Η γιαγιά του Παναγιώτη πέθανε πριν 15 χρόνια στα 93 της χρόνια. Ήταν βαριά άρρωστη, είχαν μαζευτεί τα παιδιά της, τα εγγόνια της, οι γείτονες και ξενυχτούσαν μαζί της στις τελευταίες της ώρες. Ήρθε ο γιατρός, της έδωσε κάποια φάρμακα, είπε όμως στους συγγενείς, πως η γιαγιά θα φύγει για το μεγάλο ταξίδι.
Η κόρη της ρώτησε το γιατρό τι να τρώει.
– Ό,τι θέλει και μπορεί, ας το τρώει, δεν θα ζήσει πολύ, της μένουν λίγες μέρες ζωής ίσως και ώρες.
Έδωσε κάποιες οδηγίες ο γιατρός κι έφυγε. Ο Παναγιώτης είχε αδυναμία στη γιαγιά την αγαπούσε πολύ, γιατί τον μεγάλωσε.
Δεν έφευγε καθόλου από το πλευρό της. Οι ώρες περνούσαν και η γιαγιά έχανε συνεχώς δυνάμεις. Ο Παναγιώτης την ρώτησε αν χρειάζεται κάτι, αν θέλει να φάει κάτι. Η γιαγιά κούνησε το κεφάλι της καταφατικά.
– Τι θες γιαγιά; ρώτησε ο Παναγιώτης.
Και η γιαγιά του απάντησε με τρεμάμενη φωνή:
– Κόκα – κόλα.
Της έφεραν ένα ποτήρι, το ήπιε μονορούφι.
Μετά από λίγες ώρες έφυγε για το μακρινό ταξίδι.
