Αν όντως ο Παπανδρέου και οι συνεργάτες του στις ευρωεκλογές του Μαΐου δεν είχαν ψηφίσει “Ελιά” πίσω από το παραβάν, όπως ισχυρίζεται ο Βενιζέλος, σημαίνει ότι η ίδρυση του “Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών” δεν αποτελεί διάσπαση του ΠΑΣΟΚ. Η διάσπαση – κατά τα λεγόμενα του Βενιζέλου – είχε γίνει το Μάιο, για να μην πούμε το 2012, αλλά δεν την κατήγγειλε κανείς τότε! Δεν το έκαμε κανείς, επειδή θεωρούσαν ότι είχαν τον Γιώργο υπό έλεγχο, απαξιωμένο, άρα εξουδετερωμένο για πάντα.
Στην ουσία βέβαια δεν ήταν διάσπαση. Ήταν μαζική φυγή των ποντικιών από το καράβι που έβλεπαν να βουλιάζει ώρα την ώρα… Άλλα ποντίκια για το Σύριζα τράβηξαν, άλλα για το Ποτάμι. Κάποια όμως δεν πήγαν ούτε στον Σύριζα, ούτε στο Ποτάμι. Δεν ήθελαν να πάνε… Σκέφτονταν τι να κάνουν…
Ίσως βέβαια δεν είναι και λύτρωση, όπως λέει ο Γιώργος. Αν όμως δεν είναι ούτε διάσπαση, ούτε λύτρωση, ε, τότε, σίγουρα είναι επανίδρυση του Κεντρώου χώρου, όπως ακριβώς το είπε ο Παπανδρέου σε πρόσφατη ομιλία του στην Κοζάνη: “Δεν μιλάμε για κανέναν τρίτο πόλο” είπε. “Μιλάμε για τον πόλο που πρέπει και μπορεί να είναι κυρίαρχος ιδεολογικά και πολιτικά στην Ελληνική κοινωνία, στη χώρα. Δεν αξίζει σε αυτόν το χώρο να ετεροπροσδιορίζεται από καμία δεξιά ή αριστερή συντήρηση”.
Το ΠΑΣΟΚ μέχρι τώρα χρησιμοποιούσε τον όρο “προοδευτικές δυνάμεις” για την αριστερή του πτέρυγα που έδινε και τον όρο “κεντροαριστερά”. Όχι πια! Έρχεται ο Γιώργος και λέει καθαρά: Δεν υπάρχουν πια “προοδευτικές” δυνάμεις από τη μια και “συντηρητικές” από την άλλη. Τέλος στον ιδεοληπτικό αυτό διχασμό. Είναι καιρός για την “αρετή της διάκρισης”. Τόσο δεξιά μας, όσο και αριστερά μας, υπάρχει ολοφάνερα η ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ. Η καθυστέρηση και η οπισθοδρόμηση. Οι εμμονές. Οι ακρότητες. Ο Γιώργος και οι συνεργάτες του τοποθετούνται ανάμεσά τους εξισορροπητικά για να εγγυηθούν την σταθερότητα της χώρας χωρίς ακρότητες, χωρίς εμμονές και υστερίες.
Για πρώτη φορά μετά το 1974 εμφανίζεται (και δη σε μια καθημαγμένη Ελλάδα) ένας πολιτικός χώρος με ιδεολογικό στίγμα εντελώς διάφορο των μεγάλων (και αποτυχημένων) κοσμοθεωριών που εμπνέουν την δεξιά ή την αριστερά… Κι αυτό, αθέλητα ίσως, είναι πολύ κοντά στην αδογμάτιστη Ελληνική σκέψη!
Αυτό που ερεθίζει περισσότερο απ’ όλα τους αξιωματούχους του ΠΑΣΟΚ, είναι ότι ο Γιώργος, σε λίγο, ΔΕΝ ΘΑ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ. Ό,τι πάντως και να λένε τα εθισμένα στην εξουσία “ιστορικά στελέχη” του ΠΑΣΟΚ, εμάς τους πολίτες μας ενδιαφέρουν άλλα: Οι συζητήσεις περί κεντροαριστεράς κράτησαν πολύν καιρό, τρία ολόκληρα χρόνια, και απέτυχαν πανηγυρικά σε όλες τις εκδοχές… Απέτυχαν, επειδή έγιναν με όρους κορυφής, σε επίπεδο “προσωπικοτήτων”, αγνοώντας την κοινωνία που ήθελε να συμμετέχει, για μιαν ακόμα φορά δεν της έδωσαν το δικαίωμα να εκφραστεί, παρά μόνο στα λόγια. Οι ηγετικές κλίκες των κεντροαριστερών κομμάτων και των κομματιδίων, προεξάρχοντος του φθαρμένου και διεφθαρμένου ΠΑΣΟΚ, επιχειρούσαν ν’ αλλάξουν επίπλωση στα γραφεία τους με άλλες καρέκλες, ας ήταν και ψάθινες… Όμως ο κεντρώος χώρος θα έφτανε μοιραία στις (πρόωρες) εκλογές ως “σκόρπια διαδήλωση”. Μάταια περίμενε ο κόσμος κάποια εμβληματική φυσιογνωμία να ηγηθεί για να ξανασυγκροτηθεί το Ιστορικό Κέντρο. Δε φαινόταν καμία.
Γιώργος Παπανδρέου λοιπόν. Αυτόοοοοοοοος; Ναι. Γιατί όχι; Επειδή τον λοιδόρησαν άπαντες και δεν απάντησε ποτέ σε κανέναν για να υπερασπίσει τον εαυτό του; Επειδή δεν κλάφτηκε ποτέ για τον άμμο της θάλασσας που του έσουρναν στο κατόπι; Τι παναπεί “είναι ο πρωθυπουργός που έβαλε την Ελλάδα στο μνημόνιο”; Δηλαδή… Ποιος ΔΕΝ θα την έβαζε; Υπάρχει κανείς σ’ αυτή τη χώρα που ΔΕΝ θα την έβαζε στο μνημόνιο, αν βρισκόταν στη θέση του Γιώργου;
