Ποιος σήμερα μπορεί να ξεχάσει την περίοδο 2010 – 2015; Το σηκωμένο δάχτυλο σ’ εκείνο το Γερμανικό πρωτοσέλιδο; Ή τα κοσμητικά επίθετα για τεμπέληδες και διεφθαρμένους Έλληνες; Να ξεχάσεις ότι οι Γερμανοί φαντάζονταν τον εαυτό τους τιμωρούς με το μαστίγιο σηκωμένο; “Πρέπει να σας δώσουμε μαθήματα δημοσιονομικής πειθαρχίας”, διαλαλούσαν.
Από το 2010 μέχρι το 2015 η Γερμανική Κοινή Γνώμη και τα Γερμανικά Μέσα Ενημέρωσης αντιλαμβάνονταν την Ελλάδα ως υπεύθυνη για την οικονομική κρίση, εστιάζοντας σε στερεότυπα περί διαφθοράς, τεμπελιάς και κακοδιαχείρισης. Η Γερμανική εφημερίδα Bild ήταν από τις πιο επιθετικές, με πρωτοσέλιδα του τύπου: “Το Ελληνικό κρασί είναι διάσημο για το πόσο μεθάει, αλλά τώρα χρειαζόμαστε καθαρό μυαλό”.
Η ρητορική Γερμανών πολιτικών και δημοσιογράφων ενίσχυε την αντίληψη ότι οι Γερμανοί φορολογούμενοι πλήρωναν για μια χώρα, την Ελλάδα, που είχε “ξεχειλώσει”. Μπορεί άραγε κανείς να ξεχάσει την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και τον Υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος ήθελε έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ (Grexit) θεωρώντας ότι αυτό θα λειτουργούσε ως προειδοποίηση για άλλες χώρες;
“Έχει ο καιρός γυρίσματα” όμως. Δέκα – δεκαπέντε χρόνια μετά, η Γερμανία αντιμετωπίζει σοβαρές δημοσιονομικές προκλήσεις, ίδιες μ’ εκείνες της Ελλάδας του 2010. Το συνταξιοδοτικό σύστημα καταναλώνει πάνω από 400 δις ευρώ ετησίως. Οι προβλέψεις δείχνουν έναν συνταξιούχο για κάθε εργαζόμενο έως το 2070. Ίσον, καταστροφή! Λόγω μεγεθών, πολύ μεγαλύτερη από εκείνη της Ελλάδας το 2010. Η κυβέρνηση Μερτς προτείνει μεταρρυθμίσεις, όπως αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και φόρο αλληλεγγύης στους πλουσιότερους συνταξιούχους, ενώ παράλληλα προσπαθεί να αναθεωρήσει το «χρέος» του προϋπολογισμού, γνωστό ως «Schuldenbremse» (φρένο χρέους).
Η Γερμανική κοινή γνώμη είναι πια διχασμένη. Οι πολίτες εκφράζουν ανησυχία για τη βιωσιμότητα του κοινωνικού κράτους, οι πολλοί αντιστέκονται σε αλλαγές που θα μπορούσαν να πλήξουν τα συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα. Θυμίζει κάτι, ε;
Η σύγκριση μεταξύ της Ελληνικής κρίσης του 2010 και της σημερινής Γερμανικής κατάστασης αναδεικνύει την υποκρισία και την πολιτική αλαζονεία που χαρακτήρισαν τη στάση της Γερμανίας τότε απέναντι στην Ελλάδα. Όπως σημειώνει ο οικονομολόγος Μαρσέλ Φράτσερ: “Η γερμανική Schuldenbremse (φρένο χρέους) δεν είναι μόνο εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη, αλλά και απειλή για το μέλλον της χώρας”. Τι μας λες, ρε φίλε, τι μας λες…
Όλοι αναγνωρίζουν σήμερα ότι η Ελλάδα έχει προχωρήσει σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις, έχει αποπληρώσει μέρος του χρέους της, την ίδια στιγμή που η άτεγκτη κατήγορός της, η Γερμανία, κάνει τώρα τα ίδια εκείνα λάθη για τα οποία επέπληττε εμάς και τους άλλους, μας τιμωρούσε κιόλας… Πώς θα της φαινόταν άραγε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο σ’ αυτήν, τώρα που αυτή “τα βρήκε μπαστούνια”;
Συνταξιοδοτικό, ε; Να θυμίσω το Νομοσχέδιο Γιαννίτση που αποκηρύχτηκε μετά βδελυγμίας το 2001. Τα στοιχεία όμως (για το μέλλον της Ευρώπης) είναι τρομακτικά, αν όχι τρομοκρατικά: Με βάση στοιχεία του 2024, τα ποσοστά πληθυσμού άνω των 65 ετών είναι: Ιταλία 24,3%. Πορτογαλία: 24,1%. Βουλγαρία: 23,8%. Φινλανδία: 23,4%. Ελλάδα: 23,3%. Κροατία: 23,0%. Οι χώρες με τα χαμηλότερα ποσοστά είναι: Λουξεμβούργο: 15,0% και Ιρλανδία: 15,5%.
Την ίδια στιγμή: Το ποσοστό του πληθυσμού της Αιγύπτου ηλικίας άνω των 65 ετών είναι μόλις 4,97%. Η Αίγυπτος διαθέτει έναν από τους νεότερους πληθυσμούς στον κόσμο, με το 51,2% των πολιτών της να είναι κάτω των 25 ετών. Η δε Νιγηρία – με πληθυσμό 200 εκ. Ανθρώπων – διαθέτει έναν από τους νεότερους πληθυσμούς στον κόσμο, αφού άνω των 65 ετών είναι μόλις 3,03% του πληθυσμού… Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του τρόμου, τότε… τι άλλο είναι;
