Στις μικρές και τις μεγαλύτερες παρέες των νέων, οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής και του ΣΥΡΙΖΑ αισθάνονται σύντροφοι, ομοϊδεάτες, αδικημένοι με τον ίδιο τρόπο από το ΠαΣοΚ και τη Νέα Δημοκρατία. Όσοι μάλιστα από τους μεγαλύτερους ψήφισαν στο παρελθόν το ένα ή το άλλο κόμμα εξουσίας, βρίσκονται στο στόχαστρο των παιδιών τους ως εγκληματίες. Το φαινόμενο είναι απίστευτο. Αλλά υπαρκτό. Επεκτείνεται. Τίποτα δεν το εμποδίζει στην επέκτασή του.
Η συζήτηση με ένα κορίτσι στην ηλικία των είκοσι ετών, είναι χαρακτηριστική. «Εγώ δηλώνω ρατσίστρια. Θέλω να φύγουν οι μετανάστες. Γι’ αυτό ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ». Μένεις άφωνος. Ζητάς διευκρινίσεις. Και εξηγεί: «Λέω στις επόμενες εκλογές να ψηφίσω Χρυσή Αυγή που ψηφίζουν όλοι οι φίλοι μου».
Πώς συμβιβάζεται η «ρατσίστρια» με το ΣΥΡΙΖΑ; Η κοπέλα εξηγεί ότι «αυτή είναι η άποψή της». Μάλιστα. Η άποψη όμως του ΣΥΡΙΖΑ για τους μετανάστες; Δεν ξέρει την άποψη του ΣΥΡΙΖΑ για τους μετανάστες, δεν τη νοιάζει κιόλας, έτσι κι αλλιώς στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσει Χρυσή Αυγή «όπως όλοι οι φίλοι της». Της λες, «να το κάνω κι εγώ μαζί σου, εξήγησέ μου όμως γιατί…». Επειδή, λέει, θα διώξουν τους μετανάστες. Μάλιστα. «Κι εγώ θέλω να φύγουν οι μετανάστες, αλλά…». Και τι να κάμω, σου λέει, να ψηφίσω Νέα Δημοκρατία και ΠαΣοΚ; Μα, λες, δεν είπα κάτι τέτοιο εγώ, είπα ότι θα ψηφίσω Χρυσή Αυγή μαζί σου, αρκεί να μου πεις γιατί να το κάνω, θέλω να μάθω την ΙΔΕΑ τους, εγώ τώρα είμαι χαμένος με τη δική μου ιδέα, με βασανίζουν οι διαψεύσεις και οι αποτυχίες των πολιτικών μου επιλογών, θέλω κι εγώ κάτι καινούριο, όπως το θέλεις εσύ, αλλά δε μπορώ να διαλέξω ακόμα, εσύ πώς διάλεξες τόσο γρήγορα, με τόση μάλιστα σιγουριά;
Λοιπόν, για να μη λέμε πολλά, η Χρυσή Αυγή προκύπτει ως νομοτέλεια. Το κράτος αποσύρθηκε από την εφαρμογή του Νόμου. Είναι μοιραίο, ήταν αναπόφευκτο να έρθει μια μέρα η δύναμη εκείνη που θα συγκινήσει τη μάζα, όπως γινόταν πάντα με τους ήρωες, τους Ρομπέν των Δασών, τους αρματολούς και τους κλέφτες του ’21. Ο λαός δεν είναι που αγάπησε τον Νταβέλη και τον Αστραπόγιαννο; Τι το παράξενο ν’ αγαπήσει τον Καραϊσκάκη, τον Καιάδα, και τον Κασσιδιάρη;
Ολόκληρη η μεταπολίτευση έχτιζε την καινούρια πολιτική μάζα της. Την κράταγε σε συνοχή με το ρουσφέτι και τη λαμογιά, την αρπαχτή και το βόλεμα. Τώρα κατέρρευσε αυτός ο ιστός. Τα κόμματα εξουσίας διαλύθηκαν, επειδή έχασαν τη δυνατότητα συναλλαγής, δεν μπορούν πια να τάξουν τίποτα στον ψηφοφόρο. Τι περίμενες; Να μην μετακινηθεί η μάζα; Να μην αναζητήσει ως έξοδο τον τσαμπουκά;
Στις μέρες μας γεννιέται μια νέα μάζα. Πολύ χειρότερη από την προηγούμενη. Οι νέοι που κατηγορούν τους μεγαλύτερους για τον κόσμο που τους παραδίδουν, θα παραδώσουν στη δική τους διάδοχη γενιά έναν εφιαλτικό κόσμο, θεμελιωμένο στη βία. «Χάνεται η μπάλα» και η Πολιτική βγαίνει στο περιθώριο. Η έλλειψη ενημέρωσης. Η απουσία ενδιαφέροντος για τα κοινά. Η προσήλωση στον κώλο του ο καθένας. Ο αδαής μπορεί να γίνει Χρυσαυγίτης με την ίδια ευκολία που μπορεί να γίνει Συριζίτης, ο ρατσιστής πανεύκολα μπορεί να ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ, επειδή του γυάλισε ο Αλέξης. Η αποξένωση του πολίτη, ιδίως του νέου, η απόστασή του από το καθημερινό πολιτικό δρώμενο, μετατρέπει τη δυναμική εντύπωση της στιγμής σε μόνιμη αξία, στερεοποιείται ως κραταιό ιδεολόγημα και θα κάνει ανεκτή τη χειρότερη εξουσία.
