Με φοβίζουν οι άνθρωποι που έχουν απαντήσεις για όλα τα θέματα. Με φοβίζουν όσοι έχουν στο τσεπάκι τους μια θεωρία που εξηγεί κάθε φαινόμενο, Γιάννη μ’. Με φοβίζουν οι συνάνθρωποι που δεν αμφισβητούν ποτέ τον εαυτό τους κι έχουν εκείνη την αυτοπεποίθηση που τσακίζει κόκαλα.
Θυμάμαι τον Άκη Τσοχατζόπουλο… Τι αυτοπεποίθηση ο τύπος! Πάντα με φόβιζε ο Τσοχατζόπουλος. Με κρύωνε. Δεν άντεχα να τον ακούω. Ρωτούσα ένα γνωστό μου που είχε διατελέσει στο Γραφείο του: «Πώς τον αντέχετε μωρέ αυτόν τον τύπο;». Μου έλεγε ότι ο Άκης είναι ο πιο μεγάλος δουλευταράς. Δε λάμπει, αλλά είναι «η μηχανή του αυτοκινήτου», χωρίς αυτή τη μηχανή δεν λειτουργεί το κόμμα…
Ψέγω καμιά φορά τον εαυτό μου που αμφισβητώ τις «φωνές» της καρδιάς κι ευθυγραμμίζομαι όπως κάθε λογικός άνθρωπος με την επιταγή του μυαλού. Όλες τις φορές που έγινε αυτό, αποδείχτηκε εκ των υστέρων ότι έκαμα λάθος. Όσες φορές πήγα ενάντια στη λογική και άκουσα τις φωνές της καρδιάς, ποτέ δεν έκαμα λάθος, Γιάννη μ’…
Ναι, ξέρω, τα όρια ανάμεσα στην καρδιά και το μυαλό είναι τόσο δυσδιάκριτα, δεν ξέρεις ποιο από τα δύο σκέφτεται για κάθε τι, θέλει εξάσκηση να το ξεχωρίσεις αμέσως και να πράξεις ανάλογα. Και νά ’ξερες όμως, ο κανόνας λέει ότι πρέπει ν’ ακολουθήσεις το μυαλό, όχι την καρδιά…
Κι εκεί είναι που αρχίζει το πρόβλημα, Γιάννη μ’. Διότι, όπως είπα, όσες φορές άκουσα το μυαλό έκαμα λάθος, αντίθετα, όσες φορές άκουσα την καρδιά, βγήκα μάγκας. Αυτός είναι ο δικός μου νόμος. Ο «νόμος του Παντελή». Όπως λένε ο «νόμος του Μέρφυ».
Έτσι που λες…
Αλλά, Γιάννη μ’, από τότε που έκαμα εκλογές μέσα μου και ψήφισαν το «νόμο του Παντελή» όλα μου τα κύτταρα της ύπαρξής μου, τι να σου πω, άρχισαν να με φοβίζουν οι άνθρωποι που έχουν απαντήσεις για όλα τα θέματα, με φοβίζουν όσοι έχουν στο τσεπάκι τους μια θεωρία που εξηγεί κάθε φαινόμενο, με φοβίζουν οι συνάνθρωποι που δεν αμφισβητούν ποτέ τον εαυτό τους κι έχουν εκείνη την αυτοπεποίθηση που τσακίζει κόκαλα…
Έπαθα αυτό το πράμα, Γιάννη μ’…
Από τότε, παραδέχομαι ότι «κλείστηκα», οπισθοχώρησα, άφησα έδαφος ακόμα και στους πιο μέτριους ανταγωνιστές, δεν ήταν φόβος, αλλά… απαίτηση να καταλαβαίνουν οι συνομιλητές μου τι φωτίζει και τι σκοτίζει, ήταν μια βουβή απαίτηση, εσωτερική, δεν την εξωτερίκευα ποτέ για να μην πληγώσω κανέναν, αλλά, όταν διαπίστωνα την ισοπεδωτική λογική που δεν έκανε διάκριση ανάμεσα στο ψηλό και το κοντό, στο μεγάλο και το μικρό, στο λιτό και το παχύ, έφευγα διακριτικά κι αποσυρόμουν στα ενδότερα του κόσμου μου.
Γιατί σου τα λέω αυτά;
Διότι, Γιάννη μ’, δεν πάει άλλο μ’ αυτούς τους ξερόλες. Αγανάκτησα. Δεν αντέχω άλλο τους ειδήμονες και τους ειδικούς, όλους αυτούς που ψηφίζονται από τον γητεμένο κοσμάκη, επειδή απλά δηλώνουν ότι είναι τάχα το ένα και το άλλο, ενώ στην πραγματικότητα είναι ντενεκέδες ξεγάνωτοι. Δε μπορεί να κυβερνούν την Ελλάδα όσοι «δεν ξέρουν πού πάνε τα τέσσερα».
Κοίτα όμως! Επειδή αμφισβητώ ακόμα και την αμφισβήτηση, έρχομαι και λέω: Γιατί να μην κυβερνούν την Ελλάδα οι ντενεκέδες οι ξεγάνωτοι; Σάμπως δεν ψηφίζονται από τον κυρίαρχο λαό; Μήπως δε λένε ότι ο λαός είναι σοφός; Ε, λένε! Μετά από κάθε εκλογική διαδικασία όλοι αναλύουν γιατί και πώς «ο λαός ψήφισε σοφά». Τι να σου πω… Πήξαμε από σοφία, Γιάννη μ’…Επομένως; Όταν α = β και β = γ, τότε σημαίνει ότι α = γ.
Γι’ αυτό σου λέω, γ το!
