Το στρατήγημα Βενιζέλου επανακαθορίζει την πολιτική επιστήμη
Τι σημαίνει ότι «αν δεν συμμετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, θα έχουμε το λαό στους δρόμους»; Μήπως σημαίνει ότι σ’ αυτόν τον τόπο έπαψε να ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας; Ότι η μειοψηφία σέβεται την πλειοψηφία; Μήπως σημαίνει ότι η πλειοψηφία είναι ανίκανη να κυβερνήσει; Ότι, για να κυβερνήσει, δεν πρέπει να υπάρχει αντιπολίτευση; Τι σημαίνουν όλα αυτά; Μήπως ότι φτάσαμε στην εσχατιά της Δημοκρατίας, ότι δεν υπάρχει ελπίδα;
Τεχνικά μιλώντας, μπορούμε να πούμε ότι το μνημόνιο είναι ο μοναδικός μπούσουλας που διαθέτουν αυτή τη στιγμή οι Ελληνικές Αρχές, αλλά οι προτάσεις των κομμάτων δεν συναντιούνται πουθενά, εκτός από την διακήρυξη για την κατάργησή του. Να το καταργήσουμε. Αλλά τι θα βάλουμε στη θέση του;
Απάντηση στο ερώτημα δεν υπάρχει. Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, όμως ΑΥΤΗ η Δημοκρατία έχει και παραέχει. Η Ιστορική λογική δείχνει έναν και μόνο δρόμο: Για να σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς να υπονομεύεται από διαδηλώσεις και απεργίες, υπάρχει ένας τρόπος μονάχα: Να κηρυχτεί στρατιωτικός νόμος!
Ναι, εκεί, σ’ αυτό το συμπέρασμα οδηγεί η διάχυτη πλέον λογική που προαναφέραμε, ότι δηλαδή «αν δεν συμμετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, θα έχουμε το λαό στους δρόμους», άρα είναι αδύνατη η διακυβέρνηση της χώρας! Μπορεί βέβαια να είναι αλήθεια αυτό που ισχυρίζονται ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς. Αν όμως είναι όντως αλήθεια αυτό, ε, τότε σημαίνει ότι: Η δικτατορία είναι ήδη εδώ και, αυτή τη φορά δεν είναι στρατιωτική, είναι λαϊκή, έχουμε στη χώρα λαϊκή δικτατορία!
Αλλ’ αυτός ο αστικός φόβος για τον λαό που ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ… θα διαδήλωνε απέναντι σε μια κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, του ΠαΣοΚ και της ΔΗΜ.ΑΡ, ήταν μια δολερή υπεκφυγή. Τα ποσοστά στην κοινωνία ήταν αθροιστικά 25,26% έναντι 38,14%… Αντίστοιχα οι έδρες ήταν 78 έναντι 168! Αυτή η «λεπτομέρεια» δεν απασχόλησε κανέναν!
Το «μυστικό» ήταν αλλού: Το ΠαΣοΚ ένοιωθε αδικημένο από το λαϊκό ξέσπασμα εναντίον του. Οι βουλευτές του υποχρεώθηκαν να ψηφίσουν ένα και δύο μνημόνια που οι ίδιοι δεν ήθελαν, το έκαμαν για ν’ αποφύγει την χρεοκοπία η χώρα, όμως για την πράξη τους αυτή κατηγορήθηκαν μαζικά για εθνική προδοσία, απειλήθηκαν με το Γουδί. Πολύ βαριά κατηγορία για να την αντέξει κανείς! Ευσχήμως λοιπόν το ΠαΣοΚ «οπισθοχώρησε» και άνοιξε τη λεωφόρο στον άσκεφτο ΣΥΡΙΖΑ, η δύναμη του οποίου άρχισε να «διογκώνεται βιαίως». Επρόκειτο για μια αριστοτεχνική πολιτική παγίδα του Ευάγγελου Βενιζέλου, όπου ο ανυποψίαστος Αλέξης Τσίπρας «πιάστηκε από τα τέσσερα». Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως ισχυρίζονται οι δημοσκόποι, διπλασίασε τα ποσοστά του μέσα σε ένα 48ωρο, στις 4 και 5 Μαΐου 2012, δύο μέρες πριν την πρώτη εκλογική μάχη!
Σάμπως ο Σαμαράς αντιλήφθηκε κάτι; Όχι! Χαμπάρι δεν πήρε! Δεν προλάβαινε να αναλύσει το στρατήγημα Βενιζέλου, πιάστηκε στον ύπνο. Αλλά και να έπαιρνε, θα ήταν αργά να κάνει έναν ιστορικό συμβιβασμό καλώντας τον Γιώργο Παπανδρέου, όπως έκαμαν κάποτε ο Θεμιστοκλής και ο Αριστείδης, ώστε να ανακοπεί η πτώση του ΠαΣοΚ και να νικηθούν «οι Πέρσες». Είναι παράδοξο, αλλά το ΠαΣοΚ είχε συμφέρον από την κατάρρευσή του και η Νέα Δημοκρατία είχε συμφέρον από την διάσωσή του!
Στον «μεσοπόλεμο» της περιόδου 6 Μαΐου – 17 Ιουνίου αναδείχτηκε μέγας πολιτικός στρατηγός ο Ευάγγελος Βενιζέλος, έγινε ο αφανής μεν, ουσιαστικός δε παίκτης του πολιτικού σκηνικού δια μέσου της πρώτης και της δεύτερης ήττας του. Αν και κυνική, ήταν η ευφυέστερη πολιτική κίνηση που έγινε ποτέ…
