Τι είναι προτιμότερο; Ν’ αφήσεις τα πράγματα να πάνε εκεί όπου πάνε μόνα τους ή να επέμβεις δυναμικά για να διασώσεις τα ουσιώδη; Είτε από άγνοια, είτε από αδυναμία, οι πολλοί επιλέγουν το πρώτο. Οι λίγοι επιλέγουν το δεύτερο. Ποιο είναι καλύτερο από τα δύο, το κρίνει στο τέλος η Ιστορία, εκ των προτέρων κανείς. Άρα, όσα… τρελά γραφούν παρακάτω, τελούν υπό την αίρεση της λογικής που καλλιεργούν άλλοτε οι λίγοι, άλλοτε οι πολλοί.
Το βασικό ερώτημα είναι: Πώς θα λυθεί το τρελό πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας; Οι αναλύσεις έχουν γίνει. Έχοντάς τες υπ’ όψιν, ας προχωρήσουμε τώρα στα τρελά συμπεράσματα. Ένα συμπέρασμα είναι ότι, στο χάλι που έφτασε η χώρα, με ή χωρίς το ευρώ, δεν σώζεται. Διότι: “Στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να κυβερνήσει και ο Ελληνικός λαός δεν θέλει να κυβερνηθεί”. Αυτό είπε τον Μάρτιο 2012 ο Υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Στα μέσα Ιουλίου 2012 οι συνδικαλιστές έκλεισαν την Ακρόπολη λόγω… καύσωνα 39 βαθμών! Οι τουρίστες που είχαν έρθει απ’ όλα τα σημεία της γης να επισκεφθούν τον ιερό Ελληνικό βράχο, έμειναν απέξω… διότι, εδώ, κύριος, αν δεν το κατάλαβες, «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»… Φαντάσου πόσο θα δούλευαν αυτοί οι πατριώτες, αν εργάζονταν στις πυραμίδες της Αιγύπτου με θερμοκρασία 60 βαθμών…
Αναρωτιέται κανείς: Είναι μόνο οι άχρηστοι πολιτικοί που διέσυραν την Ελλάδα στην Οικουμένη; Μήπως είμαστε κι εμείς; Μήπως δεν διεσύρθη οικουμενικώς πάλι το εθνικό μας σύμβολο, όταν συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ ανήρτησαν πανό διαμαρτυρίας στον ιερό βράχο το 2010 ή όταν εκπρόσωπος των φυλάκων σε άλλο επεισόδιο δήλωνε ανερυθρίαστα στις τηλεοπτικές κάμερες ότι «αυτές οι πέτρες δεν έχουν καμία αξία χωρίς εμάς τους εργαζόμενους»;
Πώς να επικοινωνήσεις μ’ αυτή τη πλειοψηφική μερίδα του λαού;
Δοκιμάσαμε κι εμείς όλους τους λογικούς τρόπους. Μεταχειριστήκαμε όλες τις λογικές προτάσεις. Διαπιστώθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι δια της πειθούς τίποτα δεν μπορεί να γίνει σ’ αυτό το παράλυτο κράτος, το οποίο απαρτίζεται κυρίως απ’ αυτούς τους αλλοτριωμένους πολίτες. Άρα, για να μην κλαίμε τη μοίρα μας, ας το πούμε καθαρά και ξάστερα: «Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος».
Το θέμα είναι τι περιεχόμενο θα δώσουμε στη «ράβδο». Τι μπορεί να εννοεί κάποιος, όταν λέει ότι «αφού δεν σε πείθω με το λόγο, θα σε πείσω με τη ράβδο»;
Η απλοϊκή ερμηνεία δίνει το συμπέρασμα ότι εννοεί τον ξυλοδαρμό. Εμείς, ως πολιτισμένοι άνθρωποι, έχουμε την αφαιρετική αλλά και τη μεταφορική σκέψη προνόμιό μας, μπορούμε λοιπόν να μεταποιήσουμε αυτή την έννοια και, αντί έμπρακτο ξυλοδαρμό, να εννοήσουμε έναν άυλο ξυλοδαρμό.
