Μία από τούτες τις μέρες θα βάλω κάτω τα πράγματα, θα τα ζυγίσω και θα πάρω επαναστατικές αποφάσεις, Γιάννη μ’!
Διότι δεν αντέχω άλλο τη ροχάλα που ρίχνει ο συμπολίτης στο πεζοδρόμιο, μπροστά μου, δεν αντέχω τη βγαλμένη εξάτμιση των δικύκλων που ηχούν σαν αεροπλάνα και σου ταράζουν τα σωθικά, δεν αντέχω στα καφενεία, τις καφετέριες, να μιλούν μεταξύ τους οι θαμώνες σα να σαλαγάνε τα πρόβατα στις ραχούλες.
Δεν τά ’χω με το σύστημα! Με τους φίλους μου τά ’χω. Με όλους μαζί και με τον καθένα χωριστά, όχι όμως με το σύστημα, δεν φταίει το σύστημα που ο καθείς εξ ημών λειτουργεί ως τυραννίσκος του άλλου. Φταίει το σύστημα που η κυρά του τετάρτου ορόφου πετάει τα νερά του μπαλκονιού της στα κεφάλια των περαστικών; Φταίει το σύστημα που ελάχιστοι ξεχωρίζουν τον κάδο ανακύκλωσης από τον κάδο των σκουπιδιών; Φταίει το σύστημα που οι παπάδες ανοίγουν τα μεγάφωνα την Κυριακή ξυπνώντας άγρια χαράματα τους πολίτες αυτής της χώρας που δεν θέλουν να πάνε στην εκκλησία;
Θα μπορούσα να σου απαριθμήσω χίλια πράματα, Γιάννη μ’, για να σου αποδείξω ότι δεν φταίει το σύστημα, φταίει ο καθείς εξ ημών, γιατί εμείς δημιουργούμε το σύστημα. Η ευγένεια και ο σεβασμός προς τους συνανθρώπους και τη Φύση δεν επιβάλλονται δια του νόμου, δεν πρέπει να επιβάλλονται δια νόμου, η ευγένεια είναι στοιχείο της ανώτερης φύσης, η αγένεια είναι στοιχείο της κατώτερης, η παιδεία δεν είναι η γνώση που αποχτάει κανείς στο σχολείο, είναι το μέταλλο της ψυχής που εκδηλώνεται, αλλά… τι σου λέω τώρα… είναι μάταιο… εδώ φτάσαμε να θεωρούμε πρόοδο την ψευτιά και την καπατσοσύνη, φτάσαμε να θεωρούμε καθυστέρηση την επίγνωση, ακόμα και τη σοφία, γύρισε ο κόσμος ανάποδα. Σου λέει, «φταίει το σύστημα»… Γιατί ορέ; Τι έκαμες εσύ στη ζωή σου; Τι πάλεψες; Τι κατέκτησες; Ποιο είναι το κατόρθωμά σου; Πες μου ένα πραγματάκι που έκαμες και ήταν καλό για τους γύρω σου…
Ξέρω! Έχεις να μου πεις πολλά. Όλα όμως είναι για τα μπάζα. Δεν έχουν αξία τα λόγια σου, πατριώτη! Και δεν έχω φόβο μην προσβληθείς, γιατί αυτά εδώ που γράφω δεν θα τα διαβάσεις. Θα περάσουν απαρατήρητα. Θα μείνουν άγνωστα. Όποιος πέσει πάνω τους και τα διαβάσει, παναπεί ότι δεν ανήκει στην κατηγορία των βούρλων, δεν ανήκει στις ορδές των βαρβάρων που μετατρέπουν την καθημερινότητά μας σε κόλαση.
Μία από τούτες τις μέρες θα βάλω κάτω τα πράγματα, θα τα ζυγίσω και θα πάρω επαναστατικές αποφάσεις, Γιάννη μ’!
Δεν ξέρω ακριβώς τι πρέπει να κάνω, είμαι μεταξύ της μίας και της άλλης ιδέας, άλλοτε σκέφτομαι ότι πρέπει να πάω σ’ ένα βουνό, να μη βλέπω και να μην ακούω, άλλοτε σκέφτομαι να μείνω εδώ και να οπλιστώ μ’ ένα ρόπαλο, αλλά δεν είμαι πια δυνατός, όπως ήμουν κάποτε, γέρασα, τώρα δυνατά είναι μόνο τα παιδιά της Χρυσής Αυγής, άλλοτε όμως… σκέφτομαι… να κάνω ένα κόμμα που θα διεκδικήσει την εξουσία και θα βάλει σειρά στο κράτος. Κι ύστερα… λέω με ποιους να κάνεις ένα κόμμα μωρέ; Μ’ αυτόν που βάζει τρυπάνι καταμεσήμερο να κρεμάσει τους πίνακές του στο σαλόνι; Μ’ αυτόν που τρέχει ακόμα σήμερα, εν έτει 2012, μετά απ’ όλο αυτόν τον εφιάλτη, τρέχει στον βουλευτή να διορίσει το γιο του στο Δημόσιο; Με ποιον να κάνεις κόμμα για να πάρεις την εξουσία να βάλεις σειρά στο κράτος; Να μπει σειρά για ποιον; Γι’ αυτόν; Μα… το μόνο που θέλει αυτός, είναι η αργομισθία και η λούφα. Ποιο είναι το ιδεώδες σου, κύριε; Η δουλειά; Η μόρφωση; Ας καγχάσω…
Να καγχάσω! Για να μη βάλω τα κλάματα…
