Η γενική εντύπωση που διαμορφώνεται στο εξωτερικό για την “επική συμφωνία” της Ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές, την Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου, συνοψίζεται στην έγκυρη γνώμη του στρατηγικού αναλυτή των αγορών στη Βρετανική Εταιρεία IG, όπως την διατύπωσε στο Αμερικανικό Δίκτυο CNBC: «Αν κοιτάξετε προσεκτικά τη συμφωνία της Παρασκευής, η Ελλάδα δεν πήρε τίποτα, ενώ η Γερμανία πήρε τα πάντα… Τώρα είμαστε στο χείλος μιας ελληνικής εξόδου από την ευρωζώνη». Ο Λούκας αναμένει ότι όποια συμφωνία και αν προκύψει στη συνέχεια, “θ’ αποδυναμώσει το πολιτικό έρεισμα του ΣΥΡΙΖΑ και θ’ αυξήσει την πιθανότητα των πρόωρων εκλογών”…
Κι όμως… Στο εσωτερικό της χώρας, ασκείται μία πρωτοφανής προπαγάνδα παλαιοσοβιετικής χροιάς που πασχίζει να διαχύσει το αντίθετο! Μια συμφωνία που δεν είναι καν συμφωνία (τουλάχιστον προτού εγκριθεί η λίστα των μεταρρυθμίσεων που απαιτούν οι Ευρωπαίοι) εμφανίστηκε από την πρώτη στιγμή στις οθόνες ως μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης! Η απατηλή αυτή εικόνα εκπορεύεται από το Μαξίμου, διαστέλλεται όμως και “παχαίνει” από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αν και, την Κυριακή, χάλασε τη σούπα τους ο εμβληματικός γέρος με το θρυλικό όνομα Μανώλης Γλέζος.
“Μας φτύνουν κι εμείς νομίζουμε ότι βρέχει”. Μπορεί όμως να είναι και χειρότερο: Συνοψίζοντας τα πολλά μαντάτα από την Ευρώπη και την Αμερική, εξάγεται ένα πολύ ανησυχητικό συμπέρασμα: Οι εταίροι κουράστηκαν με τα “Ελληνικά κόλπα” και μας στήνουν θανάσιμη παγίδα. Με τη “μέθοδο του Μιλτιάδη” σέρνουν την αστόχαστη “Παρέα της Αίγινας” (όρος των Financial Taims) σ’ ένα άγνωστο γι’ αυτήν πεδίο, κι ενισχύουν γύρω του τις “δαγκάνες του κάβουρα”. Στεγνώνουν την αγορά και οδηγούν τη χώρα σε μια νέα αιχμαλωσία τον Ιούνιο. Με απλά λόγια, πάμε σε νέο μνημόνιο, κατά πολύ οδυνηρότερο του πρώτου. Με σχεδιασμό αργού έως ανεπαίσθητου ρυθμού οι δανειστές θα φτάσουν σε μία νέα απαίτηση: Νέες περικοπές μισθών και συντάξεων, αλλά και απολύσεις που δεν έγιναν…
Η διάχυτη άποψη λέει ότι “θέλουν να πνίξουν τη χώρα”. Όχι. Δεν θέλουν να πνίξουν τη χώρα. Είναι απλό: Θέλουν να την εξωθήσουν στα άκρα, ώστε να φύγει οικειοθελώς από την ευρωζώνη! Όλα όσα λένε, όλα όσα κάνουν, όλα όσα απαιτούν από την κυβέρνηση, στοχεύουν εκεί! Αν δεν ήθελαν αυτό, θα συζητούσαν ήδη το μεγάλο ζητούμενο του Σύριζα, με το οποίο, σημειωτέον, κέρδισε τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου ο Αλέξης Τσίπρας: Διαγραφή του χρέους. Ή, αν θέλετε, κούρεμα του χρέους. Δεν το συζητούν όμως ολωσδιόλου. Η κυβέρνηση “έκαμε πέτρα την καρδιά της” και συνθηκολόγησε. Η συνθηκολόγηση όμως αυτή είναι και ο θάνατός της. Είναι παράδοση άνευ όρων. Και είναι θάνατος, επειδή συνεχίζει να ισχύει αυτό που έλεγε ο ίδιος ο κ. Βαρουφάκης μόλις λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές ως συνομιλητής του (απαράδεκτου σ’ εκείνη την εκπομπή) Λαζαρίδη στην τηλεόραση: “Δεν υπάρχει ούτε ένας οικονομολόγος στον κόσμο που να θεωρεί το χρέος βιώσιμο”.
Ο Βαρουφάκης όμως, σύμφωνα με τα κείμενα που ο ίδιος έδωσε στην δημοσιότητα, είπε άλλα στο Eurogroup. Άλλα λέει κι ο Τσίπρας! Η κυβέρνηση λέει άλλα! Για να είμαστε ακριβείς, αλλά και δίκαιοι, η κυβέρνηση πήρε ό,τι καλύτερο μπορούσε την Παρασκευή στο Eurogroup. Τίποτα καλύτερο δεν θα μπορούσε να πάρει κανείς. Αν δεν έλεγε “ναι”, αν δεν “κατέβαζε τα βρακιά στα νύχια”, την Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου, θα είχαν κλείσει οι Τράπεζες στην Ελλάδα. Ο Ντράγκι ήταν ξεκάθαρος. Κι ο Τσίπρας “έβαλε την ουρά στα σκέλια”. Μόνο που αυτό ακριβώς έκαναν και οι προηγούμενοι. Οι οποίοι, θυμίζουμε, καταγγέλθηκαν ως προδότες και ο λαός ζητούσε να κρεμαστούν στο Σύνταγμα, να μην το ξεχνάμε.
