Η αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας να αντέξει τον εαυτό της δεν την αφήνει να παράξει κανένα σημαντικό πνευματικό αγαθό. Γιατί για να παραχθεί κάτι τέτοιο πρέπει να μπορούν ο δημιουργός και το κοινό του να συμφωνήσουν πού ανήκουν, να σταθούν σε έναν γενικό χώρο κι από κει να ατενίσουν τα τεκταινόμενα της ζωής.
Εμείς όμως είμαστε παραδομένοι στην αιώρηση στον αέρα της φαντασίας. Όταν τέλειωσε η υπόθεση εκπαίδευση κι έχασε την μάχη από την ιδεολογία και τον κομματισμό, παραδοθήκαμε στην φαντασίωση και την αυταρέσκεια. Έτσι κι αλλιώς η δουλειά μας γίνονταν, λεφτά μπορούσαμε και βγάζαμε.
Βαριά βιομηχανία της χώρας είναι και η παραγωγή αυτοθαυμασμού.
Σε μια περίοδο πολυετούς κρίσης, για παράδειγμα, δεν μπόρεσε να αρθρωθεί ένας σατιρικός λόγος της προκοπής. Ανεξήγητο εκ πρώτης όψης. Ο Χάρρυ Κλυνν και ο Τζίμης Πανούσης ήταν ιδανικοί εκφραστές της αντίδρασης στον «δικομματισμό» και το «κατεστημένο», όταν τα πράγματα ήταν σαφή. Η χώρα είχε βρει ποιος της έφταιγε και τον κοπάναγε για πλάκα. Σκεπάζονταν τα εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα με χορτάτους αντισυστημικούς και αστεία για έναν λαό που σχεδόν απολάμβανε να είναι «γύφτος».
Τα ίδια και επί Μήτσων, με έναν πιο «καλλιεργημένο» λόγο.
Κι ενώ επί Κατοχής η επιθεώρηση άνθιζε, γιατί ο λαός ήξερε τι ήθελε, επί νέας «κατοχής» η σάτιρα αρρώστησε. Στο κύριο ψυχαγωγικό μέσο, την τηλεόραση, ο Λαζόπουλος κάνει φτηνό λαϊκισμό πλέον η «Ελληνοφρένεια» απευθύνεται στα Εξάρχεια, και ο Μητσικώστας ξεπέφτει σε χιούμορ εφήβων. Με λάθος αναλύσεις οι «Ράδιο Αρβύλα» καταλήγουν να λένε πιο πολλά πράγματα, αφού επιλέγουν να σχολιάζουν πιο πολλούς πολιτικούς. Αλλά η αλληλεπίδραση με τα social media και τους θαμώνες των καφενείων του ίντερνετ τους φρενάρει.
Μια κοινωνία που αποτελείται από οπαδούς, δεν μπορεί να γελάσει. Όσο δεν συμφωνεί ένα μέρος της ούτε στα βασικά, ούτε στο αν πρέπει να λεγόμαστε δυτική χώρα, δεν μπορεί να γίνει κανένα αστείο που να μην ισοδυναμεί για πολλούς με προδοσία.
Βαθειά διχασμένες κοινωνίες δεν μπορούν να παράγουν ούτε καν ένα καλό γλέντι γύρω από ένα τραπέζι. Γιατί οι μισοί θα θεωρούν την χρήση τραπεζιού και καρέκλας συμβιβασμό.
