ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ σώμα πρέπει τώρα να ικανοποιήσει, από τη μια, το θυμό του, από την άλλη, τη σωφροσύνη.
ΠΡΕΠΕΙ δηλαδή να τιμωρήσει τους ενόχους αυτών των δεινών, αλλά ταυτόχρονα να διασώσει ό,τι απέμεινε όρθιο.
ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ μπροστά στο πιο αποτρόπαιο δίλημμα: Να πετάξει από τη βάρκα ένα από τα τρία παιδιά του, για να σωθούν τα άλλα δύο.
ΠΟΤΕ ξανά δεν έγινε τέτοιο μπέρδεμα! Να θέλεις, από τη μια, «να στείλεις στον αγύριστο» τους πολιτικούς που αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων…
ΝΑ ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΣΑΙ, από την άλλη, να τους κρατήσεις, διότι δεν έχεις τίποτα καλύτερο να βάλλεις στη θέση τους.
ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ του 2012 ανήκουν σ’ αυτή την διλημματική κατηγορία. Επί δύο χρόνια περιμέναμε να ξυπνήσει η πολιτική εφεδρεία του λαού, αλλά δεν έγινε…
Η ΟΡΓΗ του λαού εξαντλήθηκε σε ύβρεις, μούντζες, κατάρες και γιαουρτώματα. Όμως αυτά δεν δίνουν λύση στο πρόβλημα.
ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ δυνάμεις που επενδύουν σ’ αυτά τα δικαιολογημένα από κάθε άποψη αισθήματα του λαού, προσφέρουν κάκιστη υπηρεσία στο έθνος.
ΚΑΙ ΟΔΗΓΟΥΝ τους εχέφρονες «να κλείσουν τα μάτια» και να ψηφίσουν ακόμα μία φορά τους ενόχους, ως μοναδική πολιτική λύση αυτή την ώρα…
