Η Γιώτα είναι δασκάλα σε σχολείο του Αγρινίου. Μια μέρα που ήταν υπεύθυνη διαλείμματος, ήταν στην αυλή του σχολείου και πρόσεχε όσο καλύτερα μπορούσε τους μικρούς μαθητές. Ένα παιδάκι έτρωγε την τυρόπιτά του και, όταν τελείωσε, σκουπίστηκε με τη χαρτοπετσέτα, κουβάριασε όλα τα χαρτάκια και τα πέταξε κάτω.
Το πλησίασε η δασκάλα και του είπε να σκύψει να μαζέψει τα χαρτιά που πέταξε και να τα ρίξει στο καλάθι.
Ο μικρός μαθητής αρνήθηκε να το κάνει, η δασκάλα επέμενε δύο, τρεις φορές εξηγώντας στο μαθητή, αλλά μάταια.
Μετά από μεγάλη επιμονή ο μικρός νευριασμένα πήρε τα χαρτάκια, τα έβαλε στο καλάθι και απομακρύνθηκε θυμωμένος.
Το άλλο πρωί οι γονείς του μικρού πήγαν στο σχολείο, βρήκαν τη δασκάλα και της ζήτησαν να μην ξανασυμβεί αυτό.
– Το παιδί μας δεν είναι σκουπιδιάρης και δεν θα γίνει ποτέ. Τα χαρτιά να τα μαζεύει η καθαρίστρια.
Της είπαν.
Οι γονείς έφυγαν θυμωμένοι. Όπως είχε φύγει ο γιος τους την προηγούμενη μέρα. Η δασκάλα δεν πρόλαβε να πει το παραμικρό. Πρόλαβε όμως να σκεφτεί:
– Δηλαδή τώρα εγώ πρέπει να λέω σε όλα τα παιδιά να πετάνε τα χαρτιά κάτω, επειδή αυτά πρέπει να τα μαζεύει η καθαρίστρια…