Ας αφήσουμε όμως τα περί προδοσίας και τα περί κωλοτούμπας των μεν και των δε για να δούμε επιτέλους τη “μεγάλη εικόνα”:
Η στραγγαλιστική αυτή συμπεριφορά των Ευρωπαίων απέναντι στην Ελλάδα (επί Παπανδρέου, επί Παπαδήμου, επί Σαμαρά ΚΑΙ επί Τσίπρα) φανερώνει έναν και μόνο στόχο: Να φύγει η Ελλάδα οικειοθελώς από το ευρώ. Παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις των επιφανεστέρων από αυτούς… Όλοι, κρυφά, θέλουν να φύγει με δική της υπαιτιότητα. Να εμφανιστεί στην παγκόσμια κοινή γνώμη ως ανεπίδεκτη προσαρμογής. Μόνο έτσι δεν θ’ αποκτήσει πρόβλημα το ευρώ, ως νόμισμα. Αλλ’ αυτό θα γίνει λίγο – λίγο, θα γίνει μόνο με σφίξιμο της θηλιάς στο λαιμό. Μόνο έτσι εξηγείται το “μαρτύριο της σταγόνας” που εφαρμόζουν από την αρχή αυτής της υπόθεσης, το 2010.
Είχαμε πάντως αρχίσει να πιστεύουμε το 2014 ότι το grexit είχε αποφευχθεί. Δεν ήταν όμως παρά μία τοπική νάρκωση των αισθήσεων… Η Τρόικα ήθελε τον Σύριζα στην εξουσία και τον ανέβασε δημιουργώντας αδιέξοδο στην κυβέρνηση του Σαμαρά. Ήθελε τον Τσίπρα για να επιταχυνθούν οι οικειοθελείς διαδικασίες εξόδου…
Εν κατακλείδι:
Η μόνη λύση για τη χώρα, για το παρόν και το μέλλον της, είναι η διαγραφή του χρέους ή μέρους του χρέους της. Το λένε όλοι οι ειδικοί σε όλο τον κόσμο: Αν δεν γίνει αυτό, αργά ή γρήγορα, με οποιονδήποτε πρωθυπουργό, με οποιοδήποτε κόμμα στην εξουσία, η χώρα θα οδηγηθεί εξαναγκαστικά εκτός Ευρώπης. Θα πάει στη δραχμή αναπόφευκτα. Όσο καθυστερούμε να το αποδεχτούμε αυτό, τόσο χειρότερα θα είναι για μας. Και πρακτικά σημαίνει ότι: Πάμε στις Βρυξέλλες για να διαπραγματευτούμε διαγραφή χρέους ή την επιστροφή μας στη δραχμή. Αυτό είναι το μόνο δίλημμα που διαπραγματευόμαστε. Η διαπραγμάτευση που δήθεν κάνει τώρα η κυβέρνηση, αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα πεθάνουμε: Με σπαθί ή πιστόλι;
Δείτε το απλά: Ο Σύριζα, ο Τσίπρας δηλαδή, με την υποστήριξη και του 80% του Ελληνικού λαού, ΔΕΝ κατάφερε να βάλει στο τραπέζι την διαγραφή του χρέους, αν και ΑΥΤΟ ήταν το σύνθημα με το οποίο συγκίνησε το λαό και πήρε την εξουσία, μ’ αυτό το σύνθημα εξασφάλισε τον πρώτο μήνα της διακυβέρνησής του την υποστήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας. Ποτέ ξανά δεν υπήρξε τόσο δημοφιλής άνδρας στην Ελλάδα! Όταν λοιπόν ένας τόσο ισχυρός πρωθυπουργός αδυνατεί να βάλει το θέμα του χρέους για συζήτηση στο Ευρωπαϊκό τραπέζι, όταν πανικόβλητος από τις συνέπειες ενός “όχι” γίνεται «yes man» και ακολουθεί τα χνάρια του Παπανδρέου και του Σαμαρά, ε, ποιος άλλος μπορεί να βρεθεί σ’ αυτό το αξίωμα για να συζητήσεσι με τους δανειστές αυτή τη μόνη προϋπόθεση για τη διάσωση της χώρας; Κανείς! Αυτή είναι η ωμή αλήθεια. Τέλος. Η ψευδαίσθηση τελείωσε. Η αυταπάτη επίσης. Όλα τ’ άλλα είναι “ασκήσεις επί χάρτου”, δεν εξυπηρετούν παρά την προπαγάνδα που ασκεί κάθε ανόητος όταν καταλαμβάνει με ψεύτικες υποσχέσεις την εξουσία.
Εδώ που έφτασαν τα πράγματα (δηλαδή έτσι ήταν από την αρχή, αλλά ήταν αδύνατο να το καταλάβει ο λαός) η μόνη σωστή και υπεύθυνη πράξη των ηγετών της χώρας είναι να μαζευτούν όλοι μαζί και με ΜΙΑ ΦΩΝΗ να πάνε σε μία Σύνοδο Κορυφής για να πουν ένα και μόνο πράγμα: Διαγραφή χρέους ή φιλική συμφωνία για επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή.
Συνοψίζοντας τις γνώμες των ειδικών, θα μπορούσαμε να ορίσουμε τον αμοιβαίο συμβιβασμό ως εξής: Παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη με γενναίο κούρεμα που θα καθιστά το χρέος βιώσιμο, συνδεδεμένο με ρήτρα ανάπτυξης, αλλά και με ρήτρα κατώτερου επιπέδου ζωής.
