναι απλά και μόνο να οργανωθούν οι παραγωγοί, να μπουν ξανά στο χωράφι, να παράγουν προϊόν, να το τυποποιούν, να το πουλάνε οι ίδιοι στην εγχώρια ή τη διεθνή αγορά. Αυτό φτάνει. Αυτό το μονοδιάστατο από πρώτη άποψη πράμα, είναι τόσο επαναστατικό, τόσο ανατρεπτικό, όσο δε μπορεί κανείς να φανταστεί.
