Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ του Μεσσία που τάχα θα σώσει την Ελλάδα, είναι εξ ίσου ανόητη με τη θεωρία ότι θα γεννηθεί νέο πολιτικό κόμμα “από τα κάτω”, από τη λαϊκή βάση.
Ο ΜΕΝ ΜΕΣΣΙΑΣ δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ, ούτε θα υπάρξει στο μέλλον, το δε πολιτικό κόμμα που τάχα θ’ αναπηδήσει από τα σπλάχνα του λαού, χωρίς “άνωθεν” οδηγίες, απλά είναι καταδικασμένο να πνιγεί στις ίδιες του τις αδυναμίες.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ, έχουμε την αναμφίβολη διαπίστωση ότι “αυτοί που δημιούργησαν το τραγικό μας αδιέξοδο, δεν μπορούν να μας βγάλουν από αυτό”. Άρα πρέπει να σαρωθούν. Είτε ως πρόσωπα, είτε ως (κομματικοί) θεσμοί.
ΚΑΙ ΜΕΝΕΙ τι; Ποια είναι η λύση για να μην πάμε «σαν το σκυλί στ’ αμπέλι»;
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ δεν μπορεί να προκαλέσει ενθουσιασμό. Μπορεί όμως να βάλει στο τραπέζι μία άχαρη μεν, συζητήσιμη δε, ιδέα:
Ν’ ΑΠΟΔΕΧΤΟΥΜΕ την πραγματικότητα. Όπως και όσο μπορεί να καλυτερέψει. Να κάνουμε καλοδεχούμενη την ελάχιστη βελτίωσή της.
ΚΙ ΑΜΕΣΩΣ να ενταχθούμε οργανικά σ’ αυτό το άχαρο σκηνικό, χωρίς να υπολογίζουμε το “κόστος της ευαισθησίας” μας. Ν’ αναλάβουμε δράση, ξέροντας ότι είναι αδύνατο να κάνουμε (ή να κάνουν οι άλλοι) το ιδανικό.