Ξέρουμε ότι: Ακόμα και η περίφημη Δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας εφθάρη, παρήκμασε, τίποτε δεν είναι μόνιμο, το ιδανικότερο σύστημα χρειάζεται κάπου και πού ένα φρεσκάρισμα. Πολλώ δε μάλλον το πελατειακό πολιτικό σύστημα της Ελλάδας, που «έφαγε τα ψωμιά του». Αυτό το πολιτικό σύστημα, άντε αυτό της μεταπολίτευσης (1974 – 2010) κατέρρευσε, πάει. Είμαστε τώρα μπροστά στην πρόκληση να οραματιστούμε ένα νέο στη θέση του. Αλλά για να το κάνουμε, θα έπρεπε να διαθέτουμε πολιτική γνώση, να είμαστε κάτοχοι πληροφοριών που δίνει μόνο η φιλοσοφία της Ιστορίας. Και δεν… Η γνώση είναι δυσεύρετο αγαθό πια. Η μακρόχρονη απόσταση από την πολιτική εξουδετέρωσε τα καλύτερα μυαλά. Σκούριασαν οι καλύτεροι Έλληνες. Το βλέπεις στις προσπάθειες των καλοπροαίρετων πολιτών που φτιάχνουν νέα κόμματα κι αγωνίζονται να καταρτίσουν καινοτόμα προγράμματα, λες και όλο το πρόβλημα ήταν τα προγράμματα ή οι ιδέες που δεν είχαν δήθεν τα κόμματα εξουσίας.
Λοιπόν, ακολουθώντας λογικούς δρόμους, καταλήγουμε στο τρελό συμπέρασμα ότι αυτό το μπάχαλο δεν συμμαζεύεται παρά μόνο με μια… “πεφωτισμένη δικτατορία”. Είναι η έσχατη πρόταση, μετά απ’ όλες τις δημοκρατικές λύσεις, όσες τουλάχιστον έχουμε επεξεργαστεί στα δημοσιευμένα γραπτά μας. Όμως, αυτή τη φορά, δεν θα περιμένουμε «έναν λοχία να μας σώσει», ούτε «έναν Έλληνα πατριώτη να πάρει το τιμόνι», ούτε την ανάσταση του μαρμαρωμένου βασιλιά, ούτε το ιδανικό κόμμα που θα φτιάξουμε εμείς γιατί δεν μπορούν ή δεν μπορούσαν οι άλλοι. Διατυπώνουμε απελπισμένα την έσχατη αυτή ιδέα, επειδή ίσως μπορεί, δια της αντιστροφής, να ενεργοποιήσει τα δημοκρατικά αντανακλαστικά και να σωφρονίσει τον καθένα και το σύνολο.
Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή χρειάζεται μία κυβέρνηση πέραν της κριτικής, μια κυβέρνηση που – για να μπει σειρά – «θα κάνει του κεφαλιού της», όχι ν’ αντέχει στην κριτική, αλλά να μην ακούει την κριτική, να μην υπακούει σ’ αυτήν. Η κριτική που ασκείται, από την αντιπολίτευση, τα ελεγχόμενα Μέσα Ενημέρωσης, αλλά και από τον ίδιο το λαό, είναι χειρότερη από την εισβολή εχθρών, χειρότερη και από το ανέβασμά τους στο σβέρκο μας. Για να υπάρξει τέτοια κυβέρνηση, θα πρέπει a priori να διαθέτει μία έξωθεν καλή μαρτυρία.
Θα μπορούσε ίσως να καλέσουμε μερικές δεκάδες μυαλά, τα καλύτερα, τέκνα της Ελλάδας που μεγαλουργούν στα ξένα, πέντε μυαλά για κάθε τομέα και πέντε μυαλά που θα συντονίζουν όλες τις πεντάδες, και να τους αναθέσουμε την απόλυτη εξουσία για τρεις κυβερνητικές θητείες, δώδεκα χρόνια. Ούτε δεκατρία, ούτε έντεκα. Δώδεκα ακριβώς. Ορίζεται από τώρα η ημερομηνία των εκλογών εκείνων. Για να επανέλθουμε στη Δημοκρατία καθορισμένα. Και να πούμε: Έχετε όλα τα εχέγγυα. Κάντε ό,τι κατεβάσει η κούτρα σας. Θα έχετε την δικαιοδοσία να πράξετε τα δέοντα απέναντι σε όποιον σας ενοχλήσει. Γίνετε όσο αυστηροί χρειαστεί. Εάν όμως δεν κάνετε εκλογές την ημερομηνία που όρισε ο λαός, μετά από δώδεκα χρόνια, θα οδηγηθείτε όλοι στο εκτελεστικό απόσπασμα για εσχάτη προδοσία.
