Η κυβέρνηση κάνει προπαγάνδα. Μάλιστα. Οι δημοσιογράφοι είναι πουλημένοι στην κυβέρνηση γιατί – φως φανάρι – “τα παίρνουν”, άρα λένε και γράφουν ό,τι αρέσει στην κυβέρνηση. Ωραίο παραμύθι. Με δράκο.
Εξ ίσου ωραίο όμως είναι και το άλλο παραμύθι: Ότι η αντιπολίτευση κάνει προπαγάνδα. Με τους ίδιους δημοσιογράφους. Ή, εν πάση περιπτώσει, με άλλους. Να δεχτούμε μήπως ότι η κυβέρνηση έχει τους δικούς της και η αντιπολίτευση τους δικούς της; Είναι το πιο λογικό, έτσι δεν είναι; Να δεχτούμε όμως ότι και οι δύο στρατοί, α, είναι το ίδιο “πουλημένοι”, στον στρατηγό του ο καθένας.
Λοιπόν, αυτό το αφήγημα βόλεψε πολύ πολλούς από το 2010 που εμφανίστηκε το πρώτο μνημόνιο μέχρι σήμερα, ημέρες των Τεμπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ. Καιρός λοιπόν να δούμε πιο καθαρά τις στερεοτυπίες που, τόσα χρόνια τώρα, ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις.
Ότι συμπολίτευση και αντιπολίτευση κάνουν προπαγάνδα μέσω των Μέσων Ενημέρωσης, δεν αμφιβάλλει κανείς. Ότι κάθε κόμμα κάνει προπαγάνδα για να προωθήσει την πολιτική του πλατφόρμα, ποιος αμφιβάλλει; Όλα τα κόμματα κάνουν προπαγάνδα. Όχι μόνο το κόμμα που κυβερνά. Μήπως το ΚΚΕ δεν κάνει προπαγάνδα; Κάνει και παρακάνει. Το ΚΚΕ χωρίς προπαγάνδα δεν υφίσταται. Χωρίς προπαγάνδα των αριστερών κομμάτων στον πρωτοετή φοιτητή, θα σβήσουν μέσα σε τέσσερα χρόνια όλες οι φοιτητικές παρατάξεις, για παράδειγμα.
Σε τι επομένως συνίσταται αυτός ο ενοχικός λόγος ότι η κυβέρνηση κάνει προπαγάνδα μέσω των Μέσων Ενημέρωσης και μάλιστα την κάνει εξαγοράζοντας δημοσιογράφους; Σε τι ακριβώς συνίσταται αυτός ο αποτρόπαιος, αλλά τόσο καθημερινός ψόγος; Μήπως ότι η προπαγάνδα που κάνει η Νέα Δημοκρατία είναι όνειδος, η προπαγάνδα όμως που κάνει το ΚΚΕ, ευλογία;
Κάτι δεν πάει καλά μ’ αυτά τα ζητήματα. Χρόνια τώρα, δεκαετίες να λες… Καιρός, αδέρφια, να ξετυλίξουμε το κουβάρι του δημόσιου λόγου, να στανιάρουμε αδερφέ, να έρθουμε στα συγκαλά μας, γιατί… εδώ, τώρα, κάθε μέρα… “πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό”.
Να δεχτούμε σ’ αυτό το σημείο και να συμφωνήσουμε πως η προπαγάνδα είναι στη φύση κάθε πολιτικού κόμματος; Όχι μόνο του κόμματος που κυβερνάει τώρα ή του άλλου που κυβερνούσε πριν απ’ αυτό, αλλά και του κόμματος, κάθε κόμματος που ασκεί αντιπολίτευση. Διότι, πώς να το κάνουμε, δεν είναι λογικό να βαφτίζουμε κόλαση τη μία προπαγάνδα και παράδεισο την άλλη.
Αν υπάρχει ένα μέγα θέμα εδώ, είναι η ίδια η προπαγάνδα: Ή την αφαιρούμε από τη δημόσια ζωή μας ή την δεχόμαστε ως όχημα όλων των πολιτικών κομμάτων. Μέση οδός δεν υπάρχει.
Αυτό που κάνουμε για την ώρα, είναι να ρίχνουμε στην κόλαση όποιον ανθρωπάκο διαφωνεί μαζί μας και μάλιστα με την κατηγορία ότ’ είναι φορέας κυβερνητικής προπαγάνδας, πουλημένο τομάρι της δημοσιογραφίας. Η οποία υποτίθεται, “διαμορφώνει συνειδήσεις”.
Τα λέω επίμονα και ακόμα πιο επίμονα τα γράφω, αν μη τι άλλο για να ξέρουν (όσοι θέλουν να ξέρουν) ότι όλο αυτό το πράμα είναι “για τα μπάζα”. Όχι, δεν είναι απλά ένα αστικό παραμύθι. Όχι. Όχι. Όχι. Όλο αυτό που βιώνουμε ως μαζική τρέλα, είναι μια πολυκομματική (και αλληλοσυγκρουόμενη φυσικά) προπαγάνδα. Που (από κοινού) χειραγωγεί τη μάζα. Τα μαστόρια δε που τη φιλοτεχνούν, δεξιά κι αριστερά, να είστε βέβαιοι, ω φίλοι, δε μας βλέπουν ως ανθρώπινες μονάδες, αλλά ως μάζα, ως μηδενικά που δεν μας αξίζει κάτι καλύτερο.
Αν, κατά τούτο, υπάρχει ανάγκη να βρούμε κάποιο φάρμακο για να σώσουμε τη ζωή μας απ’ αυτή τη νόσο, δε μπορεί παρά να είναι η άνευ όρων απόρριψη, άρα η αντικατάσταση του κομματικού συστήματος με το αντίθετό του.