Μερικά από τα μέτρα που, λογικά, θα πάρει αυτή η “πεφωτισμένη δικτατορία”, είναι τούτα: Ισοσκελισμένος κρατικός προϋπολογισμός επί ποινή φυλακίσεως του πρωθυπουργού. Θα κάνει αδέκαστο έλεγχο του «πόθεν έσχες» σε όλους τους πολίτες και θα δημεύσει υπέρ του Δημοσίου, ό,τι δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Θα συντάξει το πλαίσιο λειτουργίας μιας Ανώνυμης Εταιρείας, η οποία θ’ αναλάβει την αξιοποίηση της παλιάς και της νέας δημόσιας περιουσίας. Θα αναστείλει τη λειτουργία όλων των κομμάτων. Θα αναστείλει τα δικαιώματα της απεργίας και της διαδήλωσης. Θ’ απαγορεύσει τις καταλήψεις δημοσίων και ιδιωτικών κτηρίων. Θα καταρτίσει δίκαιο φορολογικό σύστημα, απελευθερωτικό για την ιδιωτική πρωτοβουλία. Θα αναγάγει το επιχειρείν σε εθνική αρετή. Θα δώσει δάνεια για καλομελετημένα επιχειρηματικά σχέδια. Θα διαχωρίσει πλήρως την Εκκλησία από το κράτος, θα δημεύσει την περιουσία της. Θα εξοπλίσει και θα εκπαιδεύσει άριστα τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας. Θα καταργήσει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Θα ιδιωτικοποιήσει όλες τις Δημόσιες Επιχειρήσεις πλην εκείνων (ή κάποιων τμημάτων τους) που άπτονται της εθνικής ασφάλειας. Θα απελάσει όλους τους παράνομους μετανάστες. Θα ορίσει το πλαίσιο λειτουργίας για να ιδρυθούν Ανώνυμες Γεωργικές Εταιρείες, οι οποίες θα καλλιεργήσουν την γεωργική γη (δημόσια, ιδιωτική, εκκλησιαστική) απ’ άκρη σε άκρη της χώρας. Θ’ αγκαλιάσει τη ναυτιλία σε υπερθετικό βαθμό. Θα συνδέσει την ιστορική και πολιτιστική παράδοση της χώρας με τον τουρισμό. Θα εγκαταστήσει στη χώρα ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα, βάση και αφετηρία του οποίου θα είναι η γνώση της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας. Θα προχωρήσει σε ίδρυση πανεπιστημίου για τις Ελληνικές σπουδές, για την ομιλία και τη γραφή της αρχαίας και της νέας Ελληνικής γλώσσας, με φοιτητές απ’ όλο τον κόσμο, μια Πανελληνική Ακαδημία. Θα κάνει ένα σύστημα απαράβατων κανόνων κοινωνικής συμπεριφοράς για να περάσει αυτή η κοινωνία από “το χύμα” στον πολιτισμό.
Ο έλεγχος της εξουσίας και η αντιπολίτευση θα γίνεται από τα Μέσα Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, τα οποία θ’ απολαμβάνουν απόλυτη ασυλία ακόμα και στο λάθος, ενώ το ιδιοκτησιακό καθεστώς τους θα περάσει από τους επιχειρηματίες – επενδυτές σε Ανώνυμες Εταιρείες, μέτοχοι των οποίων θα είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι σε αυτά.
Λοιπόν, πώς να το πει κανείς, μάλλον χρειαζόμαστε ένα τρελό κόμμα που θα πρεσβεύει αυτά τα τρελά πράγματα και θα κατέβει στις εκλογές με αυτό το λακωνικό “πρόγραμμα”, ώστε να εγκριθεί εκλογικά. Και όλο αυτό, αν είναι να γίνει, να γίνει βεβαίως με την ψήφο του πολίτη, όταν, μπουχτισμένος ο λαός απ’ τ’ αδιέξοδα, όπου τον οδηγούν τα ευνουχισμένα τούτα κόμματα, να το πάρει απόφαση και να κάνει το μεγάλο βήμα: Να εγκαταστήσει δηλαδή ο ίδιος την “πεφωτισμένη δικτατορία” του.
Βεβαίως, για να γίνουν αυτά, πρέπει να φύγει η χώρα από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Να δηλώσει όμως ενώπιον της Οικουμένης, όπου διασύρθηκε βάναυσα, ότι φεύγει από την Ευρώπη προσωρινά. Για να επιστρέψει με το σπαθί της. Οι αριστερές και οι δεξιές λωποδυτιές του τύπου «δεν μπορούν νομικά να μας διώξουν», δεν ανήκουν στην ιστορία αυτού του έθνους, οι τυχοδιωκτισμοί του τύπου «μπορούμε να εκβιάσουμε τους Ευρωπαίους δανειστές», ανήκουν σε βαρβάρους που δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τον ιερό αυτόν τόπο, ούτε με την ιστορία του.
Και αν ξενίζεται κανείς με αυτά τα ασυνήθιστα που (ύστερα από πολλά άλλα) τολμάμε να γράφουμε εδώ, αν παρ’ ελπίδα θεωρήσει ότι η ιδέα της “πεφωτισμένης δικτατορίας” είναι μια ακραία σκέψη, ένα τρελό πράμα, δεν έχει παρά να ανατρέξει στη νόμιμη κομμουνιστική θεωρία, η οποία επαγγέλλεται ακριβώς αυτό, διακηρύσσει, παρακαλώ, την “δικτατορία του προλεταριάτου”, αλλά δεν ξενίζει κανέναν. Δηλώνει ότι, αν το ΚΚΕ αναλάβει την εξουσία, θα καταργήσει το Σύνταγμα και θα επιβάλλει την “δικτατορία του προλεταριάτου”. Έτσι δεν είναι;
Ε, γιατί να μην έχουμε κι εμείς αντίστοιχο δικαίωμα; Λοιπόν, αυτό ακριβώς θα κάνουμε κι εμείς… Η διαφορά μας θα είναι μία: Το ΚΚΕ θέλει να δώσει την εξουσία στην “φωτισμένη εργατική πρωτοπορία”, όπως ονομάζουν το κόμμα στα κείμενά τους, ενώ εμείς θα δώσουμε την εξουσία στην “φωτισμένη πνευματική πρωτοπορία” αυτού του τόπου. Έχει μια ουσιώδη διαφορά η επιθυμία μας με την επιθυμία τους…
Άρα δεν έχουμε παρά να εφαρμόσουμε την ίδια συνταγή, να διακηρύξουμε την νόμιμη ιδεολογία του ΚΚΕ, αυτή τη φορά όμως με άλλη ποιότητα και άλλο στόχο: Θα εγκαταλείψουμε τον περιβόητο διεθνισμό για να περιοριστούμε στον εθνισμό. Κι αυτό θα σημαίνει πρακτικά ότι θέλουμε να εξυγιάνουμε (και δη σε αυστηρά καθορισμένο χρόνο μιας δωδεκαετίας) τα του οίκου μας. Βασιζόμαστε στον εθνισμό, προσοχή, όχι στον εθνικισμό, έχει μεγάλη διαφορά, διότι θέλουμε να διαφέρουμε αρκούντως ΚΑΙ από τους άλλους, που είναι πιστοί του μαρμαρωμένου βασιλιά, ονειρεύονται την Κωνσταντινούπολη και την Αγιά Σοφιά.
Χρειαζόμαστε δηλαδή ένα ΕΘΝΙΚΟ κόμμα, το οποίο θα είναι σε πλήρη αντιπαράθεση, τόσο με το Εθνικιστικό, όσο και με το κομμουνιστικό, θα είναι σε πλήρη αντίθεση, τόσο με τη δεξιά, όσο και με την αριστερά. Έτσι εννοούμε εμείς το κεντρώο κόμμα. Δεν το εννοούμε σαν μια καταπραϋντική περιοχή, αλλά ως ένα οξύ πολιτικό ρεύμα, θα είναι ένα κόμμα που πολιτεύεται ιστορικά στο κέντρο, ανάμεσα στα δύο ανιστόρητα άκρα, και θα διεξάγει διμέτωπο ιδεολογικό αγώνα εναντίον τους, θα κινείται δηλαδή μακριά από κάθε πρωτογονισμό, αλλά και από κάθε αμαρτωλή εθνικοφροσύνη, διότι θα έχει συνείδηση του έθνους και της ιστορίας του, θα έχει όραμα για το παρόν και το μέλλον αυτού του λαού που φώτισε την ανθρωπότητα, όμως τώρα πρέπει να φωτιστεί επειγόντως από αυτήν.
